—

. 1— wincät

4 imoge- le brimo. c= lolurio,

egit m illi m ere. Il. Pliq n vendl- 1 d Am. Ne i.&e io iuſto rerd adendi,

9 q ſciebat

man verd,

adifs= ſbiis tium; ax hante uam ☛. Sed utio: deccaſſe mtem rituale cob nc Moluire- vexal oi quo- inc idc aampadar, de de rappo- neds.] M ogeni- rincipi e uqueho arét, lic! iij patri. ternis,* uportio- litus ert Medice- duocire N moge⸗ terdotiſ-rc aucto italem ogeni- ſpond t Iacob, olũtate ecreto, tedemi vocan- at licet muid Eu atus, pate eſt ſpi⸗ dem vq onpo⸗- malium* ius Plr libus ad Miinen- aanus.

fermè r6 A m;

coniun u fuiſte

mls, 4 * 1 rum etiat leco ec lum, ¹ 0 1ei

4⁵

8 lel era Atifea

1N GENESIS, CApP. XXV. 51

leſti ſigno approbatum.: Caietanus certè obſcurum ſibi, dubiumque eſſe

id non diſſimulauir, ita ſcribens hoc loco, An primogenitura eſſet non ve- Caetape.

nalis, eo quòd ſacerdotium haberet annexum, ſacra ſcriptura non tradit: immo Rubenitæ aduerſus Moſen non pro ſacerdotio, ſed pro principatu, tanquam debito primogenito, contendebant, vt patet ex capite xvj. Nu- merorum. Et niſi lacob, ob reuelationem factam matri diuinitus excuſe- tur à prouocatione fratris ad huiuſmodi peccatum vendendi, excuſet ipſũ, qui nouit: ego enim aliter excuſare neſcio. Sic Caietanus. At Oleaſter non dubitanter id negauit ſuper hunc ipſum locum ita ſcribens: Sacerdo- tium putarem non fuiſſe ante legem Moſis debitum primogenito. Poſt legem tamen primogeniti illud requirebant, quaſi ſibi iure debitum. Pa- tet etiam de Eleazar, qui patri ſuo Aaron ſucceſſit in facerdotium, cum eſ- ſer primogenitus eius filius. Et quanquam ante legem multi afſerunt hoc fuiſſe obſeruatum in populo Dei, mihi tamen non liquet, quicquid fuerit apud Gentiles. Cum videam Abel, non ſe cus, quàm Cain, ſacrificaſſe Deo. Neque filij Ruben vnquam(quod ego ſciam) de ſacerdotio contenderũt.

Sed enim poſt ſacerdotij Moſaici inſtitutionem, cum filius eſfet hæres in patris dignitate, credibile eſt, Primogenitum, etiam Sacerdotium hære-

— —)

ditaſſe. Sic Oleaſter. b

Ex aduerſo tamen eſt communis doctorum ſententia, aientium, ante legem Moſis,& poſt diluium, omnes primogenitos fuiſſe ſimul ſacerdo- tes. Huius ſententiæ prima origo, ac præcipuum fundamentum, eſt anti- qua, ac percelebris Hebræorum traditio, quam Hieronymus hiſce verbis commemorat in Epiſtola cxxvj. quam ſcripſit ad Euagrium: Tradunt He- bræi, quod vſque ad ſacerdotimm Aaron, omnes primogeniti, ex ſtirpe Noë, cuius ſeries,& ordo deſcribitur in ſcriprura, fuerint ſacerdotes,& Deo victimas immolarint:& hæc eſſe primogenita, quæ Eſau vendiderit fratri ſuo Iacob. Ex hiſce verbis Hieronymi elicitur ſolutio illius obiectio nis ſupra poſitæ de Abel, qui ſacrificauit coram fratre ſuo primogenito: ſi quidem, quòd ſacerdotium fuerit propriam primogeniri, id fuiſſe inſtiturum poſt diluuium im poſteris Noë docet ſanctus Hieronymus. Idem in traditionibus Hebraicis in Geneſim ſuper caput xxvij. In ean- dem ſententiam ſcribens: Traditum eſt, inquit, ab Hebræis, primogenitos eſſe functos officio Sacerdotum,& habuiſſe veſtimentum Sacerdotale, quo induti, Deo victimas offerebant, antequam Aaron in ſacerdotem

Num.IG.

Oleaſten.

Hebræorit tra dlatio ex S. Hie

ronymo.

eligeretur. Hæc Hieronymus, quem penè omnes poſt ſecuti ſunt Docto-

res. Neque B. Auguſtinus non id ſi gnificauit ſuper pfalmum quadrageſi-

mum ſextum, ſcribens, Eſau cupiditate gulæ ſpirirualem, quam naſcendo

acceperat dignitatem vendidiſſe: ſed quæ, obſecro, erat ſpiritualis digni-

tas Eſau naſcendo accepta, niſi primogenitura coniuncta cum ſacerdotio, ſine quo dici ſpiritualis nullo modo poſſet? Hæc porrò ſententia communis poteſt cõfirmari dupliciter. Ac primo quidem Exodi 19. ſic eſt ſcriptũ, Sacerdotes quoque, qui accedunt ad Do- minum ſanctiſicentur. Sed qui erant tunc illi Sacerdotes, cum nondum eſſet inſtitutum Sacerdotium legale? non alij ſanè, niſi primogeniti,&

g9 2

Locus E 19.

xodi.