Caietani ex- plicatio propo- ſitæ quæſtiũts.

48 COMMENTARIORVM

paratus érat, quemadmodum de vſurarijs dici ſolet, ſed laſſitudinis& fa-

.. X* 6 0 mis quaſi neceſſitare quadam ad id compulſus eſt à lacob, non aliter indi-

entiæ ac neceſſitati ipſius ſatisfacere volente.

pleni,& propemodum abſoluti, ſuper hunc locum Geneſis, commẽ-

B. Thomæ ſcriptum reliquit Caietanus. Namque inibi& ſubtiliter propoſitæ diſpurarionis difficulta- tem oſtendit, atquè eam ſatis enucleatè declarat& diſſoluit. Verba 8. Thomæ quæ tractat Caietanus, ex artic. 4. quæſt. 100. huiuſmodi ſunt: Ius Primogenituræ gebebatur lacob ex diuina electione„ſecundum il- lud Malachiæ I. Tacob dilexi: Eſau autem odio habni.: Et ideo Eſau peccauit primogenita vendendo: lacob verò non peccauit emendo, quia intelligi- tur ſuam vexationem redemiſſe. Hæc S. Thomas. Super hiſce verbis acu- tè doctẽque diſputans Caietanus, ita ſcribit: Inexcuſabilis videtur lacob: tum quia inhumanitatis eſt, negare fratri laſſo, pulmentum paratum: tum quia induxit Eſau ad peccandu nr, vt venderet ſibi Primogenituram; ad quod ex ſe paratus nom erat Eſau: tum quia Eſau non vexauit lacob in iure Primogenituræ, ſed naturali iure illud poſſidebat pacificè, tanquam prior natu; quare non habet hic locum redẽptio vexationis, quippe quæ præſupponit vexatorem.Nec ſufficit dicere, ius Primogenituræ debitum fuiſſe lacob ex diuina electione: non enim ob hoc licitum erat, inducere fratrem ad peccandum, quia non ſunt facienda mala, vt eueniant bona, ad

tarijvicem implere poteſt, quod ſuper 2. 2.

Rom. 3. nec Eſau tenebatur renuntiare iuri quod in Primogenitura ha- bebat, cum nihil ei de voluntate ac decrero Dei compertum eſſet. Sed ad hoc dicẽdum eſt, quia Deus reuelauerat Rebeccæ, quòd maior filius eius ſeruiturus eſſet minori; nec dubitandũ eſt quin ipſa declarauerit hoc Ia- cob, vt quem vnicè dili gebat; ex eo ſequitur, v rlacob, certus ius Primo. genituræ ex diuina electione ſibi deberi, id ab Eſau, tanquam ab occupa- rore iuris ſui, quoquomodo poſſet, redimere voluerit, præſertim autem in eotempore, quo poterar commodè vti iniquitate illius, ad ſui iuris cõ- ſccutionem. Vnde licet Eſau peccauerit, ſicut manifeſtè docet Paulus ad Hebræos 1 2. Jacob tamen excuſatur: primò quidem ab inhumanitate, tũͦ quia Eſau non neceſſitaris, ſed delectationis cauſa mouebatur: Tum quia prudentis eſt, negare aliquid oceupatori iuris ſui, quando ſperat per huiuſ- modi negationem, ſe quod ſuum eſt recuperare poſſe. Secundò excuſa- tur ab inductione ad peccatum non minus quàm offerens pecuniam oc- cupatori ſui beneficij eccleſiaſtici. Non enim eſt hoc inducere ad pecca- rum, ſed alij non ſolùm parato ad peccandum, verùm etiam actu peccan- ti, detinendo ſcilicet quod ſuum non eſt, offerre redemptionem ſecundũ. veritatem, quamuis ſecundm modum loquendi,& ſecundùm intenuo- nem alterius videatur eſſe aliud. Vnde dicens Iacob: Dende mili primo-

genita tua, reuera hunc ſenſum facit: Da mihi primogenita quæ verè ſunt

mea:& quia non vis gratis dare, offero prandium abs te tantopere expé-

titum. Et ſecundùm hunc ſenſum intelliguntur omnes redemptiones ve-

xationum. Non ergo Iacob induxit Eſau, ad peecandum, qui reuera oc- cupator erat Primogenituræ,& ob id erat vexator,& tenebatur renun-

ciate

dur quute rem pepran diuinedün dſcuiſe widostein KDelcnn

uyſm

1i Mn

. Pn und mandte 1 a ſo klt dare g Ga p cnpite fundöl occalon digagl dena ta 9! H10It. 5 Doco elcan