t e viginti or d Mo- e um:& al kr ttſexa. eli eſunt. d Jσν, ſed tu nique drut 4—, quã. ani Mneſt, Heccx b qul bé' na- tim oon- lis.„eudid eren Mor eſt. 8,ſeri 2rò a- uotat Maco- Leſtei ul,& ſipoſt aoum le po⸗ anzed patet nxido licare. Mfer-

„cur p mciam 7 atris à nora- eſt q„ cupet

minin t pro⸗-

1N GENESIS cAP XXV. 5 fecit Rebecca. Declaratum quoque ea re eſt, fuiſſe Iſaac amantiſſimũ caſtitatis& pudicitiæ: certiſſimamque ſpem& fiduciam habuiſſè, ſe non

coagulum mutui inter coniuges amoris eſt, ſi malier perſuaſum habeart,

Iucdic 13.

.„ X 8 1 ſi 1 1 3 I. Reg. r. carlturum prole; confirmatum maximé Satæ mattis luæ exemplo, quæ d. 12.

præter ſterilitatem, etiam ſenio grauata, nihilominus tamen Dei mune- Quodnam ſit .— 2 re, prolem genuerat. Arctiſſimum porrò vinculum,& vehemens quaſi acerrimu v-

xorij amoei⸗ erga pirit in-

..... virum ſibi maritalem ſeruare fidem; ſuique vnius amore contentum, a- autament um.

lienis amoribus non affici. Quam ob cauſam fertur in Romanorum hi-

ſtorijs, Pompeium Magnum ardentiſſimè dilectum eſſe ab vxoribus Pompeiu⸗ ſuis, quòd inuiolatam eis tori fidem præſtaret. Intellexit hoc,& ſcriptis Magnas.

2*

rodidit Ariſtoteles libro 2. Oeconomicorum: Maximus, inquit, honor eſt ſobriæ mulieris, ſi cernat virum ſuum ſeruare ſibi caſtitatem: nec de vlla muliere alia cogitare, ſed præ cæteris omnibus ſe ab eo diligi. Tanto enim magis ſtudebit mulier, ſe talem præſtare viro, quanto ſe cognouerit & fideliùs& caſtiùs à viro diligi. Sic Ariſtoteles. 8 Neque verò, quia monogamia præſtabilior videtur eſſe polygamia, idcirco præferendum Iſaac putamus Abrahæ: virtutis enim& ſanctita-

Ariſtotet.

An Iſaac ob

mo nogamiam

tis præſtantia aliunde ſpectanda& æſtimanda eſt. Audiat Lector Bea- praferendus tum Auguſtinum in libro xvj. de Ciuitate Dei cap. xxxvj. ea de re præ- ſit Abrahæ 4

clarè diſferentem. Non ideo, inquit, Iſaac præferre debemus Abrahæ, quia ille nullam fœminam præter vnam coniugem nouit. Erant enim proculdubio Abrahæ fidei& obedientiæ merita poriora quàm Iſaac: in tantum, vt propter Abraham dixerit Deus ſe benefacturum ipſi Iſaac, Geneſ. 26. Ex quo licet intelligere, quàm caſtè Abraham fecerit, quòd hominibus impudicis& nequitiæ ſuæ patrocinia de ſacra Scriptura re- quirentibus, videtur feciſſe libidinosè. Deinde, etiam hoc nouerimus, non ex bonis ſingulis, inter ſe homines comparari debere, ſed in vno- quoque conſideranda eſſe vniuerſa. Fieri enim poteſt, vt habeat aliquid in vita& moribus, quiſpiam, quo ſuperet alium, idque ſit longè præſtabi- lius, quàm eſt illud, vnde ab alio ſuperatur. Ac per hoc, ſano veròque iu- dicio, cùm cõtinentia cõiugio præferatur, melior tamẽ eſt homo fidelis cõiugatus, quã cõrinens infidelis. Sed cõſtituamus ambos fideles& bo- nos: etiam ſic profectò melior eſt cõiugatus fideliſſimus& obedientiſſi- mus Dei, quàm cõtinẽés minoris fidei, minoriſq; obediẽtiæ. Si verò paria ſint cætera, continẽtem cõiugatò præferre quis ambigat? Hactenus Aug. 9 Qurta quæſtio: Si futura proles Iſaac, erat à Deo promiſſa Abrahæ; omnino igitur futura erat; ſiquidem fidelis eſt Deus in promiſſis ſuis,& impoſſibile eſt mentiri Deum: cur igitur Iſaac gnarus diuinæ illius pro- miſſionis, tantopere erat ſolicitus& anxius,& quaſi dubius de futura prole? Deinde Iacob prædeſtinatus erat à Deo; ergo generatio lacob, neceſſariò furura erat. Diuina enim prædeſt inatio, eſt immutabilis, vt quæ de abſoluta& efficaci Dei voluntate proueniat, de qua ſola intelli- gendum eſt, quod dixit apud Iſaiam 46. Deus: Conſilium meum ſtabit,& omnis volantas mea fiet. Non igitur prædeſtinatio, aut quod prædeſtinatũ eſt, pendet ex homine, nec ab eo vel iuuari, vel impediri poteſt. Quam- obrem

§. A uguſt.

Cum genera- tis Iacob pro- miſſa eſſet à Deo,& ipſe eſſet pradeſti- natus, qui di- citur ea facᷣta propter preces Iſaac