ſung a funh

den Aeloum duun rinn. dnes wiunfr b kare Sw ſen. na Suu alm uim zäüter u ppu. Koria m eha. uaus T henſ. nnasl doipg

Luun Saluiſe

Eunjt lo fem

nnut rude

17 ruaul a imm derun! ao uunlu mumu ui. aub, Wäsel.

i 44 cima P dus uaii Rrllds

efol ene 4 au aüttimn dg Waſe

priol

EPISTOLA. zar periore decennio, ciuilibus diſcordiis noſtram Galliam di- lacerantibus, in Chriſtiana Romandque religione inter me- dicos reliquòſque meos ciues aſſerenda& windicanda. In hac nihil vnquam egi ex infidiis: nunquam in alteram par- tem inclinaui: nunquam in vtrümque latus claudicaui. Optauique ſemper omnes mei ſimillimos, vt eſſet ſumma animorum conſenſio: ſumma pax, qua patriæ ſalus conti- nebatur. Addam etiam nunquam me mihi perſuadere po- tuiſſe huius diuiſionem eſſe optandam, aut in hac veram pacem eſſe quærendam. Quin potius contra exiſtimaui, re- cta nauigatione vt ad Deum vnicum, ſic ad huius religio- nem vnicam, tanquam ad illam(ynoſuram, qua duce fiduͦt nocturna phænices in alto(quod ait Aratus) ſemper eſſe contendendum. Quam diſtrahi qui patienter ferret, multõ- que magis qui iſtud ex peteret, in eam meretricio animo po- tius quam materno eſe videretur. RHoc quoniam ſemper ræ me tuli,& inter ciues meos& in Academia,& in me- dicorum ordine, clarißtimiſque ſignis editis, quotieſcumque de religione deliberandum fuit, apud omnes pleno apertque ore teſtatus ſum, ſi me hac ratione quietis& pacis pu blicæ hoſtem nominas, Deum immortalem quam glorioſum mihi eſſe putas iſto æquo Iroiano includi! quam iucundam abs

te audire quod ſemper expetiui, nunquam me eam pacem

ex animo probauiſſe, quam ne alij quidem, quibus hac in parte gratificari vis, vnquam probauiſſent ſi viribus ſu- periores eſſe potuiſſent! Quis enim, modo Deum vnum ſ ſe credat, qui non huius cultum in vnica religione apud 0- nnes eundem expetat? Qui non huius diſtraltionem eidem

I.