„ ALCINOI INSTITVTIO AD
obtinere: ad'cam accedere mentis intellectionem. Arque in ſenſilibus prima & ſecunda, ab homine cognoſci(de huius enim ſenſu locus hic intelligendus) per ſenſum quidem, ſed accedente ad hunc ratione, quæ cum opinione coniun- Cta. Concretas verò fubſtantias quæ primis ſenſilibus affectæ ſunt„percipi po- tiſſimum ratione, ſenſu huic ſubminiſtrante& ſubſeruiente 3 Quod in ſingulis quale ſit attentius eſt confiderandum. Atque primum quidem ca intel ligibilia quæ prima nominantur, cum formæ ſint omnino materiæ expertes, in vita hac & in altera cognoſcuntur ſolo intuitu: cum ipſa mens ad mundum intelligibi- lem aſcenderit, vel omnino corpore ſoluta, poſt vitam hanc, vel etiam in vita hac, rapta à corpore per ecſtaſin,& per eam mortem quam philoſophicam cap. 1. appellauimus. Ar in vita hac, mens ad aſcenſum ad mundum intelligibilem præparatur antecedente rationis& cogitationis diſcurſu, quo exercetur in contemplartione naturalium& in abſtractionibus Mathematicis. In ſecundis autem, quæ formæ ſunt cum materia coniunctæ,& cum eadem in agen do neceſſariò communicantes, principem locum obtinet ratio cum cogita- tionis diſcurſu. Sed illa in hoc errorem vitare non poteſt, niſi illuſtretur& dirigatur primæ mentis lumine extrinſecus adueniente& influente. Quoniam vanus eſt labor humanæ cogitationis circa formas rerum naturalium, niſi ab illa prima mente adiuuetur. Iam in ſenſilibus fimilis diſtinctio. Nam in primis& ſe- cundis dominatur ſenſus: in homine verò ad hunc accedit rationis diſcurfus. Quonià ſenſus noſter primo ex ſe,& per ſe obſeruat ea quæ prima& ſecunda obiecta ſunt, quorum perceptio eſt illi cum belluis communis: deinde acce- dente ad ſenſum rationis& cogitationis diſcurſu, ex eorumdem primorum& ſecundorum ſenſilium comparatione, excitat notionem vniuerſam, cuius comprehenſio homini eſt propria. In concretis autem ſubſtantiis, quæ qua- litatibus illis affectæ ſunt, contra quodammodo accidit. Nam in illis ratio do- minatur, ſed non fine ſenſu. Quoniam rerum ſubſtantias ſenſus proprie non percipit: ſed hic ad eas excitat, per ſenſiles qualitates quibus ſunt affe- ctæ. Sic enim Ariſt. cap. 6. lib. 2. de animo, ſubſtantias numerat in iis quæ non ſentiuntur per ſe, ſed per qualitates quibus ſunt ſubiectæ. Quæ omnia in authore noſtro, ſunt hoc loco diligentiſſimè obſeruanda.
13 Mundum duplicem Plato ponit, vt apertius intelligetur ex cap. 10. lib. huius: vnum exemplarem, alterum hunc in ſenſum cadentem, in quo il⸗ lius exemplaris quædam imago à deo rerum omnium opifice eſt expreſſa. De quo ſic ille in Timæo, Volens deus, inquit, omnium quæ intelligi poſ- ſunt pulcherrimo& vndiquc abſoluro, mundum ſimillimum reddere, ani- mal vnum ipſum effecit, aſpectui ſubicctum, animalia cuncta naturæ ſuz conuenientia, intra ſuum limitem continens. Exemplarem autem illum Platonici interpretantur, intellectum diuinum, non ipſum bonum, ſed bo-
ni filium, idearum omnium fontem: cum ipſo bono ſubſtantia vnum(ſi-
cut inter illos nonnulli affirmant) xarione autem eo differentem„quod
per eum Deus per ſe ſufficiens, ſeipſum explicarit in lucem. Ergo quia
exemplaris mundus idea idearum eſt, intelligibile quoque primum ciit,
&cætera intelligibilia in ſe complectetur. Quemadmodum mundus lic, omnia quæ ſenſum mouere poſſunt, ſuo ambitu continct. De quo vide Philonem ludæum libro de mundi opificio. In his verò meritòô miraremur Platonicos naturæ luminæ tam multa„ quæ etiam in noſtra religione valde
ſunt abdita, videre potuiſſe: niſi antea de cauſis diuinitatis in horum do- Grina abundè dictum eſſet
in præfatione:& cadem, aut ctiam quædam his
iſ adipfusdelint imodibin ytloc Alchum, idel on idtam aümitabitur: muuina miltas etic ddlau Kuiniote b! molohonumab eiſd hclocel. pnie feifediolis coiulcam erium gkadus Slcgh rum wogetatur in lis üitixcat,pniülque.
Eapliaumc nütura undmen Duu
K.
-
Uutalehj⸗ 2 uimmn 2 due Rciaunt. M Herinlu inante en, um ulen 2 Me umnnnn de