dam nou lit Naoc von läta. methot Anobis deteäd

Sennoe nccus animan un 3 a ue 4 vd ndo. animalionm 1s explical mn Erqoinrelch am Alcin= tiore facit: ecogitatict ä iſcurſu. alum tatio,ſue e= intellegiog im intelled n oſter eruc quacumil n communia, gnitoad it uitum, auimm imumque matur ductomr & ſine me en iſſe dicituu Plaronè re! vecies obluubn um cogitat a ci diſcutlunas quædam i e ectio in wim dre neceſſaln ommunicant wimmortal 1m. ulos ille tastom in cala d eſt ineuit it ds— a aliquid veneum mnſpertre mper hoc fü= queat ſt et exerit,& ca s uquo vs tem pennas A gerit, in em generatione? w iquam bus ie, in genitu nariti philoh m ve 16 quæ 12. ado loco,y 1 mperatorium Slendete fa diſpenſatot ur vel quru ccirca medel aruurämqlr 6 zuri ſunt& en myſtemace m qui aptè inmt rtatlone 1 aauo in Sophi as& pofulm a nerit, ſona ah enim m

1

aque iuſteè vita cteriorem. In millibus non n ut dn jus animam qu i lolones Ichritudinem?: akewit. Hr, ac iplam eleg uir zolaat adeune* nals Ktum ignicu u I/ res 1 5. arte qua cont 5 nue ad actiones be

— —

— —

1

DOCTRINAM PLAT. 36

re, fit vt cum re vnum ſit ipſum bonum& ipſum verum, duabus alis coniun- Giis pro duplici animi noſtri functione in vita hac, ad illud à quo ſumus pro- fecti, icontendamus. Marfilius Ficinus cap. 4. commentarij in Sympoſium, hoc interpretatur de duplici animæ lumine. Habet anima, inquit, lumen ge- minum: naturale vnum, ſiue ingenitum, alterum diuinum& infuſum. Qui- bus vnà coniundiis, ſeu duabus alis, per fublimen peruolare valet regionem. Et cap. 5. commentarij eiuſdem. Mens, inquit, propriæ lucis indagine ad diuinam lucem recuperandam vehementiſſimè inſtigatur. Inſtigatio verò ap- petitio que huiuſmodi, verus eſt amor: quo duce dimidium hominis alterum, al- terum eiuſdem dimidium concupiſcit. Quia naturale lumen, quod animi dimi- dium eſt, lumen illud diuinum, quod alrerum eiuſdem dimidium dicitur, olim neglectum accendere rurſus in animo nititur. Ad eandem ſententiam per- tinent quæ dicuntur à Plotino libro de triplici aſcenſu ad mundum intelligi- bilem.

12 Hic certum eſt Alcinoum agere de primorum intelligibilium in nobis co- gnitione ad quam vita hac aſpiramus, ratione diſcurrentes, beneficio cogita- tionis per varias formas cum materia coniunctas: in quibus ipſius primi intel-

ligibilis vis quædam eſt adumbrata. Sccunda vero intelligibilia, id eſt natur ales

formas cum materia coniunctas, negat nos cognoſcere ſine ea ratione, quæ cum

opinione cohæret. Quia in illis quæ ſcientia à nobis quæritur, ea ab affectioni- bus eſſentiæ ducit inirium. Opinio autem, ſicut antea dictum, eſt memoriæ cum ſenſu quædam coniunctio. Quorum vtrumque, ſicut apud eundem Plato- nem eſt in Theæteto, pertinet ad affectiones rerum& eſſentiæ imagines, non ad ipſam eſſentiam. Sicut ipfius concreti(quod quia mutabile eſt in ſcientiam ca- dere non poteſt) cognitio opinione comprehenſa, à ſenſu ducit initium. Ergo his gradibus philoſophia duce, animus noſter in cœlum reditum parans, per ſen- ſum& memoriam, opiniones primum fibi conformabit. Ex iis quæ in opi- nionem cadùnt, ad ſecunda intelligibilia aſpirabit: tandémque in purioribus mathematicorum abſtractionibus exerciratus, à naturalibus formis ad intelli- gibiles, id eſt ad ideas ſe referet:& per ipſas ideas ad diuinam mentem qua illæ comprehenduntur: ab hac denique ad ipſum bonum idearum omnium prin- cipium, quod idem eſt primum omnino intelligibile. Atque quemadmodum primum aſpectabile, id eſt ipſe ſol, oculo non modo videndi vim largitur, ſed etiam actum: ſic primum hoc intelligibile dat noſtro intellectui primam vim intelligendi. Vrque citca oculum nihil amplius humana ars consur, quàm vr eum purget& ad aſpectabilia conuertat: ita in noſtro intellectu philoſophia, quæ huius cultura eſt, duo præſtare poteſt: nempe vt eum purget à perturba- tionibus& falſis opinionibus,& à ſenſilibus formis ad ideas conucrtat. Atque ſicut ſol aſpectabilium lumen, oculo quando iam couuerſus eſt, monſtrat ea quæ ſunt aſpectabilia: ſic ipſum bonum, quod idem eſt primum intelligibile & reliquorum intelligibilium lumen, ea quæ ad intelligendum propoſita ſunt, noſtro intellectui detegit. In quam ſententiam, vide etiam librum Procli de anima& dæmone: in quo docet quo modo per multos gradus contemplan- do àmultitudine ad vnum aſcendamus. Eſt verò etiam loco hoc, alioqui dif- Kcili& obſcuro, aliud obſeruandum. Nempe quod in primis intelligibili- bus diiudicandis dominari vult mentis intellectionem: quæ vt dictum, poſi-

ta eſt in fruitione illorum per intuitum: accedere verò quaſi comitem, vel po-

tius prenuntiam, rationem eam quæ coniuncta cum cogitationis diſcurſu. tionis diſcurſu, primum locum

In ſecundis contra, hanc rationem cum cogita ¹ 1 ij