ITVſ A4db nem. 1 ☛ 3 nim len mn lenfüide t. u lieimeli a

leutilil 1 m ohinione coi 8— 4 u. 4 & udlehne ne hetein,

Dodin don

1 — e, vel etuan i aortem qran lülabotüen enlum ad l) adum lnrelln Klonls duj, quo exeicn nibus M M mMiicis. lah niuncte, locum u dt ratio cumg ltare non grſt, nib lluhr aduenient auente. G ormas ren naraliumaüt nilis diſtin H 1I Nam inumi

5

ad hunc a ½ Sit rationis din e obſeruat uæ pumatia belluis e t unis: dehe ſcurſu, ex mdem prmm tcitat noti σν vniuelſm, ncretis aut rüdbſtami’ wg modo accic t. aam iniumd rerum ſu* tias ſenbmi ſenfiles qu mmies qubu i imo, ſubſta t a numensuli nibus ſunt 1ααα. Qu ae obſeruan 1 apertius im Peetur excaht ac in ſenſun ☚½ entem ug terum omnn cr pilice cig inquit, om Ma qux unl nundum ſim ᷣllum reddelt dum, anima ei uncta um anens. Exe arrem aun uinum, non i †hen bomm um ipſo bone 9' bantin 4 ifferentem un explicant! eem. 6 ligibile up lue prune

none autem

nrelligibt — Quemd amim munlt ut. d 3 4 oo uo am au cot De b 6,0 Ina his v bretito m 7 . 11 teligiote

Aum eadem ig

DOCTRINAM PLAT. 38 diuiniora, animaduerti poſlent in antiquiore ſcriptore Mercurio Triſmegiſto, tam in Pimandro, quàm in Aſclepio.

14 Ratio in hominis intellectu veri cognitionem appetit: in eiuſdem volunta-

te, ad bonũ tanquã ad finem refertur. Vtque in veri contemplatione, intellectus non prius expletur, quã ad cauſam omnino primam aſcẽderit: ſic in bonis, volun- tas rectæ rarioni conſentanea, alia ex aliis ita ſemper expetit, vt ad deum cuncta referat. Idque eſt quòd Plato docet lib. 6. de Repub. vt res omnes ſine ipſius boni poſſeſſione inutiliter poſſidentur: ſic artium omnium cognitionem vanam eſſe, niſi ad ipfius dei intelligentiam referatur. Itaque humana mens ex naturæ ſuæ primordiis, in vtroque munere deum expetit: ſed contemplando in illo ipſum Ppulchrum, id eſt omnium quæ in naturæ vniuerſitate pulchra ſunt, fontem& ideam admirabitur: agendo vero, in eodem ipſius boni amore rapietur. Hæcque maxima vtilitas eſt ideæ boni: in qua exagitanda Ariſtoteles naturæ genius, re- pudiata diuiniore Platonis philofophia, ſudere videtur cap. 6. lib. i. Ethic. Alio modo bonum ab eiſdem blatonicis ſpectatur in perfectione cuivſcũque rei, hoc ipſo quod eſt. Quoniam omne ens ſicut eft particeps entis, ita quoque particeps perfectionis cuiuſdam:& huius quidem gradibus diſtinctæ, ſicut diſtincti ſunt entium gradus. Sicque ab eiſdem bonum enti æquale dicitur, ac vtrumque ho- rum numeratur in his quæ ſequuntur ad omnia. Quanquam boni& entis ratio diſtincta eſt, vniiſque magis abſoluta, alterius vero quodam modo relata.

Explicatum eſt Dialectitæ fundamentum, quod in ipſa natura eſt poſitum. Nunc in eadem breuiter colli- guntur ea quæ artis propria, ad Defenitionem, Diuiſionem Analyſin, Inductionem G. Raciocinationem pertinent. Ho- rümꝗ vſus varüs exemplis ex Platone illuſtratur. Cap. 5.

In dialecticæ elementis hoc potiſeimum Plato eſſe pu- tat, vt primum rei cuiuſque natura conſideretur, deinde ea qua illi accidunt. Quid autem vnumquddque ſit exquirit, vel ſaperioribus, dinidendo atque definiendo: vel ab infe- rioribus, retexendo. Ea werd qud accidunt e eſſentiis in- ſunt, vel ex iis quæ continentur, per inductionem: vel ex iis

quæ continent, per ratiocinationem. Vt meritò, Dialecticæ