TVT b Adb Pius an m u külbennin, ſcete: lel llla lürasſtin m une nad todesn „& men= ee

Kum 5

s recipit ehmi

b di 1 ümilem ſel à cur det caibusmonaul 1

percipü be imaoin .n waginibosgoih culus af ar nqait Sotmnn be ſuadas cot voca Srrebanchml lditus infi Sa, diururmatu uri, deind m memorergal „vnde vos nitum operaon gione, vel M ac diſtriduuun ſuidem eri=a veraquena idem tibi t tun THE] alumalicu itcor, qwälh nec ex del πν æra velmak Nam mol u amiam can u. obliuioſos GT ta verdcoun ndum. E us pdenlam Kaſa bent, obſcu t mulachn cun lippe nona Obſcunmn aneſcunt. 24G l drenri nguſtiam, If dem erguid ent. Homi 2. To huüulnäc m proni res ttur. Nameuf tula ſingulis Ba ere mortem G vident pi mia, audünnti diunt, atque Muſ mentlera ſecutus Ariſt B3aes cay.Ilhi am eſt, inquit à dumme⸗ in ea parte in auf ble inſa er „pictureæ cui Wa ſpeciem ſe anh ſenſum:S 41 nui in nugen topter xtatem*— a profluètem wam sannan.

p 1

notam qual ciüt. Quociten

pit, veile² ri& ſenes,obli crementum,

ecauere volum h ruas demus animum aa tie

.Qure Plotim an Ano um „las contingei ur cconks liſciplinarumk Im d im,

DOCTRINAM PLAT. 34

tionem quaſi ſgura quædam ſeruetur in animo. Quoniam, inquit, neque ea ex- trinſecus accepta eſt. Deinde quomodo ea cognoſcat vel recordetur, idem cap. 3. ita docet ex Platonicorum ſententia. Ante omnia, inquit, non eft mirandum, imo verò mirandum quidem, non tamen incredibile, quod tali poteſtati animæ attribuimus. Eam ſcilicet nihil in ſe accipientem, ea tamen quę non accipit, ani- maduertere. Animæ namque natura eſt omnium ratio. Ratio, inquam, intelligi- bilium,& eorum quæ illic ſunt vltima: eorum verò quæ ſunt in vniuerſo fenſibi- li prima. Quapropter ad vtraque vergit:& d ſuperioribus quidem bene afficitur atque reuiuiſcit: ab inferioribus autem quadam ſimilitudine fallitur,& tanquam delinita prolabitur. Cũ igitur ſit in medio cõſtituta, nimirum percipit vtraque: & ſuperiora quidem dicitur intelligere, in memoriam ſcilicet reuocata: ſi quidẽ illis incubat. Cognoſcit auté propterea quod quodammodo eſt hæc ipſa. Nem- pe non cognoſcit ea, collocando eadem in ſe velut in ſede: ſed quodammodo hæc habendo, atque intuendo: atque ex eo quod anima hæc ipſa eſt obſcurius:& ex habitu quodam obſcuriore velut experrecta euadit: lucidius cadem& ex po- tentia prodit in actum. Senſibilia quoque ſimiliter quaſi coaptans hæc ĩpſa ſecũ, efficit vt effulgeant,& ante oculos ponit: Quippe cum vis animæ etiam prius ad id præparata ſit, eademque parturiat. Similis eſt ſententia Priſciani Lydi cap./. Cômentarij in librum Theophraſti de Anima. In ſuperiore autem Platonis loco obſeruandum eſt, anime ſentientis atque memoriæ ſedem in corde potius quàm in cerebro videri poſitam, Sed hoc fortaſſe magis ex Homerica lôquendi con- ſuetudine, cuius teftimonio eo loco vtitur, quàm ex Platonis ſententia. De qua poſtea accuratius diſputabitur cap. 14.& 17. lib. huius. 9 Plato in Phedone, ſcribit animum noſtrum fuiſſe prius quam in corpus la- beretur, tumque eum per ingenitas ideas, rerum omnium cognitionem habuiſ- ſe: deinde acceptam antè ortum ſcientiam, corporis contagione am ifiſſe: quam ſenſibus adiuti in vira hac, recordatione renouemus: eo ſcilicet labore quem in diſcendo ponimus. Diſciplinam verò noſtram vitæ tantum ſuperioris eſſe re- cordationem, hac ratione confirmat. Quod homines ſi de rebus quas in vira hac nunquam didicerunt, apto ordine interrogentur(vt in Menone pufio de dimen- ſione quadrati) ſtatim vt docti reſpondeant. Quod facere non poſſent, niſi per ſcientiam rerümque omnium rationem ingenitam. Quare ad animi immorta-

4844 litatem confirmandam, hoc potiſſimum argumètum idem eſſe arbitratur, quod

ſi animus fuit ante corpus hoc, neceſſe quoque ſit vt cum corpore exceſſerir, ceandem recipiat conditionem, qua fruebatur prius quam cum illo coniungere- tur. Quæ cum in Menone, Phedro, Phedone& 10. de Rep. apertiſſimè dicta ſint de tempore corporis ortum antecedente, Marſilius tamẽ, vt Plato videatur cum noſtra religione magis conſentire, cap. 4. lib. 17. Theologiæ platonicæ, ſcribit fortaſſe apud Platonem animos corporibus priores fuiſſe, nõ tempore, ſed natu- ræ dignitate. Sed quid hoc ad animi immortalitatem, ad quam confirmandam ille hoc argumento vtitur? Melius hac in parte D. Auguſtinus cap. z1. lib. 10. de Dei Ciuitate, obſeruat, Platonicos animum ponere Deo coeternum: quod crede- re nollent quicquam ſempiternum eſſe poſſe, quod antea ſemper non fuiſſet. A- pud Ariſt. verè quanquam certum ſit ex cap. 3. 1ib. z⸗de animalium ortu,& cap. 5. lib.z. de Animo, mentem extrinſecus aduenire, à corpore ſeparabilè eſſe,& im- mortalem, nec huius actionem cum corpore communicare, eius tamen qui ſin gulis hominibus eſt proprius, non videtur vllam conditionem, aut ingenita cognitionem agnouiſſe prius quam cum corpore coniungatur. De quo poſte accuratius diſputabitur. Ex hac verò ſententiarum diuerſitate accidit, vt animus

1