rio ſa.

niu qd e ole terum(e aki quidem&π

r. 5 ;lunt,[gn kig

dſtantia ſe t Aa,t colorſemt Ooratum: Jcut nonoulie dicetur on t ſubfanta com nagines co σ 1m, fuen nas retut cap.. i huius am thematicæ m cxad vetastm m verò pri itt ntelligiblin ne àm ſe ipſen n⸗cts intellig aanfibilis ſe M. aum fmm eit dphiloſonl s. opum aſcau taclariſſim er uod Asidlu. utoculusn e ad Salchen Plato etiam onuur lib de coniuncta, x rogitationigt

ſpirans. In us quxlſtäag lio: quàm ſe itnnu vifio, nas aemoria co Mat: fchriuie atio renoua 27 diſtingrie

ſcut eo pe τ de bono t

d vel negatic nioniseſeit 3 diuiſioni ſc ithum, qurlun 1 6.lib.2.d e in, qurim? dus proprias ils per Aliudä

bus affecaus.. Anlt interio mai lenrial, continctſen u ure feiun licudiné pan da Vrexcwin uiuſqz ellen asiſenſam, ximillas eats miln

in 1X mn

Pud e. oſterio affedionesn am P 1*

Ariſt. illa¹ ain aliũ etps . eriort . Kanl 3

—A2 —

— —

1 4 1 1 4

—

—

—

——

—

19 6.§

DOCTRINAM PLAT. 30

iuxta ſaxum ſub arbore procul apparet? An hæc ille proferre ſecum videtur, dum eiuſmodi quędã aſpicit, cuiuſmodi ſibi quandôq; apparuerunt: FROT. Quidni 5 OC. Deinde velut ſibi ipſi reſpõdẽés, homo eſt, inquit, tanquã rem iã aſſecutus PRO. Nimirum.§ O C. Rurſus fortè mutata ſententia, opus quoddam à pa- ſtoribus fabricatum eſſe aſſerit. PR O T. Maximè. 5 O C. Hic ſi quis adſit eadẽ quæ animo ſecum ipſe volutabat, in vocem effundens, rurſus præſenti diceret, ac fermo tunc fieret, quod ante opinionẽ vocabamus. P R O. Manifeſtum. 5 O C. At ſi ſolus hic ſit, hoc idem ſecum ipſe repetens& diu quandoque in ſe ipſo ſer- uans procedit. PRO. Prorſus. S O C. Quid ergo?ldémne tu hic quod ego, ſen- tis. PR O. Quid iſtuc?§ O C. Videtur mihi tunc hominis anima libro cuidam perſimilis. PR O. Qua ratione?§ O C. Memoria in idem cum ſen ſibus inci dẽs & illæ, quæ circa iſta paſſiones ſunt, verba quædam in anima inſcribere mihi vi- dentur: cumque vera conſcribunt, paſſionem eiuſmodi veram opinionem dici- mus,& orariones in nobis veræ ab hoc ipſo proficiſcuntur. At cum ſcriba hic no ſter, falſa ſcribit, contraria veris eueniunt. P RO. Omnino ita mihi videtur,& ea quæ dicta ſunt libenter accipio. Ariſtoteles cap. 26. lib. 1. Analyt. Poſt. Qpinia- nem definit propoſitionis nullo certo argumento confirmatæ, compræhenſio- nem non neceſſariam. Docètque eandem rem in opinionem& in ſciẽtiam poſ- ſe cadere:ſed non codem medio ſiue argumento, nec eadem ratione rei eiuſdem factam compræhenſionem, opinioni& ſcientię poſſe attribui. Proclus cap. i. Cö- ment. 1. in Euclidem, hæc ex Platonicorum doctrina ita diſtinguit, vt velit Pla- tonem eorum quæ ſunt, cognitiones primis, mediis& poſtremis ſubſtantiis di- uiſiſſe: primarum que quæ ſine materia ſunt& ſumma puritate præditæ, intelle- ctionem vocauiſſe: poſtremarum, quæ cum ſenſu coniunctæ, opinionem, quæ ob- ſcuram veritatem eſt nacta: mediarum, quales ſunt mathematicæ, cogitarionem. In quibus idem broclus naturalis Criterij tres gradus ex eadem Platonicorum doctrina acutè diſtinguit. De his verò vide quæ à nobis collecta ſunt cõtra Theſ- ſalum Methodicum cap. 6. prælectionum in Ssphæram. 6 Plato in Theæteto, ſcribit belluis& hominibus ingenitam eſſe facultatem qua paſſiones per corpus in animam manantes ſentiunt. In quo corpori nullum ſenſum tribuit: ſed ſenſus functiones in eo tantum vult declarari: ideòque quos alij quinque ſenſus externos appellant, hic tantum eſſe vult ſentiendi inſtrumẽ- ta, per quæ rerum obiectæ imagines, ad interiorem ſenſum, quem communem nominant, deferantur. Sic verò& Ariſt. cap. 2. lib. de ſenſu, negat animum eum qui videt, in extremo oculo ſitum, ſed intra nos eſſe.& cap. z. lib. 3. de Animo, neceſſaria, vt opinor, rationeconfirmat, interiorem ſenſum vnum communem eſſe ponendum, qui omnes rerum obiectarum imagines per diuerſas corporis partes organicas recipiat, per eaſque de rerum obiectarum differentiis ſolus iu- dicet. Ex quibus facile de co conſtitui poteſt quod etiam ad hunc locum perti- net Eũ Ienſũs actio quæ dã ſit, jan vero paſſiosPrimum enim partẽ corporis or- ganicã dum animo ſubſeruit, rerümq; obiectarum differẽtias excipit, propriè pa ti certũ eſt, vel ex eo quod tẽpore defatigatur& langueſcit, animi ſubſtantia eo- dẽ modo ſe habẽte. Ideq; ſi ſenex oculum iuuenis reciperet, nõ minus acutè vi- derer quam iuuenis. Quod idé, de reliquis animi facultatibus eſt intelligendũ. Si quidẽ ille, vt ait Ariſt. ca. 4.li.1. de Animo, ſeneſcere vidétur, nõ quod animusali- ter quã ꝑrius affectus ſit: ſed quia corpus in quo habitat: quẽadmodũ in ebrietati- bus& morbis cõringit. lã de animo vtrũ patiatur,& quo modo, quæſtio eſt. Qui ſi pro imagine, verè eã qualitatem, quæ ſenſum mouere dicitur, exciperet, reue- ra pateretur: vr ſi ſentiendo candorem, verè ipſo candore zuſteereiue at quia pro iij

4* —

G.

4.