—
—
ALCINOI INSTITVTIO AD
demque notata ſimilitudine, de i)s excitat notionem eniuerſem: 45 qua i aumn interpretor ab Ariſtotele cap. 1. lib. I. de animo, anima Ficnumn u nihil eſ- ſe, aut eſſe poſterius: itéèmque ſi quid aliud Leramane lcanle zt idem in da⸗ tione& intelligentia eo ſuperatur à deo cæleſtibii que inte M Ae in vita hac nihil intelligit niſi per cogitationis Aötcnmlinn cuius initia hauſta ſunt ex imaginatione, quæ quamquam interlus quiddam 1t, da okeut tame ne⸗ ceſſario eſt coniuncta. Dij autem& cæleſtes intelligenriæ ruuntur primorum intelligibilium aſpectu: imo deus ipſe ſibi primum eſt inselligiile Itaque Alcinous in ſe quentibus poſtquam in ratione poſuit primum diiudicandi na- turale inſtrumentum, illam ſpectat& in homine& in deo itémque vt ad ſen- ſum demiſſam& ſupra ſenſum excitatam: quam in deo incomprehenſibilem eſſe ait,& omni ex parte certam: in homine autem penes conſtantiam eorum quæ ſunt, conſtantem& certam, at propter ea quæ ex corporis contagione na- ſcuntur, infinitis erroribus obnoxiam. Nam certèé ſi circa contemplationem primorum intelligibilium error in hominem cadit, non ex primorum intelli⸗ gibilium inconſtantia, aut mutatione naſcitur, ſed ex ipſo homine, cuius in- vellectus in vita hac ſe habet ad prima intelligibilia, ſicut oculus noctuæ ad ip- ſum ſolem. Si quando verò hic ſummo philoſophiæ munere rapitura corpore, aut eodem ſoluitur, tum deo cæleſtibuúſque intelligentiis ſimilis effectus, frui⸗ tur aſpectu primorum intelligibilium, nec horum cognitionem percipit vllo cogitationis diſcurſu, etiam ſi ad illam excitatus ſit antecedente exercitatio- ne cogitarionis, primum in phyſicis, deinde in mathematicis. Magnum ver hoc ad commendationem artis diſſerendi, quod in eius ſeminario poſita oſten- ditur propria hominis excellentia: quà hic longo interuallo belluas vincit,& quantam poteſt cum deo ſimilitudinẽ aſſequitur. Etenim nõ poteſt non iudicari excellentiſſimũ ea re inter homines præſtare, qua ipſi bellu as vincunt& ad deũ proximè accedunt. Hoc autem beneficio artificij diſſerendi conſequuntur. 2 Kprrüguv, ad verbum iudicatorium interpretamur: propter eius vocis figni- ficationem multiplicem, quæ latiniore alio nomine vno vix potuit exprimi- significat autem primum inſtrumentum iudicandi& locum iudicij: aliquan- dôque, vt Alcinous ait ad finem capitis huius, adhibetur ad actionem, cum per id diſcernimus quid agendum vel fugiendum, aliquando ad ſolam cognitio- nem. Deinde hoc quod in homine ad cognitionem refertur, vel in ſolo ſen- ſu conſiſtit, aut in imaginatione quæ ſenſum ſequitur: hõcque aut nobis cũ a- liis animalibus eſt commune, aut per ipſamrationem proprium efficitur. De vtroque quædam ſunt digna obſeruatione apud Galenum initio lib. 9 de de- cretis Hippo.& Platonis. De priore verò fic loquitur Ariſtot. cap. 9. lib. 3. de A- nimo. Quoniam animus is, inquit, ex quo animantes conſtant, ex duplici viac facultate definitus eſt: quorum altera eſt vis iudicandi, quæ rationis eſt& ſenſus, altera qua mouentur loco, de ſenſu quidem ac mente dictum ſit hactenus. De co autem quod motum affert, quĩid tandem ſit animi videndum eſt,& cætera. At circa iudicium eiuſmodi inter hominem& belluas hoc intereſt: quod in homi- ne illud liberum ſit,& in iis quę ad actionem pertinẽt, boni vel mali imaginibus, qhaex ſenſu naſcuntur, plerumque ſibi ipſi contrarium:in belluis verò definitũ &à naturæ motu fic profectum, vt illæ hoc immutare nullo modo poſſint. Ouis enim ſic natura iudicat lupum pernicioſum, vt aliter apprehendere non poſſit:& cum eiuſmodi eſſe iudicauit, illum neceſſario fugit eadem impellẽte natura: no tamen, vt paulò ante dictũ eſt, per vllam lupi notionem ingenitam, ctiamſi hoc nonnulli exiſtiment. Homo autem ſic corporis voluptatem malam iudicat, t
en
D
rte Fellus omneshe lolesesgor ſübielt fam cadafe non pollem lakcolkangzacneid ritaqlebanc omnen uicqumelle enſeban fuodamchtum ſequutos rnuerunt,jnnentione erDiogne laettio in nürum lypotipoſeonc auoddam kacit commun lad Citerum qudr Aſetanläqudd:ilüddg aum Kcwnäam qodd agerchud Gncane qui arotehumanan
3 Rdiciumanteaa Cca dqudd iudicat fatumeſle dixit, exe omais Noneris func viectum eirca quod f induo iletiam in tri⸗ un nanimum Kin Kaüſäits uiiudicar. beaumo propridc ann hittim rationis: enatgodum Keap.⸗ niſenig eientir quaan her duocjucieetretn Reimmteoinſtromentoj incnuzpbilo d niengaral cpyac 11 m inſtn
Nacnua,
delnn. n arconn gan deli
Kn dogrütle