3 3

4

4(uas(oe. cognithe durtgan. 45. 108r

mplectin ¹

6 diſletend autt. nddem loc d di dde danlo arſemper ni bie le. 99 utloneformann Alea, ve äur — Topica Diaca mmo slet tepetie

aunexa:id Lan

& lacult. 21 eodem Ari. tut ex cap n 4 3 r 1 11z. Metaydi um. Imo n ln aullos locun cr nome gas per ad Atite à quxſt e propoſtan et ab omni uuuelli duin h eslügen inquit Ari ſum qridehg aum vero Mns ipium iyumm ca, vt poſſ. ma ſque iploqut adem eſſet ata' tia. Väi Aut a& mores ase nebant miaci quæ defu Mttaibus enum tempora er M⸗ognita:dan hic cum' hiſtis loqueu miis dehnit utus primasek Ertcumn aru luo modinn m cauſas, aMp iefiniticnmn babilia in uss s comtruw ris nulla ad autats eratyratai tes contrari&r'uarecimäm

eſt accu mhugere couud

4 4*

NIII1441

S Fore A

un. Ladhuc ertit artem puatst

Ariſt. fcu imus, ſenn *

it initio Tof ts iuſdem um

* de redar. nibus sm. 1 de mque diſta a zocratis W ann Zeno leas 1 anieiolt. 8n robabitut rum, Alunt. 1 toricamilſ- n on ſimilte atutam mme int. Alei „ poaleiihi

r nomine 8 returtempont artihcl] anuen

„ 4 mirere contt- iſp andu 4 dulput⸗ 11

1 )

9 1 115.1. R het

——— +—

8

—

icam, ci edibil tionem, fiue p

— 4

DOCTRINAM PLAT. 26

cina fanitaris& morbi, vel vnius per ſe:alterius, aduentitia quadam vi. At nulla ſcientia vtrunque contrarium, pro lcopo habet propofitum, aut tanquam finem exquirit: facultas verò diſſerédi ex probabilibus, ad vtrumque horum compara- ta eſt,& plerumque præteritis definitionibus rerum earum, quæ in quæſtionem cadunt, ex communibus contrarias partes ita diſputat vt vtramque contrarieta- tis partem pro ſcopo pariter habere videatur. Sic enim interpretamur illud, cõ- traria ex quirere, vel vr Ariſtoteles loquitur rœæꝝœeẽτ Tob,σαμαάνρσπνπκιανν. Quare cum So- crates de iis quæ ad vitam& mores pertinent ratiocinari vellet: nec poſſet ra- tiocinari ex communibu s, quod apud Ariſt. eſt Dialecticè, Dialectica enim tum nondum erat: id eſt nulla adhuc ars ex communibus diſſerendi. Ei reliquum, vt confugeret ad propria. Quæ quia definitione continentur, quemadmodum ex arte demonſtrandi didicimus, idcirco idem in iis, quę ad mores pertinebant pri- mus dicitur eſſe conatus rerum definitiones, ipſis vniuerſis accommodare. Quę germana eſlſe videtur eius loci ſententia. Aqua prorſus alienum eſt quod ifti comminiſcuntur, eodem ſignificari rationem definiendi& ratiocinandi ex de- finitionibus, quæ artis eſt Analyticæ poſterioris, ad Dialecticam pertinere. Quæ cum ita ſint permaneo adhuc in priore opinione, de nomine Dialecticæ ſemper apud Ariſt. probabilitati addicto: in eaque iis ipſis confirmor quę Theſſalus, cum ſuis nugiuendulis, in partem contrariam afferre ſolet: etiam ſi intelligam Plaro- nicos& Sroicos eodem nomine aliter eſſe vſos. Dialecticæ pro partibus ſubiicit varias rati ones tractãdi ea inſtrumenta, quæ ad diſſferendum adhibentur. De quibus duo ad fimplices quæſtiones pertinent, Definitio& Diuifio, reliqua ad coniunctas. Atque vt in ſimplicibus diuiſio v- num in multa diſtribuit, definitio multa in vnum colligit: fic in coniunctis in- ductio à multis fingulis, ad vniuerſa cõponendo aſſurgir, ratiocinatio verò con- tra. Quomodo inſtrumenta hæc quatuor non ſolum in fingulis tractandis vale- bunt, ſed in perpetuitate argumenti, quæ eſt m ethodi: reſpondebúntque duabus huius formis, quas ſic commendat Socrates in Phædro. Si quis, inquit, duarum ſpecierum in quas modo fortund incidimus, vim arte compræhenderit, opus non ingratum fuerit conſequutus, P H E. Quas ſpecies dicis?s O C. Vt in vnam ideam conſpiciens, paſſim diſperſa conducat: quo fingula definiens manifeſtum reddat ſemper id de quo agitur. Quemadmodum nos in præſentia quid ſit a- mor definimus, ſiue bene, ſiue male id factum ſit. Certè hinc diſputatio noſtra claritatem in ſe habuit, conſtantèm que ſibi ipſi concordiam. P H E. Alteram ve- rè ſpeciem quam dicis ò Socrates. 500. Vrt rurſus ſecundum ſpecies articula- incidat: neque imperiti coqui ritu, vlla membra confrin-

tim pro rerum naturai V gat. nibus hæc idem Socrates poſtea ſubiicit, Huiuſmodi ego diuifiones col-

jectionéſque, inquit, o Phedre, amo, quo& intelligendi& loquendi ſim compos. Ac ſi quem alium, vnum& multa pro rerum natura perſpicere poſſe arbitror, e- go eius veſtigia velut numinis cuiuſdam ſequor. Atque eos qui hoc facere poſ⸗ ſunt, recténe an contrà cognominem, Deus ipfe nouit. Voco autem hactenus

4

Dialecticos. Quod verò hoc loco Alcinous ratiocinationis quatuor ſpecies fa- cit Apodidicam Eeicheremæricam 1 Aiftfra rrro⸗ nicum dici non poteſt, quaſi vllo loco à Platone in præceptis iſta diuiſio ſit poſi- ta. Sed qui apud illum frequentia argumentationum exempla notari pofſunt quæ ad harum quatuor formarum varietatem, ſunt referenda. De quibus multa colligit Beſſario Cardinalis cap. 5.lib. i. contra Trapezuntium. Porrò cum ab A- riſt. cap. ilib 1. Top.& cap. i. lib. 1. Analytic. priorum„Ainiditurrarocmalse In 1)

fagam& de-linationem, vt philoſophia moralis boni eſt, 8& mali, ixemque medi-

—

2