2 IVTI d Adem k. ſdeche carum

l ilo deonſa effectis 1☛

b

clatius, Dem

1

2 3ai9ne eceml n. cbieee.— lun LenldlL An(cientlanan. Klcientia a* prudentia n anto oculirM eſtat muntain ufibus, ani= rpori fuün nltas temp= anto candte o enim aci eſt priuchn hens deniqtν. eriores mnm biliſque ad daerior nala dei, cæleſt nuraleſquetn ntur& reddiz ur adfaa tremum Ph= phicecommi it quę in ad

quantiuiea ag?do ſed 41landAlln LIllam id. 4.= a1me 2 uc.Dn omnibus— m cX(ale eA keehe ſa optimè pql— is qus in ane ofita lunud CSoicorü P4 da r atem liberum M. dulten piſtola prima.

eſt Toue, diues

regum 1

1424 41 7 4 1

e bn e Mcn — adem nan warempſerunt i eademmu

squgad corpus. wn, 9 zulentis motion aud onfffun,

— — — —

——

ſumma animi ii Gxegan im eſt quôd. den nenim ed qpeud-

DOCTRINAM PIA T. 12 rimum mouet im mobile eſt. Talis autem exiſtit in hominibus eontemplandi actus. Per immobilitatem enim ſemper innaſcitur: quippe contemplans vnum. &idem iugiter perſeuerat,& mens contemplantis ſtat circa vnum& idem ſem- er conſiſtens. Ideòque contemplationis voluptas quæ maxima eſt,& primaria & vera, per immobilitatem fit. De contemplarione& voluptate ſimilis eſt Ari- Kotelis fententia lib. 10 Ethic. Vbi Kfendit ſummam hominis fœlicitatem fta-

—,——.„ ⸗„ 2. tuendam in excellentiſſimo munere partis ein animi quæ in eodem præſtantiſ- ſima eſt maximæq ue diuina. Mente autem in animo humano nihil eſſe præſtan- tius, nihil diuinus: huiüſque maximè propriam functionem in contemplatione conſiſtere at que omnium functionum quæ virtuti congruunt, eam, vno omnium conſenſu iucundiſſimam eſſe quæ manat ex ſapientia. Addit etiã functiones vir- tutum earum quæ morales quæque politicæ nominantur, quodammodo eſſe ne- gotioſas, perturbationibus inuolutas& in eo poſitas quod ex animo& corpore eſt concretum. Contemplationem autem mentis eſſe deum in vita hac imitan- tis& ſumma tranquillitate fruentis. Quare hiloſophorum vitam que in con- templando tranſigitur omnium maximè efle diuinam Plato ſcribit in Philebo. Et quanquam lib. 5. de repub. beatas reſpub. pręedicet, quas regunt philoſophi aut quarum rectores philoſophantur: illos tamen in melioribus rebus occupatos, non vult ad eas accedere lib. 7. niſi temporum neceſſitate coactos. In quo quia illis iniuriã facere videbatur quod eos cogeret deterioré vitam ſubire, cum frui poſſent meliore, de ea re queſtionem quàm Glauco affert ita explicat. Oblitus es, amicè, hoc legi curæ non eſſe, vt vnum quoddam genus in ciuitate imprimis ſitbratum, ſed vt tora ciuitas. Profectò ad hoc ciues ipſos perſuaſione& impul- ſione conciliat facit que vt mutuo ſeſe adiuuent communèmque pro viribus vti- litatem colant. Nempe lex ciuili cœtu homines congfegat; non vt permittat v- numquemque quo lubet ferri, ſed vt ipſis ad copulam ciuitatis vtatur. Vera lo- queris. Id me fugerat. Conſidera itaque Glauco, quemadmodum Philoſophos qui apud nos reperiuntur, nulla iniuria afficiemus. Sed cum cogemus eos alio- rum curam gerere, iure in hunc modum dicemus: quod videlicet quicunque in aliis ciuitatibus philoſophi reperiuntur, ob hanc cauſam merito adminiftrandæ Repub. labores refugiunt: quia in qualibet ciuitate ipſi per ſe naſcũtur, repub. nõ curante. Par autẽ eſt vt quod per ſe naſcitur cum nulli pro alimentis acceptis ſit obnoxium, nulli exhibeat nutriméti mercedé. Nos autẽ vos tam vobiſmet quam reliquis ciuibus tanquam in apum examine duces, ac reges creamus, melius per- fectiuſque quàm cæteri, eruditos aptioréſque ad vtramque curam ſuſcipiendam. Deſcendere ergo viciſſim debetis ſinguli in aliorum hominum cætum& ad ob- ſcura inſpicienda aſſuefieri. Nam cum aſſuefacti fueritis, multo acutius illa cer- netis quã qui in eis quotidie obuerſantur:& quelibet ſimulachra quę& quorum ſint cognoſcetis:vvt qui reuera nou eriris quę honeſta, iuſta, bonà ne fint. Atque ita ciuitas nobis vnà ac vobis quaſi vigilätibus rectæq́; fentientibus, coletur:non ta- quam ſomniantibus, quemadmodum nunc plurimæ habitantur, ab his videlicet

qui de vmbris decertant déque principatu tanquam maximo bono contendunt. Neg verd Ariſtotelis de hac duplicis vitæ co imilig eſtfententia. Si quidem cap. 2.Iib- Polit. ſcribit hominem natum eſſe ad ineundam focieta-

dio, deteriorem eſſe quouis

tem eumque qui hanc fugiat: ſ id facit hominum 0 uor . ſ Sorẽm. Et

homineifi verCad contemplationem ereferat eodem longeè preſtanti

VWaulò ante fignificatum eſt cap. 8. lib. 10 Ethic. concludit completam Inddue

abſolutam hominisbeatitudinem verſari in actione cognitionis& contem-

Plationis, per quàm ille quoad poteſt, deo ſimilis efficitur: non autem per cas . 11)40O Artee 1