eas vqa ker on.

virtute dem, ures dent ingend. erarumq— dhah eanum dutum Suasn lam for-h emà religuaseh u Al · lriplii catlone quammn

b.2.

3 4†* 1 1AtOs oM autem K abläu lpectato ſIqt ſeeriore ſitr b

dine camt— line comf t au, coun hun

enaturam 1 inellerſedn

dem lulci 1.

n vtriſqu: Pmodopii dque eun t= comem- oni tribu**

2. za in co= planan dotiſgimu ah inmn aute, in a vxanian naprior t ch äuaſt nd ita eſſe u ntlle ellectus 4 SDl nimus na wwe ie plans,hene wümm eſt nuncut Lum

d 1

.„ Ino ſmilitu mum fell

7 4. 41 A.

4

DOCTRINAM PLAT. „

edis EfPedi tardariaue Eaſlunt. Lhilaſonhaus tamen Lo- ſtulantibus temporibus aget quæc lando auietè

meditatus eſt a ad hominum mores uſumque transferet. Adrempublicam enim deniet cum illamn 2ab aliis malo Tegi ſenſerit: adiuntta haæc exiſtimans, exercitum ducere, iudicia exercere, legationes obire. Prætipua verò& inter ea quæ ad adlionem pertinti, maxima leges ferte ciuitati: altis vitæ or- dinem præſcribere, in ſeditione atque iuuenili diſciplina. Ex aihus intelligitur non decere philoſophum à contemplatio- ne deficere, ſed eam ſemper fouere atque augere. Ad aclionẽ tamen, vt pote quæ illi ſubſeruit, nonnunquam accedere.

Carpentarij(ommentarius in(ap. 2.

1 Quæ dicuntur hoc capite de comparatione vitæ in cõtemplando poſitæ cum actiua maximè his poſſunt illuſtrari quæ à Plotino traduntur libro, de natura& contemplatione& vno. Vbi conatur primum efficere omnia in ipſa natura con- templationem quodammodo appetere. Quoniam ipſi naturæ in procreando, re- rum ſeminariæ rationes propoſitæ ſunt, in quas eadem quaſi defixa, ſemper agẽ? do aſpirat. Deinde oſtendit etiam actionem omnem ad contemplationem quo- dammodo referri. Hanc verò ab ipſa natura ſe attollere ad animum, ab hoc in menté: ſempérq; gradibus aſcẽdere donec contẽplans cũ primo intelligibili ipſa contẽplatione quodãmodo vniatur, non ſolum, vt idem ait cap. 7. per acquiſitam familiaritatem, ſed potius per eſſentiam. Quo quid maius ad vitæ contemplati- uę commendationem afferri poteſt? Id verò eſt quod hoc capite Alcinous voluit ſigniftcare cum dixit Animum 20 beior id eſt, vt interpretor, ipſum diuinum (quod eidem Plotino eſt ipſum vnum) huiüſque notiones(quæ agurdn idee ſunt& rationes ſeminariæ) contẽplanré, bene affici, atq; hãc eius a ectionem, ſa- piétiã nominari, Quoniã animi ad veritatise nitioné nobis dati propriũ ſum- müq contEplatinnis chicctü, deus eſtiin cnius fruirione ſumma gdſiſtit faplétia: ad quam via paratur per ideas quæ in eodem deo tanquã in fonre, vel potiusvt in immenſo mari ſunt vnitæ. Quare quema Solemrad primum aſpectabile propriumque obiectum- beneafficitur& tamen circa cun- dem nimio ſplendorcimpeditur nec hanc huiuſqucra ios aperté poteſt intüe- ri ciuſmodi imbecillitate ex oculo non ex ipſo ſole enata: ſic noſter intellectus ſe habet ad ipſum diuinum, natura quidem clariſſimum, ſed cuius ſplendorem capere non poteſt propter eam imbecillitarem quæ in hunc ex corporis conta- gione redundat. Idque eſt quod Ariſt. ſigni ficare voluit cum dixit lib. 1. Meraph. minore, intellectum noſtrum ad ca quæ ſunt in natura clariſſima ſe Pabets, ſicut