rv Ab

4 luu hoi e errun— 18 gplinenen .. mt ver* 3 unbdusſ K nors umerät.

3. nt. Qud— d etegrinnd — wdum igiturgg,

e uders quo aà uiA’ An 2 1 2 uus accegiller d eret uc 1 ſ

node

nodo e— dedemus däu aA 7

1— er 11— 5 aA aats

um affech., dalrakeim

& xternm antie tcortu 3*

ciamas wälea 2 uam adarg

Ac mort 4 ſc endam 8 8 d— mus, duran m ſenlut seximatahas texea poh r quam adaal u& corp ¼ ceräturfullan.

germiot& 1 Non ſcchan ſemen ad 1* iit, aucassmwae

4 8

as ſudedü uah

erimu pro sconſequ tn mationapulam necefſitat us ur, xecetamn [pectant,** guietehlci

ct. Vt non ts adekcba. dis eſt, eit rs temunnrin um illo& löcmmääanach. ncandem f= denatnäbeit

co doces. à lmmadDeigt. frui nit preirrletuli: IIl E H

* 41 1 W 1 am animt rmen

— 1 8. „dtenüügen nc 49 1 U ‿ Uno Cdalaros R nunc a8l! 53

ote parte d an bpiemtkt onem fecin n am iahoo ars

zeorado“ t alun Dlatouleodid

1

.. dionemui er cctam( Ri aru.t nihon 1 5 r. u abactiot da

n

in tam umms,

4

2

qdere Ciceroſ

— 1 1 2 es, 1 ſuiden uuſcireune, ine côtinetuf. 9* 1 V via tam corum 3 uung nino ſunt, perte— 110. 1 rie, hæc pot erio lBae 4 at[cientla ac

PDOGCTRINAM bI AT. 6

niũ quæ ſunt preſtantiſſima. Quã, vtidem ait cap.⁊. lib. j. Metaph. Dij hominibus inuident, fi quid inuident. Quoniam in pates inuidia cadit: hæc autem hominé Deo parem quodammodo videtun efficere. Quod apud Poëtas locũ dedit fabu- læ de Prometheo qui dicitur alligatus C aucaſo, quòd v ulcani Minerueęque arti- Bciofam pariter cuù igne clepiſſet ſapientiã. Quanquã, vt eodẽ capite Ariſt. ſcri- bit, in Deum inuident ia non cadit, ſed quemadmodũ dici ſolet, falluntur multa pottæ: neque hac alia piæſtantior eſt exiftimanda. Quxæ enim diuina eſt maxi- mècadem etiam præſtantiſſima. Talis autem duobus modis ſolùm eſſe poteſt: Nam& ea ſcientia qua Deus præditus eſt poriſſimum, diuina eſt maximè:& ſi quę in rebus diuinis verſatur. Quorum vtrumque in hac vna reperitur. Quippe cum Deus& rerum omnium cauſa ac principium quoddam eſſe videatur,& ea ornatus vel ſalus ſit, vel vnus ex omnibus maximè. In hacverò definitiona hu- manorum. aꝑpellarione inrelligenda ſunt amnia quæ in uninerfitate praprer hominem funz. In quibus non modo ea quæ mundohocinferiore continentun, ſed étiam cæleſtia corpora. Yt ſub humanis complectatur naturalia omnia corpora quorum homo quodammodo finis eſt: non ſalum ea quæ ad inſtitutio- nem vitæ humanæ pertinent, quæ propria eſt philoſoꝑhiæ moralis. 5 Sophiæ nomen eſt quàm philoſophiæ antiquius: ſicut amata res, amore natu- ra prior. Philoſophia enim amorem ſapientiæ conr inet, cõque ab hac vt auari- tia ab auro, à Seneca differre dicitur. Et tamen nonnunquam pro ipſa amata re vſurpatur: vt cum ea definitur, rerum diuinarum humanarüumque cognitio. So- phi appellati ſunt veteres Græciæ ſeptem: qui à Cicerone. j. Tuſculana, multis ſeculis fuiſſe dicuntur ante Lycurgum: cuius temporibus vixit Homerus, antè Romam conditam. Illi verè numerantur à Platone in Protagora, Thales Mile- fius, Pittacus Mityleneus, Bias Prieneus, Solo, Athenienfis, Cleobulus Lyndius, Myſo Cheneus, Chilo Lacedæmonius. Aquibus nomen hoc manauit, vſque ad ætatẽ bythagoræ Hic verò cũ circa tèm pora Tarquinij Superbi(vt idem ſcribit Tuſculana..& z.) Phliuntem veniſſet, à Leonte Phliafiorum rege interrogatus quam artem profiteretur, reſpondit artem ſe ſcire nullam, ſed eſſe philoſophum t modeſtiſſimo nomine poſſeſſionem ſapientiæ, quæ vt modo dictum ex Ariſt. iuina eſt potius quam humana, aliis relinqueret: eius verò amatorem ſe tantum diceret. Viſum eſt poſtea, ſicut Babius ſcribit in præfatione lib. I. nomen idem inſolentiſſimum hoc tanquam proprium, pauci ſibi arrogare cæperunt, vt ſoli ſa- pientiæ amatores, id eſt philoſophi dicerentur. Cum nemo ſit bene natus, qui non eius vel maximo deſiderio teneatur. Porrò in eam ſententiam quæ priore definitione continetur, Plato in dialogo de philoſophia, ſcribit philoſophari ni- hil eſſe quàm quod ſcribit Sala, diſcenti aſſiduè multa ſenscta venit. In Eutby- demo verò Philoſophiam eſſe dicit ſapientiæ acquiſitionem. Atque quam late pateat huius ſapientiæ amor idẽ ſic explicat lib.;. de Rep. Num eum, inquit, quẽ amare quippiam dicimus, omnem illam ardere dicemus? an partim exoptare rem cam, partim nequaquam fatebimur? Omnem. Nonne ergo philoſophum ſa- pientiæ ſtudioſum eſſe dicemus, non huius quidem auidum, illius non: ſed om- nis potius ſapientiæ? Vera loqueris. Eum igitur qui aliquam ſpernit doctrinam, præſertim d eſt iuuenis, neq; dũ ratione delectũ habet quid cõferat quidue nõ, cõferat diſcernenté, nequaquã diſcendi cupidũ vel ſapientiæ amatorè eſſe aſſe- uerabimus. Quemadmodum illum qui faſtidit epulas, neque eſurire dicimus neque epulas concupiſcere, neque amatorem cibi, ſed contemptorem, vocamus. Etmeritòè quidem. Hominem verò ad quamlibet doctrinam guſtandam propẽ- florem, ad diſcendumque promptiſfimum& inexplebiliter inhiantem merito

philoſophum nuncupabimus, nonne: Nuncupabimus. In quibus idem Plato cõ-

11