— vT AD t quem quem gn zumager donhn cnec at n dne goen mnd d. d. e alte— rimus Sratgats dat nus aher iuum 6 dantum= itenarura in x defini t tgs . uadäror uasd. dnomim& lmt(pbiloſonn erpretart.= vik tpretart= vihiletaludg conrinet wim ereo uuhn imis erh uimulcilena m verò ab K 1d pro ſumn perpetua tium imagun ur rer* aaſe conuen n aus nO(ol n communda lperata ot be ione ſemins rwitur)ta— ümo hena , Ums mu ſlimo cöſomm Deus(vt es pides diceran
erges
almu.
41
dam eſ 12 latonici atittt E dEPILII1 I axem(zureſäl E LLPEIII KA inueeia Tcculass 2na Et certè A& es wanguiu Trhicisad mam Tauai- aam ſib..h e lrlckasce. incroli Hſubn daal Kperlon Ma gesrähmr cis: quibus u l vsehrüllög. tur ad virtut oicasqpeäund: . ait, li uts wircur eni.
tatt, inqun irm Iem heroica 2 im dirrkch 4 4 8 d atacit, cum ann ptetanl
2 4. 4 II 6„ 4 dewet⸗ ellentem pr. umc nun g 3 ritati Klolh
aimi affectio upe 4euge lationé Kin A— aPl lderu n
Jebrandis ma om ex Platone 1☛
DOCTRINAM PLAT. 4
animum ſeuocamus: quid, inquam, tum agimus niſi animum ad ſe ipſum aduo- camus, ſecum eſſe cogimus, maximéq; à corpore abducimus Secernere autem à corpore animũ nequicquã aliud eſt quam emori diſcere. In qua platonis ſenten- tia intelligenda veteres variè ſunt decepti. Nam Cleombrotus Ambraciota cum nihil aduerſi accidiſſet, vt animum corporis carcere liberaret, è muro ſe in mare deieciſſe dicitur, lecto illo Platonis libro. Cum tamẽè eo ipſo Socrates vetet ne quis iniuſſu Imperatoris Dei de ſtatione vitæ decedat. Vnde in illum extat e- iuſmodi epigramma. Vita vale:muro præceps delapſus ab alto Dixiſti moriens Ambraciota puer.. Nullum in morte maluni eredens: ſed ſeripta Platonis Non ita erant animo percipienda tuo.
Alij, eciam ſi Cleombroti factum improbent, in graui tamen calamitate, eaq; potiſſimum quæ publica eſt, ſpontaneæ huius ſolutionis à corpore, cauſam legi- timam à Deo dari arbitrantur. In qua Lucreriæ& Catonis Vticenſis mortẽ lau- dant. De Catone enim ſic eodem libro Cicero ſcribit. Cato ſic abiit è vita vt cau- ſam moriẽdi nactum ſe eſſe gauderet. Vetat enim dominãs ille in nobis Deus, iniuſſu hinc nos ſuo demigrare. Cum verò cauſam iuſtam Deus ipſe dederit, vt tunc Socrati, nunc Catoni, ſæpe multis:ne ille medius fidius vir ſapiẽs lætus ex his tenebris in lucem illam exceſſerit: nec tamẽ illa vincula carceris ruperit(le- ges enim vetant) ſed tanquã à magiſtratu, aut ab aliqua poteſtate legitima, ſic à Peo euocatus atque emiſſus exierit. Qux fententia A D. Auguitino reprehendi-
tur cap. 23. lib. j. de Dei Ciuitate. Eorre llla animi à cor ore philoſophica ſepara- — 3 e.PLorreillaanimi d corDoLS PhI oloPhrecd lcharg-
er cam purgationé quam virtutes moru
3 diolA Wone velimaginatione ex lenllushaufta,ar
afferunk. Alle- m comemplaliong quæ propria eius mentis cuius particibes Deos quidem o- mncs Plato cſfeait in Timæo, homines autè paucos. Dè quo Icitũ cyt qũòd Iesi- it Marüſiusbicinus, vt ſapientes medici duplici vtuntur purgatione: vna quidẽ leniendo, altera morbum ſoluẽdo, ſcientes neq; ſatis eſſe lenire, neque tutũ ſol- uere velle anrequã lenias: ſic apud philoſophos moralé antecedere purgationẽ, quaſi lenientem: ſequi alteram quæ hoc præſtat ſummũ quod à falſis rerum ima ginibus ad incorporea, quæ ſola verè ſunt, mentem erigit& in eorum cõtempla tione ſic exercet, vt iam fruatur quadam ſpecie eius voluptatis quæ erit maxim ſolida, cũ è corpore exceſſerit. Ex quibus intelligi poteſt quod altera definitio nis parte dicitur, philoſophiam auulſionẽ eſſe quãdam animi à corpore, cum a ea quæ verè ſunt& in intelligentiam cadunt, cõuertimur. Nam cum apud illum in Timæo. Ierum Qmnium duo genera fint vnum fluentium, alteruũ earum qua- rum ſemper omnino cadem eſſentia, ſolæ poſteriores Verè eſſe dicũtur, quæ cæ- terarum æterna exemplaria cõtinent. In quarum cognitionem animus philoſo- phia duce erigitur, cũ in mathematicis abſtractionibus prius exercitatus, poteſt res ſingulas ad ſuam ideam reuocare. Vt ex vmbris clariſſimi ſolis coguitionem captans, tandem in Deum deſinat, tanquã in ideam idearum& primum eorum omniũ quæ poſſunt intelligi. Atque hoc modo per varios rerum intelligibilium gradus ſuo quaſi vehiculo aut ala(de qua poſtea diſſeretur)in cælum effertur. Id verò eſt quod ſeribit Plato in epiſtola ad Dionyfium, humanũ animum affecta⸗- re qualia diuina ſint, intelligere: aſpicientem in ea quæ cognata habet: aut quod idem ait in Sympoſio, diuinorum amorem animos in cælum reducere. 3 De hac animi à corpore auerſione& ad intelligibilia conuerſione nobilis lo- cus eſt apud Porphirium lib. i. de abſtinentia ab eſu carnium. Quem integru deſ- cribam vt facilius ea quæ in candem ſententiam Aſacris leriptoribuzaie ſolent, 1
pes