5

TAN imume fentando, fales

8 m ſch e luuleran an ta doce t erramezin dlenond Corxirdi d lidro b imusterm tentias! 3i wus ant on aremus 3 magni lnre antur:au at qurxun paß nin dialc Nratorisal

fecta pu tau qux M. 8 agitanti Inuntut:llm nas patte g tinet:liqen

ur, non o Mtartamen hſa d ca tam Maquxumile do diſſic Trlonem. M noo coll, dabiwusg Nunc illus hnuiſelusi n potuit A& ue quorind um quide ſ debauun la de huius omentaimnön. familiari: 2ama gp rimum c 8 ate cn nen re noſtra 2 riorejiſt il rabeit

Platonis e one,& ſi aiuiũ käd explicanc ³ unsluri 1. lib. de de Ss³ fiprcui nur) ccn rcdh d 00 authore an dü nerauge tem, quæ t an ietal

fortaſſe fi us rfertägch-

rü cömun

arte meuũ f 4 zMeüldne abillis exp uiuhs Aêrefettel We rram, de ciemunſe „tralO 4 4 Scogee. A ſegune . uo 10ʃ 8.„ 4 6 n qual i lier a hetandot narus- 3 elibera 4, 3 eae ä de animo, Tat.1a gricdi voreoru 14 oi

PRAFXTIO IN ALCINOVV.

cultas ex eo naſcebatur, quod hic ab homine in Platonica doctrina patrum noſtrorum memoria exercitatiſſimo, non ſatis fideliter de Grecis Latinus factus videbatur. Neque verò, vt ingenuè fatear, in me ea linguæ Græcæ facultas, vt etiam ſi in ſententia peccatum ab illo fa- cerc animaduerterem, poſſem ipſe perficere quòd in eo deſiderabam. Quibus rationibus ſic ab opere quod conſᷣdenter inſtitueram, reuo- cabar, vt quanquam cum eius primas lineas nõnullis ſpectandas pro- poſuiſſem, illi quotidie neſcio quavtilitatis ſpecie allecti, ad perficien- dum hortarentur;in eo tamen mihi non ſatisfacerem, quod nec om- nia per me præſtare poſſem quæ ad confectionem operis erant neceſ- ſaria,& vt illa in me ſita eſſent, non tamen ignorarẽ quanto cum pe- riculo nominis& famæ coniuncta eſſet alieni operis commentatio. In qua quaſi in alieno ſolo ædificatur& in eas anguſtias animus con- trahitur, vt de his plerumque dicere cogatur in quibus minimè eſt exercitatus: nec in ea ſine vitio poteſt excurrere quæ habet maxime familiaria. Quid verò ſi adieceris immenſi laboris fuiſſe iudicare ex quibus Platonis dialogis fingula ab Aleinoo ſunt deprõpta: Quod cũ primum eſſem aggreſſus& multa ſæpius quærenti atque euoluenti in co diuinandum eiſet quod aſſequi caſus potius quam eruditionis eſſe videbatur(ſic enim indoctiſſimus quiſque in eum locum frequenter incidit, quem doctus diu quæſitum inuenire non potuit) ad extre- mum in eo quod totius laboris minimam partem continebat, ita de- feſſus viſus ſum, vel potius fractus vt Pythagoreorum Platoni- corümque doctrinam animus auerſaretur non aliter quam crudus ſtomachus ac redundans, cihos ſuapte natura ſuauiſſimos. Sed vide candide lector, quanti te tuaque ſtudia fecerim. Quod antea ludens obleruaueram interpretandis de Italorum vernaculis, duobus libris, vno de animi immortalitate altero de elementis, vt ſcilicet aliorum opera adiutus rudem primum illorum ſententiã colligerem, deinde cam pro mea facultate perpolirem, idem in huius libri explicatione exiſtimaui faciendum. Nam quæ ad intelligendam authoris mentem pertinebant, ea certum fuit vel mendicare potius hoſtiatim, quã quic- quam tibi hac in parte deeſſet. Deinde quæ ab aliis acceperam cona- tus ſum omnia facere meliora. Atque hoc prima editione fortaſſe erã conſequutus, vt ſi non omnino adhuc expreſſa eſſet Alcinoi ſentẽtia: in multis tamẽ partibus fidelius quam à Marſilio Ficino reddita poſ ſet videri. De ſuauitate orationis in hoc præſertim commentario in quo multorum philoſophorum magis in rerum cognitione erudito- rum, quam in verbis ornatorum, ſententias placuit ad verbum reci- tare, nihil dico. Quoniam res eſt eiuſmodi vt ſit contenta doceri,& vt Cicero ait, eloquentiaà Philoſopho flaffertur, aſpernando nõ eſt:—