1A C. CARPENTLARII functo, Xenocratem condiſcipulum viderer ſumma laude florẽrem, quam ex eo con ſequcbatur quod in eadem ſchola quæ à magiſtro ac⸗ ceperat, omnia retineret illiſque docendis audientiũ animos in ſe con uerteret. Quare vt lſocratis Khetoris gloria cõm otus, Iudum apetuit, atque ut Fabius ait, Pomeridianis ſcholis hanc profiteri cœpit, quòd turpe eſſe diceret illo loquẽte tacere: ſic nõ tam magiſtri odio, quam cõdiſcipuli æmulatione, veteris Academiæ docttinã exagitaſſe vide- tur. Vt ſcilicet hac ſpecioſa rerũ nouirate, iuuentutẽé ab illo abduceret eandêmq; in ſuam ſcholã alliceret. Nam inter condiſcip ulos frequen- tes eiuſmodi æmulationes grauibus contentionibus, etiã cum acerbi- tate, inſſammatas, ſolere excitari in multis aliis reipſa eſt cognitũ, at- que in ipſo Patone A nonnullis obſeruatũ. Siquidẽ hic cum alios coe- quales in multis Dialogis honorificè ſoleat nominare, nullo loco Xe nophontis cõdiſcipuli mentionẽ feciſſe dicitur. ldque, ſicut credi par eſt, ne eundẽ ſuis ſcriptis nobilitaret, aut immortalitati conſecraret. Sicut& contrà, vix vſquàã Xenophon Platonẽ nominat. Imo in inſti- tutione Cyri contra huius Remp. omnibus aliis imperiorum formis regiã poreſtatem anteponit. De quo tamen apud illũ lib. 3. de legibus, hæc Athenienſis hoſpes. De Cyro, inquit, ita vaticinot. In ceteris qui- dem ipſum& ducem bonũ& ciuilis vitæ amicũ fuiſſe: rectã verò diſ ciplinam nullo pacto attigiſſe: nec ad rei familiaris adminiſtrationẽ animũ vnquam applicuiſſe. CL. Cur ita? ATHE. Aiunenta per to- tam vitã militia occupatus, mulieribus filios tradidit educãdos. Quę ipſos vt fœlices ſtatim pueros atq; beatos, nullius indigentes rei, ſic educabant vt prohiberent ne quis eis, vt pote beatis, aliqua in re ad- uerſaretur: cogẽtes omnes quicquid ipſi dicerent aut facerẽt laudare. Qos ſi vera ſunt quis non animaduertit in explicãda inſtitutione Cy- ri à xenophonte philoſopho, dum Platoni condiſcipulo vult contra-
dicere, veritatis teſtimoniũ merito deſiderari? Vt ſcilicet iure dictum
vidcatur à Cicerone lib.I. epiſtolarũ ad Q. fratrẽ, illam nõ ad hiſtoriæ veritatẽ, ſed ad effigiẽ iuſti imperij eſſe deſcriptam. Sicut& idem Xe- nophõ fortaſſe Platonẽ arguit cum in cõmemorandis dictis& factis Socratis atque in huius apologia tota via eos errare docet valdéque ineptire, qui Socratẽ de cœli naturæque rationibus occultis diſputan- tẽ inducunt. Quare ſi quid in hoc ab Ariſt. peccatũ eſt, in quo, ſicut ex ſequentibus intelligetur, difficile eſt illum omni culpa liberare, cum maximis viris cõmune peccatũ eſt:& in quo vel philoſophorũ prin- cipes facile capit veritatis obliuio. Niſi fortè id exiſtimare mallumus quod ſcribit D. Thomas Cõmentario in libros de animo, perſpectam quidẽ Ariſt. fuiſſe Platonis ſententiã: ſed illum in omnbus cauere vo- luiſſe ne auditores in illa abdita, popularibus verbis tritòq; loquendi
5 5
1. ibewuu. Quiu e keloctum kudoma nauidoffuckéy ucn k llind nodeſtumſ Ee Fidettuk'aanuaf te rem guradlaton dehcelbroloquitue nöchttinam riape r eſoootdine, E. apchan ſapetioll n adeliqu cildent. wm Guoda)4 deds K rcbormüäun. Da lio umine glerm m accyere vm d,&K hoc ſolo lua teci,queininge aumpace eiusd un uneantK anol an lhpex Suida coram qitnt(riplile e tnunconlert. ſeapur lixetigi. N lagrim perinen d. abcguiptxtetlet ee feb abitrio n e dscu u 4 3 6 iilita mau m Mcatpaancs
Panuſäaanal 24