TAI

m erat ulij Se 4 3 Sctun nen& E Wrlanden Quam

in ſtatu— tiptos: 1 arilidet 4 tpickio le tcowgriie ille am N riic eiplet.N arattons— dtum ettad Inino, in qui Derinm bbitranti igane ticam VA O trinam et, quilſq ai ecte conlin ) Ane 8 1 fichm 1 ylteria ſu Krillus nil Da em al 10 d 8 eripatetiäi pofita ſu M2 iligéilmes m inlupt iquihæcnum. mus oſtet t.*.Quamohm pientes à Kaheatos. Na vita& m in laqwran ſolam qu ⸗* luilſe diim, „quàm m liuri irqur Nam muli ucus peckan- e.EChil Lauguaceils daulis Rex tr ahinäut. dondiſſe di Ka' ullemir que ille eal maniügurfer ndas arbitt dArtt Clülägls lomnia m uw erhelleſ nomicis, va nerperun nis laborib um qurni apud quei&r 6

—

gera cvra:

ndd. b.1 .— 1 omnium qu.

ilis videti po 9

zintelligas, m 0

PRFFATIO IN ALCINOVM.

turæ aduerſetur, ſed ei quoque quæ nobis cum vniuerſo animalium genere intercedit. Quate merito Platonici vt hac in parte magiſtri

doctrinam cum aliqua probilitate ſaluam retinerent, eum locum in- terpretati ſunt non de concubitu, ſed de communi vxorum omnium

& liberorum cura. Et certè Plato ipſe ſic interpretatus videtur ini- tio Timæi. Communes nuptias liberòſque ſtatuimus, inquit, vt ne- mo natos ſuos diſcernat: ſed omnes ab omnibus conſanguinei exiſti- mentur: dum æquales fermæ natu, fratres ſororéſque viciſſim ſe iu- gicant: maioribus verò patrum vel auorum reuerentiam exhibent: erga minores autem tanquam filios ac nepotes afficiuntut. Vt verò in reliquis quæ ad mores pertinent, permulta in Platone laudanda ſunt:at certè docendi methodo& eorum quæ ad hanc partem refe- runtur, diſtinctione, videtur ab Ariſt. ſuperari. Quoniam hic vitam

ſingulorum in Ethicis primum inſtituit: Deinde familiæ regendæ ra-

tionem, in Oeconomicis. Poſtremo de ciuili ſocietate diſputat in Politicis. Quæ omnia ſine vlla diſtinctione à Platone in legibus& libris de Rep. erant expoſita. Quæ cum ita ſint, quanquam non mo- do in iis quæ ad res diuinas, pertinent(in quibus Platonem admirari ſolent) ſed etiam in reliquis, pleraque ab illis fœlicius inuenta ſint, quam ab Ariſt. hoc tamen vere prædicari poteſt, quod neſcio quo iu- re Euſebius cap. j. lib. 1i. de Euangelica præparatione ex Attico Plato- nico, Platoni attribuit, Ariſtotelem primum omnium philoſophiæ partes vſque ad ætatem ſuam, ſicut membra Penthei, diſiectas at que confuſas, ad vnum corpus reuocaſſe: atque ex illis quaſi integrum a- nimal compoſuiſſe. In quo ſi quis ſingula accuratius obſeruauerit, nonnulla fortaſſe deſiderari poſſint, ſed in docendi perpetuitate diſ- putationiſque variæ& multiplicis ſubtilitate, non modo magiſtrum ſuperauit, verum etiam cæteris, quibus idem ſcribendi genus poſtea placuit, attingendi quod erat aſſequutus, ſpem omnem ademit. Sed iſtud prefecto dolendum eſt, hunc in Platone exagitando dum verba magis quam ſententiam inſectatur, ſic plerüm que affici vt quãquam in eo veritatis inueſtigandæ ſtudio vinci ſe dicat cap.6. lib.i. Ethic.ex eius tamen reprehenſione eaque frequenter non ſatis iuſta, priuatam gloriam potius quam cum publica vtilitate, veritatis cognitionem quærcre videatur. Quid igitur? An in magiſtri ſententia intelligen- da eum labi, aut illius odio vanòue contradicendi ſtudio hanc con- tentionem inſtituere exiſtimabimus: Difficile eſt hoc in eo credere qui Platonem annos viginti,& plus eo audiuit, quique huic mortuo vr philoſophorum Deo, aram extruxit. Sed hoc forraſſe potius homi- nem laudis cupidum vrebat, quod mortuo Platone& Speufippo ne- pote eius ex ſorore, aliquot annis docendi munere in Abdenle per- ¹)