deratio Mbuſ- d Gdch— ulta qu as wi lll 2 ea meleinge enopho rwmenraid, t, dcho ien tur Soctast t, quene aurreſſe lolam nidus in nSrienequegan jwaretu r jpli cuim nix impe tn e iquiaun. iinus qu mAnaxagorani. onſiliis& as ertis pluim o. Nullus ap uam,mquni ldit Socr ah velloquens bmines fa uhr,de run. terarum Miaodi dilergf aabeat hi Pem iülpen atibus ſi ame tetuncgelt anire oſt airat. Kyümar cum eiu aMs ü bomneslas tunc dei Phraderun qus accedant at milstunan, ongruenti Mn hurn Nrd ines preſe uu meulnout; 2doquiden mrretedsghl tes videren s eadem ruleen es lolent, um 3 unaldi Ee. Nam diomiisqi- jea que iut n abimde c. Aliis ip a vanu ut. unum lüſqt us uersame neque tem iie lios verò pa 1 glere anima it eerum ſollic in om modo e: jerique tut 1 5 eri zlibliet emper fulle opm
PRAFATIO IN ALCINOVM.
omnia& perire: aliis nec genitum vnquã quicquam, nec periturum. Atque hæc quidem Plato& Xenophon de Socrate rerum naturaliũ
contemplarionem exagitante. Quid ergo in hac philoſophiæ parte à Platone expectare poſſis dignũ Ariſtotelis acumine cum apud illum in omnibus fere ſermonibus primæ partes tribuantur Socrati, qui eã philoſophiã contempfit& humano ſtudio indignam exiſtimauit? Vt ex his fa cile ſit intelligere, eorũ quorum inſtituta eſt comparario, in philoſophando de rebus naturalibus diuerſam conſilij rationem ex- titiſſe& in hac minimè mirum cuiquam eſſe debere, ſi quemadmodũ Pplatonem in diuinis, veteribus philoſophis, quorum quidem ſcripta ad nos peruenerunt, longe ſuperiorem fuiſſe fatemur: ſic in naturali⸗- bus eundem Ariſtotelé naturæ genio multo inferioré eſſe contenda- mus. Nam huius Metaphy ſica primæ quidem ſapientiæ ſummam ru- dibus lineis deſcriptã continent atque indicãt quouſq humana mens, naturæ lumine in Dei diuinormque inueſtigatione poſſit progredi. Ac dum illa in vniuerſum entis genus hoc ipſo quod eſt, iucumbunt, omnium eorum quæ ſunt originẽ ex Deo tãquam ex fonte repetunt & candem ad Deum tanquam ad finem referüt. Sed in illis omnibus ediuinis tantum ab Ariſtorele aſſumitur, quantum humana ratione probari poſſe videtur: nec ſine hac ab illo quicquã pro rato ponitur. Quòd Platoni in hoc genere philoſophandi maximè fuit familiare. Quid vero amplius in his quæ ſupra naturam ſunt poſſis ab eo expe- ctare qui in philoſophando naturæ legibus ſemper eſt addictus: In quo potiſſima eſt& maxima inter hos in ea phileſophiæ patte diſſẽ- ſio. Niſi forte pro Ariſtotelis Meraphyficis ꝑolius habendi ſunt libri quatuor- ccim ge lccretſore parte diuinæ ſapientiæ ſecundum Ægy- pllos. Qui cum in huius operibus græcis nuſquam quod ſciam, extét fab huiss nomincex Arabum lingua ante annosquinquaginta laline dccripti& Romæ editi, non vulgarem Theologiam omtinent, necà
Platonica valdè alienam. Sed quia ſermonis impuritate rerum earum
que in illis tractantur confuſione ita erant contaminati, vt animus in
bonis literis inſtirurus ab illis abhorreret, nuꝑer dedim eram v
hi magna ex Palle Vcl Polins deintegto recogniti& noſtris ſcholiis lluſtratlin lucem prodilenf. Dlatonis diuinitas quan quam frequẽter in Fanam fũperſtitionem labatur, pleraque tamẽé continet ex religio- nis noſtræ fontibus hauſta. In quibus facile ea potuit approbare quo- rum cauſas noſtri non reddebant:& pro ſuis vſurpare quæ aliena fide
niti potius quam ſua ratione confirmari videbantur. Quoniam ex Ti-
meo, vt Cicero ait, Pythagorea didicerat. In iis autem de magiſtri au-
thoritate præiudicara opinio tãtum porerat vr ſi quid cius ſcholæ ſe- ctatores diſputando affirmarent, cum ex eis quæreretur quarè ita eſ