quod 0»Gwan 4 ktequen 1

auten A ddi Rec n r 8 1 dl

rmumq 2 pellet qualg adi& de mi di zerlgel aram, in Aumwentis operg Ph, omt tracanten, lie tonim erommenrnih teles hanc ia tatem comn gmatum aas erſorum, X putatu Ns robuſtum, &dij in cu m fauilalgues tur elle fe inn mum. 8 dla Ariſte ta iamptitem eriores d n⸗ nas apirmn natur. Pra M aab ibs quhu dã tempu is iligeotim ah am conſi aε in fnräul oſſunt pe ij ecalcauitte niora ing srime mheltu tima philc ae epuedim atut diſſere ſBergccpul q dialogos f u⁵s iine leh uocata! Al a b Ait ta, vt nih Mllls veltet les dixit, q a onnlt

in minimit a olopium

Cat Mi nittat, pler aa dica 8 eidentur new ielyof

tboritaeni⸗ ) ro aauthorle 1 Plato prol am? 1

, re iis aui ans inkeroon- ia de iis qui a u iut

ulta diſſerui A 8 allicles qux iha

PRAFATIO IN ALCINOVM.

accepta, credo equidem eſſe veriſſima. Idémque ad confirmandam animorum immortalitatem pro firmiſſimo argumento vſurpat illo- rum in noua corpora tranſitum. In quo, ſicut dictum eſt, Pythago- reorũ fabulam merito ridet Ariſtoteles cap. 3. lib. 1. de animo. Atque lib. 10. de Repub. vt propoſitis præmiis& pœnis in vita altera, nos in huius officiis ad id quod rectum eſt, inuitet, confugit ad fabulam. E- quidem, inquit, tibi non Alcini apologum, ſed præſtantiſſimi viri Eri Armenij genere Pamphilij, reſerabo. Qui cum occubuiſſet in prælio, ſublatis decimo die cadaueribus, cæteris iam corruptis, integer qui- dem incorrupto corpore repertus fuit: domúmque vt ſepeliretur de- latus, duodecima iam ab obitu die, cum pyræ impoſitus eſſet, reuixit & quæ interim viderat retulit. Quæ conficta& magna ex parte repe- tita ex poëtis, eodem loco longa oratione commemorãtur. Imo etiã amplius in iis omnibus quæ ad diſſerendi rationem pertinent, accu- ratum hominis ſtudium idem Plato damnat& indignum eſſe arbi- tratur philoſophi excellentia. Nam in Politico, Si caueris, inquit, ſtu- dioſus eſſe verborum tua ſubinde in ſenectute locupletior prudentiæ apparebis. Et ſ. de Rep. Hõſne igitur omnes, inquit, qui eiuſmodi quædam didicerunt, articulaſque eas perceperunt, in philoſophorum numero reponemus: Minimè, inquam, ſed philoſophaſtros appella- bimus. Tum, inquit ille, Qugs ail eſſe veros philoſophos: Eos, inquã ego, qui deſpiciendæ veritatis ſtudio teneantur. Neque enim in Geo⸗ metrie quæſtionibus, neque in argumentoſa philoſophia, neque in coniecturali medicina, neque in Aſtronomia quæ phyſicis fluxiſque rationibus clauditur: ſed in ipſius boni verique ſcientia philoſophus verſari debet. In ea verò philoſophiæ parte quæ de natura eſt, quid ab co poſſis expectare, qui vniuerſæ naturæ explicationem vno libro concluditein eõque non tam ex ſua ſententia loquitur, quam Timei, ex quo Pythagorea didicerat? Præſertim cum in cæteris dialogis eius ore,vt Cicero ait, Socrates loquatur: qui huius partis cõtemptor po- tius, quàm obſeruator vult videri. Hic enim in Phedone, de ſuo in il- la ſtudio ita loquens inducitur. Equidem Ö Cebes, cum eſſem iuue- nis mira quadam eius ſapientiæ cupiditate flagrabam, quam naturæ vocant hiltoriam. Præclariſſimum enim eſſe cenſebam cauſas intel- ligere per quas ſingula fiant atquc intereant& qua ſint ratione. Sæ- piuſque me ſurſum, deorſum, iactaui talia quedam primo conſideräs. Nunquid poſtquam calidum& frigidum putrefactionem aliquam acceperunt, quemadmodum nonnulli dixerunt, tunc animalia con- ualelcant Præterea vtrum ſanguis ſit quo ſapimus, vel aër, vel ignis, aut nihil horum ſit, ſed cerebrum quod præbeat ſenſus audiendi, vi- dendi, olfaciendi Ex his autem memoria& opinio fiat. Ex memoria