4. lib. 8. de Dei Ciuitate, in magna variet

1A C. CARPENTARII

deinde Italiam& Siciliam:& vt in Aegypto non ab ipſis folum Ae-

yptiis, ſed& ab Hebræis quoq; præceptoribus ‚veram Dei doctri- nam magna ex parte perceperit„Quo nomine. D. Auguſtinus cap.

ate philoſophorum inter ſe & X Chriſtianis diflidentium, arbitratur ſolos veteres Academicos, qui à Platone initium acceperunt; dignos eſſe cum quibus de veri- tate religionis diſputet. Quod illi ſoli in ea aliquid videantur aſſe⸗ guuti. Ulam verò peregrinationem plato fortaſſe inſtituit Anaxago- ræ& Pythagoræ imitatione: quos idem Theodoretus lib. 2. ait, in Aegyptum eſſe profectos& cum Acgyptiorum Hebræorumque ſa- pientibus diu familiariter verſatos. Bademque opinione Pythago- ram cum ladæis ſua ſtudia cõmunicaſſe ex Erippo commemorar O- rigenes lib. i. contra Celſum. Ferunt etiam, inquit,& pro indubitato affirmant Erippum in primo de legumlatoribus libro, memoriæ pro- didiſſe Pythagoram ſuam philoſophiam à ludæis acceptam, ad græ- cos tranſtuliſſe& Hecatei cuiuſdam hiſtorici de ludæis librum ex- tare, in quo& illud adiecit, ſapientia tantopere Iudæorum gentem præſtare, vt vel Herennius Philo in eo opere quod de ludæis conſcri- pſit, primo ambigat vtrum Hecatei hiſtorici illud ſit opus nec ne: de- inde ſi Hecatei ſit, dicat non iniquum eſſe exiſtimare hunc captum ea perſuaſione quæ apud ludæos valet plurimum, in hæc deſcendiſ- ſe. Idem de Apollonio Tyaneo, cuius vita à Philoſtrato deſcripta eſt, refett D. Hieronymus in epiſtola ad Paulinum. Intrauit Perſas, in- quit, pertranſiuit Caucaſum, Albanos, Schitas, Maſſagetas, opulen- tiſſima Indiæ regna penetrauit:& ad extremum latiſſimo Phyſon amne tranſmiſſo, peruenit ad Brachmanas: Vt Hiarcham in throno ſedentem aureo,& de Tantali fonte potantem, inter paucos diſci- pulos de natura, de motibus ſyderum ac dierum curſu docentem au- diret. Inde per Elamitas, Babilonios Chaldeos Medos, Aſſirios, Parthos, Syros, Phænices, Arabes, Paleſtinos reuerſus Alexandriam, perrexit Ethiopiã: vt Gymnoſophiſtas& famoſiſſimã ſolis mẽſam videret in ſabulo. Hoc etiã de noſtro Platone teſtatur XenophõGryl- li filius, in iis quæ ad Socraticum ſcripſit Æſchinem eidẽmque vitio vertir. Adamarunt, inquit, hi duo philoſophi(Plaronem autem& Ariſtippum meell eid gyptum, monſtroſam Pythagoræ ſapientiã. Quos luxurioſos fuiſſe, nec ſatis ſtabiles ſub Socratis diſciplina a- mor ille Tyrannidis indicauit: prõque frugali ac tenui victu, petitæ Syculæ dapes, ventri voraciſſimo congruentes. Ex quibus effectum eſt vt ille in Cratylo in quæſtione de diis, Æᷣgyptios, quos barbaros appellat, porius ſequatur quam græcos. Mihi quidem, inquit, viden- tur primi illi homines in græcia folos cos eſle Deos putaſſe, quos

— ofß*

Quc vyh,¹ Nar=n 3ure umpm d

Lu vxinac S l durNunen T. 3 um iceti iien. Ueulbradl- nbgxutuset 12 ghüidet.Meae ſumiwpeiunbe NR Kaer t NenddR a a unterimn ncie mmiæ aucitot ur dan ſuam D. lun- deqp 8 iminmaltis aih iſevätesieln mérereodeng altlo Oigen a. tira quilr 2 ienninag e Amultis inuot& lor magis 5 zpeletut a Re digale din 1 ma gie ie 3 aliene tt³ Ged enna—

Aouelapüla r1