TA uCdus s debet a ult: Bsearung ud 3 br.„audem og. 1— 3 mileeſgn 2. 3 — 8₰ lead eminx b m 3 Kun homin ls a adn Heri, aliam ſen inter o ui ciuitateme, opriun amuliereh, antibus aw ſque naruna tem elle M ninam omit. lliorem Mhinam:innna, unam: inpn 4 mmem muariſtoteüxl nium s diximusmaa ris& vi minpermiina. Socrate ſtimabn. H. miniſtra Men. Simüöth ab his q atuutticulatm d Rvniuer dnere logamn habere as agereteäem lautem asttes nuntans- ni ſic det muin miwldn. is ſimilit remnatetendh fficere, i g trareeatem ero plur: dgpriimtagl m dico q i disdeegtu gituitur) i a3tuga.gg.
magiſtril m compa
quibus 4 3n elessuue
aut etimm a ne dmli ar? Quxo in cm,
retando ol u e illorumit as um un licationeme* 3 lic
in caque cu a a**o1 in eaq let libus,t
PRAFATIO IN ALCINOVM.
explicabantur, in lucem prodirent& externorũ iudicium ſubirent. Nimium confidenter, fortaſſe: ſed non fit ſine periculo facinus ma- gnum& memorabile: atque par eſt omnes omnia experiri qui res magnas& magnopere expetendas concupiſcunt. Sed de huius com- parationis neceſſitate ſatis: nunc, vt erat propoſitum, de Platonis& Ariſtotelis in philoſophando conſuetudine tantum dicamus, quan- tum ad inſtitutam comparationem intelligendam videtur eſſe ne- ceſſarium. Exiſtimauiſſe veteres, in philoſophiæ ſtudio Aegyptios o- mnium excellentiſſimos, græcos vero rudes, teſtis eſt Porphirius in libro de electisphiloſophis, quem frequenter citat Theodoretuslibris de curatione græcarum affectionũ. Via quæ ad deos perducit, inquit ille, ere mu nita eſt, arduaque cadẽ& aſperrima, Cuius quidem cal- les quamplurimi barbari inuenerunt. At verò græci longius ab ea a- berratunt:& qui eam tenebant, tandẽ corruperunt demolitiq; ſunt. Cuius inuentores Deus fuiſſe teſtatur Aegyptios, Phœnices, Chal- deos, Lydios& Hebræos. Idémque in epiſtola ad Anebonem Ae- gyptium. Auſpicabor, inquit, meam erga te amicitiam ab ipſis diis, boniſque dæmonibus& à philoſophicis rebus, quæ ſunt diis dæmo- nibuùſque cognatæ. De quibus ſanè quamplurima dicta ſunt, ſed po- tius ex coniectura dicta, quæque habeant fidei ſolius principia. Atque paucis interiectis hæc idem ſubiicit. Apud nos magna quædãa verborum eſt diſceptatio, vt pote qui in boni coniecturam ex hu- manis rationibus ducamur. Quibus vero machinis quod melius eſt aſſequamur, ſemper nobis indagandum relinquitur. Quam de Ae- gyptiis& greęcis ſententiam Plato confirmare videtur, primum his qaæ ab Aegyptio ſacerdote Soloni dicta comm emorat initio Ti- mei. QSolo, Solo, dicchat ille ſacerdos, vosbreci ꝑueri ſemper eſtis, nec quiſquam in græcia ſenex. Cur iſtud dicerer ꝑercantante Solone, reſpondiſſe ſacerdotem Plato ait, quia iuuenis vobis eſt animus: in quanulla eſt ex vetuſtatis cammemoratione priſca opinio: nuſſa ca- na ſcientia. Deinde eriam quod eodem dialogo, Aegyptiis vt anti- quiſſimis ſine ratione credendum eſſe ait: pręſertim cum de diis quæ- ritut. Quia vt ipſi dicebant, diis geniti, parentes ſuos optime noue- rant. Ficri autem non poteſt vt deorum filiis fides non habeatur: li- cet nec neceſſariis, nec veriſimilibus rationibus eorum opinio con- firmetur. Itaque illis credendum eſt, quaſi lege addicti ſimus ea cre- dere quæ ipſi tanquam ſibi propria& domeſtica renunciare ſe teſtaã- tur. Quæ aꝑud græcos de externis opinio, in philoſophis peperiſle videtur incredibile peregrinandi ſtudium ad veritatis cognitionem, & in ipſo Platone effeciſſe quod ait Theodoretus Cyrenſis lib. 1. de curatione grecarum affectionum, vt ſcilicet perluſtrarit Aegyptum, B ij