1A C. CARPENTARII llis Platonicis virtutibus quibus inſtruckus eſſe debet quicun- que humanæ ſocietati recte præeſſe vult: ſed carundem offf- cia variare pro varietate eorum quibus præeſt. Simile eſt quod cum non ſine ratione Socrates in Mænone Gorgiam reprchen- dat, quòd virtutem diuidat pro varietate ſexus, ætatis& condi- tionis: aliamque eſſe velit viri, aliam fœminæ, aliam pueri. aliam eius qui iam grauis ætate, aliam denique hominis liberi, aliam ſerui: & lib. 5. de Kep. idem conſtituat nullum inter eos qui ciuiratem cu- ſtodiunt eſſe debere officium mulieris proprium, qua mulier eſt, aut viri, qua vir, ſed æqus diſperſas in animantibus vtriſque naturas,& omnidumquidem operum natura comporem eſſe fœminam, omnium & virum, in omnibus tamen eſſe imbecilliorem fœminam: in priote repudiata Socratis ſententia, Gorgiæ commentum Atiſtoteli placet cap. 8. lib. 1. Politic. Palam eſt, inquit, omnium quos diximus moralẽ eſſe virtutem, neque eandem eſſe mulieris& viri temperantiam, ne- que fortitudinem, neque luſtitiam, vt Socrates exiſtimabat. Alia fortitudo ad imperandum, alia ad ſubminiſtrandum. Similis eſt in aliis differentia. Aperte videtur iſtud ab his qui particulatim dili- gentius virtutes inſpiciunt. Qui verò in vniuerſo genere loquuntur & inquiunt virtutem eſſe animum bene habere, aut agere rectè, aut tale quippiam, ſe ipſi decipiuntj. Qui autem virtutes numerant, vt Gorgias, longè melius dicunt quam qui ſic definiunt in vniuerſum. In poſteriore vero, cap.. lib. 2/ Platonis ſimilitudinem reprehenqdit, qua ex belluarum obleruatione vult efficere, in ciuitate eadem ſtu- dia viros& mulieres decere. Longè veto plura ſunt quæ in vtraquè Reipub. formaà Platone deſcripta(eam dico que in libris de legibus & alteram quæ Dialogis de R epob. inſtituitur) idem exagitat. In qui- bus vt Ariſtoteli cædant Platonici in iis quæ ad communionem bo- norum, maximè vero vxorum&liberorum, pertinent(quanquam e- tiam in illis quædam habent quibus magiſtri ſententiam tueri co- nantur) quis in horum Philoſophorum comparatione exercitatus, in reliquis non videt eſſe permulta in quibus Ariſtoteles à Platone Verbis magis diſſideat quam ſententialaut etiam parum candidè ma- giſtri verba in rem alienam detorqueat? Quæ omnia cum ab annis quatuor& viginti in Ariſtotele interpretando obſeruare cœpiſſem, & tentata ſæpius pro ingenij facultate, illorum inter ſe comparatio- ne, ad philoſophiæ cognitionem explicationémque magnum adiu- mentum percepiſſe me ipſe ſentitem: in eaque cum antea Alcinoum haberem in manibus, noſtram opellam non ſolum rudibus, ſed ali- quantum doctis, iucundiſſimam fuiſſe recordarer: faciendum putaui vt illa quaſi acroamatica quæ tum inter docendum viua voce noſtris
“ 8 4 2
decoruionegte Un lexſmunits e 1 faquunyutin at 1 barunt Kqu rn ſr Cminpentot C ſt dnLſdios Kde po ghimm Aoſpoe in dalgle denome K nlgpe cog T. 9. titzek cobiecn he k. aqpe gucbitain is ddom K gs ü⸗ manreube u Nequanur, in gplii ce grene n dorah Aegyſin ic niOalo, ii Tglllglaminn i tponlile aes n0 m Kullichagr llnre Den b i (Ulnislnea e n m. Ciamith h u lei en nedaeſut 1. dnernt. Itgu dn warg tah 1eu3 ſüau derdi 8 R Adlodda 14 crnee 14 Megen. 1 A. b