TARM
n vari nel mcorn ermalt Mrin ong etu 1. quldus al, 1en uiſta quod f an d unh luod t at iate cſt s Ariſt 3 elm tült neäblaonez Zenio ct uce geleeene . eres mag. ttione r ur Norum Ce. cum us aupnimaerltu vondere Wineo allentn n circun apram negatque atur. Q aGham hic glain Srandi Sat. In expliem bh edone a winatim erxg. tatione«aulsslaliſca lrudine« 24 der malton lere ait h atrweblena, latonem hrerdumſegun metallor marurzenyian autem ph Ahfogiepang agis attin atan quadiionn
m d olr
us ac affe ait ibus, cumn
huius cc athationispags Jam in c esrone de znid m moue iss gquefariban- ationibus a arlibs dea. terum ou niitemuinü odo per n. urlwüötuänen hagoreotu dmulm el- lis dialog tobotalidh entibus et aha qurdllu- magiſtrun mraino kauit nultis ratic unmsdipunig oris harme anrK comncl- mplius etii trum anime ontrouerſia, gec in his qu orum origi his locis m mnato Atiſt am. jem omnine Autt. 4
PRFATIO IN ALCINOVM. neſcio an huic debeam omnino aſſentiri. Neque verò illud pluribus explicabo quod tamen fortaſfe omniũ eſt maximum, ex eadem com paratione poſſe intelligi in quæſtione de animi immortalitate Ari- ſtotclis rationem vnicam ſuo pondere cum iis certare poſſe quæ a- pud Platonem ſunt variæ. Sed hoc vno verbo dicam quod ſentio, ſi- cut in philoſophando omnino cæcuriunt qui hanc comparationem non obſeruant: ſic alios qui in ea cæteris acutiores ſunt, facile videre quod eſt cognitione digniſſimum& à nobis poſtea pluribus locis obleruatum, Ariſtotelem naturæ genium in Phy ſicis diuino Plato- ne tanto ſuperiorem eſſe, quanto in Metaphyſicis, eodem, meo qui- dem iudicio, inferior eſt. Neque verò in aliis quæ ad vitam& m̃o- res pertinent, minor eſt huius comparationis neceſſitas. Nam in con- ſtituendo fine bonorum, ideam quam Plato amplexatur, alter qui- bus poteſt rationibus reprehendit cap. 6. hb.r. Ethic. Sed ſi libgreè iudicandum eſt, in illis pleræque tam leues ſunt, vt porius ideas con- firmare quim euertere vidcantur. Quis autem hoc intelliget niſi qui in eiuſmodi comparatione maximè erit exercitatus! Rationem vir- tutis parandæ omnino eſſe in noſtra poteſtate Ariſto. velle videtur initio lib. 2. Quod apud Platonẽ Socrates improbauerat in Theage. Nos noſtra voluntate peccare, ſicut& recte agere, idem pluribus locis repetit. At peccatum eſſe voluntarium paſſim apud Platonem Socrates pernegat. Et tamen hæc quæ contradictionis quandam ſpe- ciem præ le ferunt, ſunt eiuſmodi vt facile poſſint ab iis conciliari qui in vtriuſque doctrina ſunt verſati. Socrates morum virtutes pru- dentiæ particulas eſſe arbitratur. Hoc Ariſt. improbat cap. VIt. lib. 6. Ethic. Toto vero lib. 10. illum in eo ſequitur quod contemplationi & voluptati quam ille habet adiunctam, multum tribuit. Quod au- tem voſuptatem motum eſſe idem arbitratur, illum in eo reprehen- dit. Neque in Oeconomicis& Politicis ſententiarum inter illos mi- nor eſt diſfenſio. Nam Platonem duobus locis reprehendit quod in politico œconomicam diſciplinam à politica differre dicat, non im- perij ſpecie, ſed eorum tantum qui parent multitudine& paucitate. In quo tamen non modo tolerari potuit illius ſententia, ſed etiam ab eo laudabitur qui animaduertit in dialogo de Philofophia, om- nium imperiorum communem rationem in duabus virtutibus po- ni:in prudentia, ſcilicet per quam cognoſcitur quod rectum eſt,& zuſtitia, in qua ineſt conſtans& perpetua voluntas obſeruandi, quod per prudentiam rectum eſſe cognoueris. Quſque hæc comparabit cum eo quod Ariſtoteles ipſe ſcribit lib. 5. Ethic. de regula Leſbia, quæ re vna, diuerſis operibus accommodata, ab iis magnam figuræ varietatem capir. Hæc enim non malè poni videtur 4 duabus