— ————

ooͤͤͤͤͤ———— m,

1AC. CARPENTARII

rentiarum ſitus, tam in vniuerſo, quam in varietate locorum ad quæ

ipſa elementa ſuapte natura mouentur, permaulta ſunt in quibus Ari- ſtotelis doctrinam nemo vnquam aſſequetur, niſi qui iſtam compa-

rationem tam habet in promptu; quam quod familiare eſt vel ma-

xime. In Meteoris pauciora ſunt in quibus Ariſtoteles à Platone ad- iutus videri poſſit: plura verò quę ſuo ingenio contra veteres magna probabilitate diſputat. Nam in comparatione meteororum quæ a- queæ naturæ in media regione oriuntur, cum iis quæ in ima exiſtunt, quod pluuiæ rorem, niui pruinam reſpondere ait, in eo aſſentitur magiſtro Platoni in Timæo. Quod autem circum terram negat quic- quam grandini eſſe ſimile, eidem aduerſatur. Quoniam hic glaciem in ima regione vult eſſe quaſi quandam grandinem. In explicanda origine fluminum illius ſententiam in Phedone, nominatim exagi- tat Ca. z. lib. z. Meteor. Sicut& in diſputatione de cauſis ſalſi ſaporis in mari cap. 3. At cap. 14. lib. I. in ea viciſſirudine quam per multorum annorum circuitus in res naturales cadere ait huiuſque obſeruatio- nem vnius hominis ætatem ſuperare, Platonem ad verbum ſequitur initio Timæi: vt& magna ex parte in metallorum natura explican- da, extrema pagina lib. 3. In poſteriore autem phyſiologiæ parte quæ ſpecialior eſt, quæque res animatas magis attingit, in quæſtionibus de Animo& rerum animatarum partibus ac affectionibus, cum per- multa ſint obſeruatione digniſſima, ex huius comparationis perpe- tuitate penè ſunt omnia repetenda. Nam in quæſtione de animo Platonis ſententiam de numero ſe ipſum mouente, dèque variis ani- mi motibus lib. 4. de Rep. ille multis rationibus exagitat lib. r. de a- nimo. Sicut& illud quod ex principiis rerum omnium idem animũ fabricatus eſt, vt docere poſſet quo modo per naturæ ſimilitudinem omnia cognoſceret. Arque cap. 3. Pythagoreorum fabulam appella- re audet eam opinionem quam in multis dialogis Plato laudauit de animis humanis noua corpora ingredientibus etiam ea quæ bellua- rum ſunt abiectiſſimarum. At in eo magiſtrum omnino ſequitur quod cum Socrate in Phedone in eos multis rationibus diſputat qui animam non aliam eſſe putant à corporis harmonia& eorum qui- bus hoc conſtat, apta temperation e. Amplius etiam de partibus ani- mi earm que ſedibus& de ſemine vtrum animatum ſit aut quo- modo, nobiliſſima eſt inter eoſdem controuerſia, nec ea ſatis adhuc interpretum ſententiis defmnita. Sicut nec in his quæ de ſanguinis of⸗ ficina, de arteriarum, venarum& neruorum origine à medicis diſpu tati ſolent. In quibus Galenus cum aliis locis multis tum maximè libris de decretis Hipp.& Platonis, damnato Ariſtotele, confirmare conatur Platonem cum Hippocrate idem omnino ſentire. In quo

nelcio

. 8 2 5 3. a— C ö“ v

relch

„an biicdee Bein

ratione Po

eipltibo del 2 1

„. 42 doicisralonen aöplaroten, Cul in pblob. 3

non obſeumt clod tkogn n 3 nmun,1 manto pel T

iaiuctio inn

tsfeinend, 1 Auendb ineb’e n. beggotektaio eee ſ uhgälmelt, i p naequmen. 3 riulnodi con Ne d abgarudr orfn el

2

—

—

—

1

iblb.1. Ca k 4

Wtoll 7osae ſp. ecstegeit. Lan iu aesend i demptabi,m m zwiin nriul e h centir farticha le Ebic. Toto ler b. oloptaiq im le m oluptatenm tu di Nequein Ga wo Rctllen m ſtio Cconori 9. plar,d 1 otmen d

4* 1”

ſoucditn 2, Kum inperiot) ein ſodenti da d 1 nann quait 2 R.ſuieame b dndegdet enm an„ araa m 3