TRAR 4 epraſumge els 3. Ktlocorin tari a leqpuitut,ſ 1 tidus gegug. hamus zceoad latritu
dus e*
nc b n eemylotu tendam ate Analyticaun agum an ione diſtinah de ſtat at Kdai wli d Exa K ilicer R d ais tum u me in Tunar onew in nnt, docet d ione col ass dendoot. hoctan urm lifferunt qun nCta eſſt utht, vt ſceeia. ad res ſi ug sinſenlömc. Vvniuert ulha ſcientin fl. poſt.? M atamenug cogniti Miolex cumyns neadem ratte cupt mex coi oagibrddca. tecedent M nitione pun „& ade Maudamtechldt apud Pl um minchck, r ei ambig lnlbrelzi. 0 Phyſio ae meütbi volumu Mhrn mqüdf doteſt im 1 zeleamqh-
1 d trare videt un ngeſesl. Jarn im ann Toptiword Nam in ut 0 5 gidem vier p tiapei „priuatiol a mareln oc 1 A1 4. 1. d am mul erbös cäne atrariæ illo Dlato ideamt ai 2₰ otele? qu— G 1 ngulsedt m qux in te umß nf znumerat: M
at. Aiquec a afedioer oſque naturi 4. h. hoata. aus
PREEATIO IN ALCIMOVM.
mago, in materia fluente adumbrata. Plato diuinus, opificem rerum omniui deum, primam efficientem cauſam externã, in primis prin- cipiis ſtatuit. Ariſtoteles naturæ genius, ea tantuùm pro cfficientibvs, in principiis phyſicis retinet, quæ in ipſis rebus ſunt& in iis alterius naturæ, id eſt formæ, rationem obtinent. In materia magis conſen- tire videntur. Sed hoc in Platone Ariſtoteles improbar, quod in illa formarum omnium abſentiam& ad has excipiendas poteſtatem non ſatis explicet: quòdque eum locum& receptaculum formarum appellet. Hoc vero quanquam Ariſtoteles parum candidè exagitet, quaſi ſine ſimilitudine dictum, illud tamen acutè, quod eam non tam formas continere ait, quam ipſis formis contineri. Denique circa queſtionem de principiis eo etiam differunt, quod in materia prima nullas formas Ariſto. ineſſe vult, ſed abſolutam quandam ad eas ex- cipiendas poteſtatem: in eõque alios multis locis reprehendit, qui in illa ponunt rerum omnium confuſas formas, quas in ortu volunt eſſe diſtinctas& in cum ordinem adductas quem nunc in vniuerſi- tate obtinent. Quæ Platonis eſt in Timæo non obſcura ſententia. Adde etiam in primorum principiorum contrarietate hunc ab illo notari, quod ſolus inter veteres philoſophos eam materiæ tribuat, magnõôque& paruo exprimat: Quorum tamen vtrunque cum ma- xima probabilitate ab illo videtur eſſe poſitum. Quis vero in Ariſt. aurt Platone interpretando, horum omnium obſeruationem iucun- diſſimam non ſentiat? Neque de corporibus quæ ex illis principiis oriuntur& conſtant, minor eſt inter illos diſſenſio. Nam Ariſtote- les pręter nota elementa quatuor, vult quintum eſſe corpus ſimꝑlex cœleſte caꝑ- 2. lib. 1. de Cœlo, hôcque ſimplici motu in orbem ferri, quod aſtreum elementum nominat cap. z. lib. z. de animalium ortu. Platoni autem idem ex quatuor ſimplicium corporum purioribus portionibus mixtum eſſe videtur: ſed in quo plus ignis ſit(lucentis tamen non adurentis) quam reliquorum elementorum: ex quo etiam igneum ab eodem Platone appellatur. De duabus rationibus quibus Plato mundum vnicum eſſe confirmat, Ariſtoteles lib. 1. de Cœlo, eam quæ à forma ducitur, acutiſſimè videtur inuertere. Cum in al- tera, quæ ad materiam pertinet, eundem ſequutus, ſtatuat fieri non poſſe vt plures mundi ſint. Quia in vniuerſo hoc omnia, ſicut ipſum nomen indicar, in ſe complexo, tota materia abſumpta eſt, nec eius vlla pars relicta ex qua mundus alter potuerit exoriri. In queſtioni- bus aliis de mundi æternitate, aut de huius origine atque interitu: de eiuſdem figura& elementorum quorũ coagmentatione conſtat, vel de horum principiis que in figurarum proprietate à Platone po- nuntur: de natura grauium& leuium, itémque de diſtinctione diffe-