Dißutario XIII. 739 19. 2. Ex aſſertione Sapientis cap. i.v. 13.& 14. Deus mortem non

fecit, nec lætatur in perditione vivorum. Creavit enim ut eſſent o-

mnia cap. 2.v. 23.24. Deus creavit hominem in corruptione: Invidiã

autem Diaboli mors intravit in orbem terrarum. Invidiâ verò Dia- boli peccatum primum eſt commiſſum. Ergo mors peccatum non antece fſit.—„

30. 3. Ex apertißimis Apoſtoli teſtimonius Rom. j.v. 1z. Perunum hominem peccatum in hunc mundum intravit,& per peccatum mors. Similia vide KRom. 6. v. 23 1. Cor. 15. v. 21I. 22.55. Kem. 8. v. 10. Corpus mortuum eſt propter peccatum. Notat Auguſtinus lib. de pec- catorum meritis cap. 5. Apoſtolum dicere noluiſſe mortale ſed mortu- um, quia ante laplum Adami corpus erat quidem corruptibile po- tenti, quia conſtabat ex elementis; ſed nonactu. Vt igitur Apoſto- lus inevitabilem moriendi neceſſitatem oſtendat dicit mortuum. Quod enim neceſſario brevi eſt futurum, uſitatè dicitur factum.

31. 4. Aremorione cauſarum morti: In ſtatu hominis primo dari non poterat cauſa mortis. Ergo nec ipſa mors. Remotâ enim cauſa removetur& effe ctus. Cauſa verõò mottis eſt quadruplex. 1. Ex- terna vis, quæ tum dari poterat nulla. Primus enim homo creatus e- rat ſapięntiſſimus. Noverat itaque perfectè quævis noxia, quæ vita- re& poterat,& debebat. 2. fames& ſitis, quam homo ſemper ſe- dare& reſtinguere debebat& poterat, cum multis abundaret arbo- rum fructibus. 3. Morbi, quibus homo non erat ſubjectus, cum in- credibili felicttate in illo ſtatu frueretur. 4. Schium& debilitas, à qua per eſum arboris vitæ fuiſſet præſervatus.

32. Subjungimus unam aut alteram obſervationem. Prima ſit de mortis diſtinctione: Eſt mors triplex. 1. Corporis quæ eſt animæ 4 corpore ſeparatio, vitæ animalis privatio,& microcoſmi tranſitus. 2. Animæ, quæ eſt gratiæ amiſſio. 3. Totius hominis, quæ eſt vitæ æ-

ternæ privatio: illam nominant nonnullimortem naturæ, quod cor-

pus è naturæ conditione potentia ſit mortale; iſtam gratiæ; hanc glo- riæ. Conferatur Auguſtinus lib. 13. de Civ. Dei cap. 12.

33. Secunda ſit de immortalitate, quæ eſt abſoluta, vel partici- pativa: Immortalitas abſoluta ex ſe& eſſentialiter omnis mutatio- nis eſt expers, competitque ſoli Deo, qhi propterea habere immor- talitatem dicitur 1. Tim. 6. v. 6. Immortalitas participativaab illa ab-

Eecec ſoluta

S