8 its. Krarn

26 1 3

A8* tinat an mube. Nu lun d an muua dumg K aſecpel een

1 ſemper ſen ſtun ia icereu arzce e prthgnun giel 2 foeri zwil od 6Rahaten ene atu e idenndueih egal: grctanin LSeliq te men cyim ad. ccepud he 5,* apratenein iples= itdaneugin ſedt gritudienr am Jeret aciatlh

terq ta ootetu uim

u, 1 ☛ goics, aün nt. 4 /gnum ipis&νν ium 3 121 r nriles hhn i4= UPni hah eſelll dleruir drale abecus Laihn tel Deu wittn am em pars Gen nl E one pogne 0uttit, Diuif Im wan deſcridan ſ

ei Vaenais

Otho I. natauda nitentam captum,& à Sclavo⸗Regẽ qui noviſſet, libera- rum fuiſſe. Infortunium natando evaſit Cæſar Julius cùm A- lexandriæ circa oppugnationem pontis repreſſus fuiſſet. In- Cæſ. 6.564. fortunii non minoris fuit, quod à Piratis captus idem Julius, P. 47·Ge. ac mox redemtus fuit. Utrumque notavit Svetonius, Inter 74F. 52- inimica omnia jactatus terrà marique Otho à fronte mare& piratas, àtergo hoſtes videt. Perlſoluto lytro& beneficio græ- cælingvæ, quã didicerat, evaſiſſe ſcribunt. Superatus apud Baßen- de Poꝝ. telluns, ſeribit Platina, ſcapham conſcendens ſalutem fibi fugà. 136. querebat. A piratir autem forte fortunã captus in Ficiliam defer-

tur. Verùm Siculi redemto homine ac Romam miſſo de piratis ſup- plicium ſumsére. Forrunam hoſtis adjuverat inconſtans Iltalo-

rum fides, horum enim culpaà exercitum atque Cæſarem cedere coactum;cui deſertionis improbitati ſociamus Italorum inom-

pejano quondam exercitu culpam, unde Julius victor Pompejum

in extremã conjecit perniciem, cæpto n, prælio cùm equitatus Pompejauus terga vertere cæpiſſet, Cæſar totam vim hoſtis in peditatultalico conſiſtere animadvertens juſſit proclamari ſalvũ

fore univerſam Italorũ ped tatum, ſi pugnare abſtinerent, quo

audito omnes deſtiterunt, nalloque dato& accepto vulnere ex-

ercitus Pom peij fuſus fuit, teſte Appiano, qui eam Cæſaris

aſtutiam& ſubitum conſilium laudat; erant autem, ut idem

refert, Italorum militum viginti millia, quorum ea opeta tur-

pis fuit. Turtius faiflet Ochoni, ſi niſus fuiſſet ſuo germano

milite, nam longè certius eſſe à ſuo quàm externo milite præ- Aᷓxiom. ſidium, inter axiomata kellica retulit Facius, cùm ſit caven-53. dum, ne ita externis credatur auxiliis, ut non plus proprii robo- ris ratio habeatut;& quidem militem repentiuo tumultuario;, delectu per Italia regioues omues coactos fuiſſe ait Nauclerus; ex acie vetò ſtacim profugos factos Romanos& Beneventanos b ſigna deſeruiſſe detrectaviſſeque pugnam. Pari modo Orantxi- 4 J4*.20 us vitium militiæ notavit, dicens: Primi Romani,& deinde Be-P4⁴½. 9 1. eventani, ſigna deſerudtre, nulli vi hoſtiles vultus ferre potente.

O vividam illam quondam priſcorum Romanorum virtutem! O

nomen ſpecioſum in unsbraã. Horum fugæ conſpetta ete-o,ua

fregit animos. Hac eſt illa codtu vio molliſſimarum gentium. Q ½0

ſt longè paucioribus ex Germania copiis fretus fuiſſes ope en

2

gen: f. 145