2 en lccogem an
k Bai
3 M) 1' p 3*
.
gebro plgra barhn r ag
Ed amnech
P R A F
In Compoſitione occurrunt Præfixa& Affixa.
Præfixa ſunt, n. 9,3, 3, v, n. 1, Inter hæc pri- mum locum obtinet copulativa i: ſecundum Arti- culusn: tertium Præpoſitiones ꝰο: ultimum v, quod non ita frequens ut reliqua. Quòdarticulus n copulæ; poſtponitur, factum eſt propter immè- diatè ſequentes literas Bachlam„‚ſub quib. frequen- tiſsimè incluſus continetur. n autem duplex eſt, Articulus,& Adverbium interrogandi vel admi- randi, ſic 2 aliquando eſt Præpoſitio, aliquãdo Ad- verbium. Prælfixa ſæpè duplicantur. Id quando fit, tum illud quod alteri præ igitur, ei continuò ſub- jungitur: ut, py: piry piν, pu0. Unũ idemq; præfixum diverſimode punctatum cum una ea- demq́; voce interdum occurrit, quæ diſtinctio ac- curatè obſervata: utb punctatur cum Scheva, cum Kametz, cum Pathach: ſic in vda reperitur, uρνν vd0. ve. Idem judicium de reliqnis.
Poſt Præfixa veniunt Affixa, in quibus ordo per- ſonarum naturalis obſervatur. In ſccundæ& tertię perſonæ affixis, ubi ex utroq; genere exiſtunt, præ- cedunt maſculina, ſe nunein rwinin a. Affixa ſin- gularia præcedunt aflixa pluralia. Quòd ſi Nomen aliquod cum Affixo ſimul recipiat præfixa, tum il- la 4
uo ordine ipſi ſtatim ſubjunguntur: ut pe⸗
D22. Xc.
Præter hæc obſervanda ſunt& iſta. Voces illæ, quæ propter Accentus& propter Makkaph in vo- cali aliqua mutationem patiuntur, aliquando cum regulari forma conjunguntur, aliquando ſeparan- tur: ut in Radice roa, iſtinguuntur in tertia per- ſona præteriti npa& npa. In ſecũda perſona con- junguntur Su&„op: Sic in perſona Prinna : Mpa, in quibus alterũ cum Kametze pro- pter accentum. Ita cum Makkaph: ut in taꝶ ſex ſunt, quæ propter ſequens Makkaph ſcribuntur cũ Sægol, nv. Id quando fit, tum ipſum Makkaph voci punctatæ adjungi ſolet, ut anomaliæ ratio ſtatim appareat.
BHabita quoq; eſt ratio Vocum Slenarum& Defe⸗ Sti varum. Voces plenæ ſunt illæ, in quibus literæ! & quieſcentes ſunt expreſſæ: Voces Defectivæ contrà ſunt, in quibus hæ literę non ſunt expreſſæ, cùm tamẽ adeſſe deberent. Quandoq; ſeorſim hæc
recenſentur, in primis quando à Maſorethis ſunt
numerata, quandoq; verò Ferit ex parte con- junguntur, tũ quòd ipſa Maſora ſæpè in illis diſſen- tiat, tum quòdilla ſcriptio in cõmunib. exemplari- bus Bibliorum nõ ſit accurate obſervata. Et, ſi mi- nutæ ac ſcrupuloſę hæ diviſiones paſsim nimis cu- riosè fuiſſent obſervatæ, obſcuritatẽ potiùs& con- fuſionem quàm ordinem& lucem attuliſſent. Elc-
anter enim& veré alicubi ait Seneca; Simile con⸗ 7 eit, quicquid in pulyerem uſq ſecatur. Planè tamen Pręteriri non potuerunt. Licet verè non ubiq; ſint diſtincta, tamè in ipſis Scripturæ locis accurate ve- ra cujuſque vocis Trrio exprimitur. Atque in his infinita, quæ in veteribus Concordantiis neglecta fuêre, hic ſunt emendata.
Voces aiperſs Lectionis& Scriptioni, quæ Keri
4 11 O.
uketibh vulgo appellantur, communiter ſecundum vocem lectam ſunt diſpoſitæ, h. e. non ſecundum eam formam vocis, quàm literæ in textu repræ- ſentant: ſedjuxta eam, cujus puncta in textu, con- ſonantes autem in margine Bibliorum habentur. Proinde vox lecta, hoc cſt, Keri tamquam vox principalis ponitur: Ketibb autem in ipſo Scri- pturæ loco, circulo ſupernè notatur, ut ratio di- verſitatis Lectori ſtatim appareat.
Quando ſub una claſſe duæ diverſæ unius vocis formæ cõprehenduntur„tũ vox princi palis utraq; integrè cõmuniter adſcribi ſolet: quandoq; tamen compendii cauſsâ decurtate, unà tantum a at alterh fylla d expreſsà, in qua nẽpe diverſitas ipſa exiii, ut, noyp, dyp dbypb nbyph in nby. Sic do dx in Nr, quo indigitatur, quædam eſſe cũ Pathach in penultima, quædam cum Kametz. 3
Dictum eſt de vocũ Hebraicarum diſpoſitione: ſequitur Iuterpretatio illarum Iatina. Hæc ſim gulari ſtudio,& ſummo judicio adhibitis& collatis variis interpretationibus à Patre conſcripta eſt, paucisq; ante ejus obitum ſeptimanis abſoluta, quãà multis obſcuris locis mirabili brevitate,& unico ſepe ver- bo, maxima lux infertur. Deſiderärunt equidem multi,& deſiderabunt forte adhuc quidam, non ſo- lùm vocum ſingularum, ſed& integrarum ſenten- tiarum& locorum verſionem. At nec utile necne- ceſſariũ id judicatũ fuit à Parente. Non utile; Nam hac ratione in duplo aut triplo majorem molemli- ber excreviſſet, quod pretiũ ejus haud mediocriter auxiſſet. Non poteſt enim par vo res magna conſture, ait Seneca. Hoc verò à libro comparãdo multos etiam hiantes emptores abſterruiſſet, univerſos haud nu rum gravaſſet, quorum tamen cõmodis& ſtudiis inſervire hic fuit propoſitum. Et res eſt tędii in ſtu- diis pleniſsima, libri unius, cujus uſus eſt creber,(ut ſunt Lexica) in plures Tomos divulſio, ita ut nunc
hoc, nũc illud volumen depromere& recludere ſit
neceſſe. Veriſsime dicunt Græci, Ménæ ,Aioy ueza dr«aur. Sed nec neceſſariũ adeò viſum fuit. Nam
1 ·. 0„„.11 ⸗. „cũm voces principales ſint expoſitæ, facilè ex illis e-
rit attento& paululum exercitato de refiquis judi- care, utpote à quibus totus loci alicuj us ſenſus com- muniter dependet. Nullus eſt, qui nõ ad manus ha- beat probatiorem aliquam Insssperrotions Bibl 10⸗ rum Latinam. Quid ei facilius, u ihæret, quàm ad eam, indicato capite& verſu recurrere? Ad hæcc, ſi
verſio addi debuiſſet, vel nova cudẽda, vel alterius
cujuſpiam Interpretis ſumenda fuiſſet. N eutro ho- rum omnibus ſatisfactum, utrumq; diverſis judi- ciis expoſitum fuiſſèt. Quot homines tot ſententiæ. Hic iſtum, alius alium maluiſſet. ANνν κά νxνε eεν 2'&ν⁸pna uees. Satis itaq; fore duxit, ſi vocũ prin· cipalium interpretationem cõpendio ſemel appo- neret, quæ in ſingulis locis repetéda fuiſſet. Hac ut fructuoſius quivis uti queat, nonnulla obiter, quæ
Lectori ſcrupulũ movere poſſent, ſunt monen da. Interpretatio ad Nomina tam ſimplicia quàm eum Pronominibus conjuncta, nõ ſemper ponitur eo caſu, qué ſtructura orationis cujuſq́; loci recvi⸗ TIt.