50.

phyſicè ſe cauſantem, nec tantam virtualiter aut in. tentionaliter in alio contenta eſt. Contradictoria quæ obijciuntur, diluuntur per diverſa connotata extrinſo- ca; neque novum eſt in reſpectivis transiri poſſe ab uno contradictorio ad aliud abſque intrinſecà muta- tione.

III. Principium individuationis 1 Phyſicum eſt ipſa

cujus vis rei entitas: 2. Metaphyſicuin intrinſeca rei ſingularitas ultimò diſtincti va.

Arlo 1. Quia undè res intrinſecè habet ſuum INX eſſe ac quod ſit; indè etiam habet ſuam individua- tionem, ſive quod talis ſit: atqui à ſuamet phyſicà entitate habet quod ſit, ergò ab cadem quoque habet quod talis ſit& hæc individua, quia ſihaberet abalio, illo ſublato res non maneret individua,& tamen ma- neret extracauſas quod implicat. Fruftraverò Tho- miſtæ confugiunt ad materiam ſigillatam: an non ani- ma ſeparata S. Petri à materià& quantitate, eadem adhuc numero eſt, quæ fuit conjuncta? RATIoO a. Quia per hujusmodi formalitatem oſitivam intrinſecam, velut notam characteriſticam à Deo peculiariter cuique rei ſingulari collatam,& naturæ ſpecificæ ſuperadditam formaliſſimè intelligo differentiam individualem, quæ idcircò vocari ſolet hacceitas, Petreitas, Pauleitas&c. Ergo. IV. Subſiſtentia ereata formaliter est, ipſa natura to- . talis& ſeorſim exiſtens: ac terminata. Ar101. Quia ſic totum discrimen inter naturam Xut ſic præcisè ſumptam& inter eandem ut ultimò terminatam ac ſeorſim exiſtentem velut juris ſui ſuffi- cientiſſimè ſalvatur, atque clariſſimè quoque oſtendi- tur quomodo yerbum divinum ſolam naturam„ non verè perſonam humanam aſſumpſerit, licet enim na- tura humana Chriſti ſubſtantialiter completa ſit, om- nesquè perfectiones intrinſecas nobiscum communes par-