—

4

14. TITI. Non tæmeu improbabiliter uegat hjutmodi ens rationis Herica Dißß. 8. de Deo C. 1. Arro eſt. Quia defendi poteſt v. g. in Hircocer- vo omnia eſſe realia, ſc. Hircum, cervum& unie- nem, nempdè formalem, id eſt, actum intellectus de ſe incompoſſibilia extrinſecè ac falsdò unientem, adeo- qudè ſi partes omnes reales ſunt, non aliud quam to- tum reſultabit reale. Conf. actus fingens in quan- tum eſt repræſentativus, aliam non repræſentat unio- nem, quàm judicium affirmet, atqui hoc affirmat, unionem veram, ut actus ſit falſus: ergò& appre- henſio apprehendet veram. 3 Obij. 1. Hircocervus nullum habet eſſe reale Dis. nullum reale phyſicum C. intentionale N. ha- bet enim eſſe dependenter ab intellectu fingente, ae reali actu de ſe poſſibilia, ſed incompoſſibilia inter ſe, falsò combinante.

OLj. 2. Qui negat Ens rationis, vel concipit

quod negat, vel non concipit. w. non concipere co modo quo adverſarij, ſic enim negatureſſe concepti- bile. Sed concipit ſecundùm extrema realia, inter quæ nil ſit conceptibileè, quod tantùm habeat efſe objectivè in intellectu. 17. Rieri polſe&ns rationis etiam per apprebenßo- vem ſimplicem nil vetat. Arro. Quia apprehendendo Tharkam in Trini- tate perſonam, aut cum Japonibus e. g. Zamam uaſi verùm Deum, cognoſco aliquid ſimplex impoſ- lbile„per modum poſſibilis, ergò fingo& facio ens rationis. Fateor tamen vix poſſe explicari hoc ens rationis, ſine zpprehenbone ſaltem comple- X. Et nonne apprehendendo identitatem illam ob-

jectivam fictam in Hircocervo, do ilh identitati eſſo

objectivum tantum in intellectu, ac concipio aliquid

qnod nec eſt nec eſſe poteſt? erxo facioens rationis. y, Pra