——

2. dividentibus. Ergò fit una&c iadiviſa ac conſequea- ter apta multis ineſſe& de ijſdem prædicari. Unitas quippe numerica deſtruit univerſale, unitas formalis Scotiſtarum non ſuſſicit, eſtq́ue tantum unitas conve- nientiæ aut ſimilitudinis: Igitur ſola unitas præci- ſionis, quæ proprie eſt naturæ communis inciiviſio in ſua inferiora, naturæ extrinſecè ſuperveniens, conſti⸗-

tuit formaliter univerfſale.

O ⁄ij. Quod eſt à parte rei multiplex, non poteſt per cognitionem fieri unum. Di⸗. per cognitionem ci aliquid affingentem. C. præciſivè aliquid tollen- tem N. hinc natura præciſa, eſt una, uaſi duplici uni- tate, primò Negativà nullam exhibendodiſtinctio- nem,& ſecundò poſitivà ac formali, exhibendo uni- tatem præd catorum eſſentialium liberam ab unitate numerica. Inſtas Cognitio eſtfingularis; ergò& ob- jectum ejus. Pis ans- Cognitio elt ſingularis in eſ- ſenclo C. in repræſentando N.

III. Qua vis operatione mentis ft uni verſale; 2* Comparati va cognitio non æft neceſſaria Naäane I Quia patet inductioue, quod quAlibet

operatione intellectüs tendere qucam eo modo in aliquod objectum commune, ut nulla appareat plu- ralitas. Etſi fortè per actus judicij& Discurſus redu- plicativè ſumptos fieri nequcat; fiet tamen per illos ut ſunt repræſentativi objetti ſui ſine inferioribus na- turam multiplicantibus..

RATIo 2. Quia actus comparativus naturam comparans ad ſiia interiora, ſupponit univerſale jam factum nempè naturam unam aptam in eſſe& prædi- cari de multis; ergò non ad faciendum, ſed ad expli- candum requiritur.

IV. Aanet nni verſale in acluali prædicatione, e. 4. in hãc, Petrus eft homo. 8

Arro. Quia licet contrahatur H. Homo ex . parte