———————— —— 2————
7. UNIVEKRSALE ET INDIVIDHIuUM-
1. Dniverſale t, nec extra ꝛ. nec intra, i nec antè ſingularia datur à parte rei.
Ar1o. Quia naturæ univerſales extra individua
repugnant lumini naturæ: quomodo enim ejus- modi natura tota communis, intrinſecè conſtitueret res omnes ſingulares,& tamen tota ſimul eſſet extrà illas. Hinc meritò vocantur Ideæ vel ſomnia Plato- nis⸗
RATIO a, Quia ex admiſsà natura univerſali à parte rei intrà ſingularia, ſequerentur contradictoria, foret enim illa natura reahter una& multa; indivifa & diviſa. crgò formaliter non datur univerſale à par- te rei, ſed ad ſummum fundamentaliter. Id eſt, datur A parte rei una natura humana unitate ſimilitudinis& convenientiæ, conveniunt enim homines in prædica- tis eſſentialibus; non eſt una formaliter ac indiviſa.
RATIO3. Quia natura in ſtatu primo Fonſecæ, uti vocatur, in ſtatu eſſentiæ vel naturæ ſecundum ſe, nec eſt fingularis, nec univerſalis. Ergò. prob. anſ. natura tam fingularis, quàm univerſalis dicunt ali- cuam exiſtentiam, prior nempeè realem& Phyſicam;
poſterior intentionalem ſaltem& objectivam: atqui natura ſecunduùm ſe nullam dicit exiſtentiam, præ- ſcindit enim à ſingularitate& univerſalitate ac ſola dicit prædicataefſentialia ac necefſarias proprietates, cujusmodi non ſunt ſingularitas& univerſalitas. Ergò.
II. Formaliter uni verſale fit per ſolum intelletlun objectivè præſcindontem.
Ar1o. Quia per hujusmodi actum intellectis fit
natura una& apta ineſſe ac prædicari de mul-
tis. Ergdò fit formaliter ac propriè univerſalis.
ans, pPatat, Sic enim natura perfectè liberatur in-
tentionaliter à difterentijs illam contrahcntibus ac
4 A 4 divi-


