Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
47
Einzelbild herunterladen

47 Die Fabeln Eſoyi..

So hab ich von eim Wolff geleſen.—dul Es habs nun gleich ein Wolff gethan/ Eeoi Oder ein Fuchß/ da ligt nicht an. Das Der Wolff ſah in des Malers hauß 3 Ein Haupt/ das war nur vberauß 1 Ous Gemalt/ mit ſolcher ſchoͤnen pracht/ Dmd Als hetts Laux Maler ſelbſt gemacht. Vnd Der Wolff ſchawt jhe lenger/ jhe mehr Drun Das bildt/ vnd ſich verwundert ſehr. Esſo Zuletzt fing er zu reden an/ Nun hab ich doch noch nie kein Man⸗/ A Mit ſolchem ſchoͤnen angeſicht Vnd Mein leben lang geſehen nicht. Soh Darnach gienger naͤher hinan/ Das Das ſchoͤne Haupt zuſehen an/. Wie er hatt acht auff ſeinen mundt/ Dnd Vnd merckt/ das er nicht reden kundt/ Der Da ſprach er/ das iſt warlich fein/ b Vnd Du ſtehſt allda nur zu eim ſchein/ Sun Pfey dich an/ du heyloſer tropff/ Dnd Du biſt ein grober Eſels kopff/ Und So lang ich hie geſtanden binn/* Pnd Gedacht ich ſtets inn meinem ſinn/ Dnd Kein weiſer menſch wer/ weder du/ Pnd Vnd weiſt viel weniger/ dann ein Ku⸗ Der Der Bildtſchnitzer hat dich gemacht/ Wa Vnd in des Malers werckſtadt bracht/ Tn Das er dich ſolt alſo formiern/ hat Vnd muſt die leut ſo fein vexiern 8

Mit falſchem ſchein. Ach pfey dein ſtirn/ 8 Ner . 8