Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
44
Einzelbild herunterladen

Die Fabeln Eſopi. Der Wolff iſt aller ſchalckeit voll/ Drumb ſagt ſie zu jhrm Boͤcklein zart/ Ich hab die haußthuůͤr wol verwart/ Bey leib ſeh zu/ laß niemandt ein/ Du aller liebſtes Boͤckelein/ Vnd vnter des ſey ſtill vnd frum/ Huͤt wol/ biß das ich wider kum/ Ich will gehn bey den Weidenpfadt/ Vnd will mein baͤuchlein eſſen ſat/ Das ich dir bring den Mem̃ voll milch/ Das ich das thu/ iſtrecht vnd billch.

Der Woiff verborgen ſtundt hie auß/

Vnd hoͤrt die alt Geyß fuͤr dem hauß/ Er dacht/ die ſach wirdt werden gut/ Ich werdt noch haben guten mut/ Vnd vberkommen gluͤck vnd heyl/ Das Boͤcklein wirdt mir noch ꝛutheil. Da harꝛt er bey ein halbe ſtund/ Vnd kaumſo lang geharꝛen kund/ Biß er gieng auß dem aln herfuͤr⸗ Vnd macht ſich vor der Geyſſen thuͤr/ Vnd fieng als baldt zuklopffen an/ Vnd meynt/ jhm wurd baldt auff gethan/ Vnd rieff wie er viel ſchalckheit weyß) Als ob er wer die alte Geyß/ Vnd ſprach/ Mein liebſtes Boͤcklin zart/

Iſt auch die thuͤr noch wol verwart

Vorm boͤſen Wolff? Nun laß mich ein Dualler liebſtes Boͤcklin fein/ Ich kom jetzt von dem Weidenpfadt/

4

Cura pærena num erga prolem.

35½ 5 4

tins 1

4 1 N 4 1 8 8 4

44 * 4

4