m lualica nerllgrürn he per 12 aurte ollibvt Sertua., Ulemporl ta uotma dnon vt E den e dum locun„A denane anltulit, n WPünuen n puta de lt 23 pawme. s miſerat Croun ad exigen t dhnſ omparandi t„ufln bium nol ir Juntit Datrimoni tasspeu apudoluc arreuam legatus ve en lolhen uæxibiſunt* alon llam apat 2Silibt dilegatum: Iiusa- erat immil eui uerit milſi ni¹lac uia domis 5 dlegatus, mat mmnonpert?* 4. E uioperari i 22 oco agros reuo n odati, in ed coli ertineant, ann

e

J gro vid 2„ tel 48 Kd

m10 iniung 1” 9 uincia dept dic ituras& 1 1 Jg) lalic pal:

i beo quoq;, t cuius opinionem lib. 34. Dig

1ꝛ nus probat. d.§. fin.

354 ſtinatione, tranſeamus.

DECISIO LIT VANICA

Igitur efficere dici, vt merces quoq; iſtæ, quæ comparatæ ſunt, vt Romam veheren- tur, ſiue prouectæ ſunt eo viuo, ſiue nondũ, & ſiue ſcit, ſiue ignorauit, ad eum hæredem pertinere, cui Italicæ res ſunt adſcri ptæ. La-

ſtor. I. ſi vxori.§. fi. de aur.& argent. leg. Lauolenus refert, in ea ſpecie cùm ita qui- dam legaſſet: ARRGENTVM, QVOD DOMO MEAE ERIT, CVM MORIAR,& quæreretur, vtrumargen- tum, quod à teſtatore depoſitum eſſet, lega- to cederet? diſtinxit inter præſentis cuſto- diæ cauſa depoſitum,& perpetuæ,& hoc non cedere, illud cedere reſpondit. Et enim ea verba, QOVOD DONMO ME- AE ERIT. ſic, inquit, accipi debent, eſſe ſolebat. Quam ſententiam& Lauole- Superioribus t itaqʒ conſequens eſt, in eo quidq́; loco legum in- terpretatione eſſe intelligi, non vbi quan- doq; ſit, ſed vbi perpetuò eſſe placuit, ſiue voluntate eius, ad quem illud pertinet, loco ſuo abſit, ſiue eo etiam inſcio, vt in caſu de ancilla ſupra allegato vſu venit, cuius fuga, accepto legum ſenſu, effici non potuit, quo minus legatario cum partu deberetur. Quia qui fundum, quæq́; in eo ſunt, legauit, ea camplexus videtur, quæ in fundo eſſe con- ſueuiſſent. Quapropter, vt quæ ibi caſu adeſſent, haud amplius reddunt legatum,

vz ita nec, quæ abeſſent, anguſtius. Non tre-

ctẽ itaq;& illud dictum, idcirco acceptam eſſe interpretationem, aneillam in fuga non videri enixam, ne conſequens eſſet, illius facto, legatario noceri. Cum tota eius rei definitio ex patrisfamiliâs pendeat deſtina- tione, certo aliquo loco ancillam eſſe vo- lentis, vbi,& cùm inde abeſt, eſſe debet in- telligi. Falſum igitur fore, locum, vnde an- cilla aberat, ideò ſpectatum, ne defuncti quoquo modo mens fraudaretur, nève an- cillæ factum legatario damnum adferret, quæ longè aliter ſe habere, demonſtratum eſt. His itaq;, quæ de defraudanda defuncti mente dicebantur, confutatis, ad id, quod proximè ſequebatur, de patrisfamilids de- Ett quidem, qui contra diſputant, multùm intereſſe aiunt, deſtinatio cuiuſq; de ijs rebus ſit, quæ no- ſtra continentur voluntate, an de ijs, quæ legum definitione conſtant: illa enim arbi- tratu noſtro mutari: hæc fixa manere atq; immota. Quare poſterioris generis cùm ſit originis inſpectio, lex ad Muni. ff.& de in- colis. libro decimo, Cod. tot. titu. quippe definit, quæ cuiq; origo ſit, conſequens eſt,

/n56

157

158

259

160

16

162

111. 53 in ea conſtituenda patrisfamiliàs deſtinati- onem hic magis, aut illic domicilium habe- re volentis ſpectari non debere. Fortius hoe quidem ſuperioribus argumentum eſt, ſed quod me, ne ſuperiorem ſententiam ſe-

e- 155 quar, haud quaquam permouet. Nam, vt

verum eſſe fatear in ijs, quæ legis definitio- ne continentur, legis non noſtram ſpectari deſtinationem. Illud t etiam nemo inficia- bitur, legem in ijſidem noſtræ ſe accommo- dare voluntati ac propoſito.

Vnde fit. vt licet quo quiſq; loco con- trahit, ibi iudicium ſuſcipere cogatur. l. hæ- res abſens. õ. proinde. ff. de iud. tamen t in eo, qui aliquò, inde confeſtim diſceſſurus, venit,& ibi contraxit, aliud lex d.§. proin- de. conſtituit. quæ hunc foro contractus eximit, inciuile rata, locum breuis moræ ſpectari,& aliò properantem iuriſdictione diſtineri. Sic quoq;& in noſtra quæſtione fortuitæ moræ locum non ſpectari, ſed do- micilium conſequens eſt. Nect mihi quis dicat, ſi cogeretur ſe, quocunqʒ peruenerit, defendere viator, aut alius, qut præternaui- gat, duriſsimam eius conditionem fore. d. 6. proinde. contrà quam in originis diſputa- tione euenit. quę ſi ex loco natali cenſeatur, nihilo magis naſcentem onerat, quam ſi in- de ortus exiſtimetur, vbi parentes domici- lium habent. Nam t& ex diuerſo eſſe quoq; duriſsimum, eum, qui cum viatore aut cum eo, qui præteruehitur, contraxiſſet, circum- ueniri, aut eius quærere domicilium cogi. Verius ergò eſt,& in ijs noſtræ deſtinario- ni legem ſeruire, loco breuis moræ ac for- tuitæ non inſpecto, quod in muleis quoq́; iuris articulis reſponſum lego.

Nam tlege municipali, qua merces exo- ticas, ſalem, vinũ, frumentum altudve quid- dam in Ciuitatem inuehere non licet, eum non teneri, qui commeans horum quiddam inuexiſſet, mox aliò translaturus, plerique omnes ſcribunt. l. ſi quis poſt hanc. C. de ædifi. priua.& ibi gloſſ. Iacob. de Arena.& Cyn. item Bar. Ange.& Paul. Caſt. l. cæte- ra. Ö. ſed& ſi quis. ff. de leg. 1. Alex. Imolen. Conſ. 433. vol. 4. viſa inquiſitione. Qua f ratione proſcriptis hominibus, quorũ alio- qui Municipiorũ legibus impunita eſt cx- des, in Oppida, qua illis iter eſt, hoſpicij cauſa ſine metu Magiſtratus ingredi licet. Nellus. tract. Bannitorum, in 1. part. 2. tem- poris. quæſt, s. pacto vel ſtatuto.& Petr. de Anch. conſil. 74. viſo an diligenter. Marfi. J.

167 fin. numer. 153. ff.de iuris. omni iudi. Pro †

eo enim habenda eſt breuis in loco mo- ra, ac ſi, qui quoquam veniſſet, inde mox 8 F iij receſſu⸗

— 5 1—————m—

———

AI MII