qui alterius vitæ beatioris ſpem non habẽt. c.vbicunq; cum duo. ſeq. 3. quæſtio. Huc pertinet Chriſti ſeruatoris noſtri faum, loan. u. c. qui cùm Lazarum defunctum nõ defleuiſſet, eundem ad vitam reuocaturus deplorauit, quaſi nihil mali in morte ſit, aut homini contingere, quam mori, melius ni- 98 hil poſsit. Quodt nec falſos olim Deos latu⸗ iſſe Trophonij& Agamedis exceſſus, pro templi exædificati mercede, quod homini optimum eſſet, à numine petentium decla- rat, illis tertio poſt precationem die,& Dei 55 nutum, vita functis. Deniq; ſ non deterreri ſapientes à morte oportere, ſed alacres, om- niq́; ſolutos metu è vita corporisq́; vincu- lis excedere, magnum abunde exemplum 00 nobis præbuit Socrates, qui in iudicio ca- pitis nec patronum, qui ſibi adeſſet, quæſi- uit, nec Iudicibus ſupplex eſſe ſuſtinuit, ve contemniab ſe mortem demõſtraret, quod & in ea re maxime conſtitit. Quippe cùm paucis anté diebus quam ad mortè tradere- tur, facilè poſſet educi è cuſtodia, noluit. V 101 Eius tverò mortiferum poculum, ad quod erat damnatus ebibendũ, pene in manute-

I

nentis, quaſi in cœlum mox aſcenſuri, illa memoratur a Platone oratio. Duas eſſe vias animorũ ex corpore demigrantiũ„pro an- tè actæ vitæ merito qui probris ſe, ac flagi⸗ tijs humanis inquinaſſent,& ſe totos malis libidinib. pernicioſisq́; atq; ſceleſtis vitijs dedidiſſent, ijs demum iter quoddam, ſeclu-

ſumq́; à cælitum concilio eſſe. Contra, quib.

pie ſancteq́; ætas eſſet exacta, ad ſupernas V illis ſedes, vnde profecti fuiſſent, reditum patere facilem, atq; receptum. Quo maior verò noſtrę diſputationi ſit fides: vt veri V atq; immortalis Dei ignaros miſſos facia- 102 mus. Nonne t Dauid,& Rex& vates diui- nus, mori optauit, quẽ ita ceciniſſe accepi- mus: Hei mihi quia incolatus meus prolon⸗ 1 103 gatus eſt. Diuus t quoq; Paulus ſeculo no- ſtro propior, diſſolui cupiuit,& eſſe cum Chriſto. Non neſcius vterq;, quæ ſe hac vita 104 defunctos manerent. Ex f quibus apparet b mortẽ in bonis duci, atq; adeò in optandis. Maleè itaq; eos diſſerere, qui ex nõ implora- 1 ta Medici ope aut neglecta inſaniam arguũt atq; deſipientiam, cùm contra, qui defungi . vita quàm primũ optant, ſapere ſint magis Ios exiſtimandi. Sedtfinge in malis mortem eſ- ſe ducendã, non continuò, qui Medicidicto audiens nõ eſt, quia mori quam viuere ma- uult, inſanus erit credendus, nam& mor- tem ſibi conſciſcere in malis rebus ponitur.

106 Vtfenim Pythagoras piè noſtræq́; religio- ni conuenienter dixiſſe memoratur, nõ eſt

14 PETRIROYZIPHM AVR EHT

iniuſſu Imperatoris, id eſt, Dei de præfido 107 ac ſtatione vitę decedendũ Haudftamẽ qui manus ſibi adtert, mortẽq́; eonſeiſcit, pro- tinus furioſus eſſe creditur. Multas quippe cauſas voluntariæ mortis, hominibus elſe poſſe, vt eſt à nobis latè dictum,& ſæpe fu- 10 ⅜ iſſe conſtitit. Similitert ægrotus non vna de cauſa Medico poteſt non obtemperare, quas pleraſq; ſupra retuli. Quapropterfu- roris coniecturam inde capientium impro- babilis eſt argumentatio. Sed finge exagita⸗ tũ furore, manus ſibi defunctum intuliſſe, an conſequens erit, teſtamentum, quodpo- ſtea feciſſet, non valere?& non arbitror. 109 Namſconſtitutum eſt, furioſos, quorũper- petua animi alienatio non ſit, quibuſdãin- teruallis, cùm per morbi laxamentum,& ipſas, vt ita dixerim, furoris inducias ſenſu ſaniores ſunt, teſtamentũ iure condere, cæ- teraq́; facere, quæ, qui ſanæ mẽtis ſunt, poſ- ſunt: d. l. furioſum.& ibi Doct. defunctum verò, cùm teſtamentum dictaret, ſapuiſſe: ſatis conſtat, planumq́; factum eſt legatariæ allegationibus, ex ijs, quæ poſt manus ſibi illatas dixiſſet feciſſetq́; detunctus, conie- cturam facientis. At verò, quia ita diſputa- mus, quaſi ex furore ſibi mortem conſciue- rit defũctus, dixerit hic aliquis, perſeueraſ- ſe furorem teſtamenti tempore, quodpro- ximũ eſſet admiſſo. Poſtero enim die, quam intuliſſet ſibi manus defunctus, teſtamentũ noreum dictaſſe conſtat. Int furioſis autem, qui morbi habent intermiſsionem,& dilucida quæedam ſanioris mentis interualla, quod tempore furori proximo factum eſſet, per furorem factũ exiſtimari, Baldus poſt Ol- dradum eſt author. d. l. furioſum. Sed hæc Oldradi Baldiq́; opinio, noſtram quæſtio- nem non onerat: de eo quippe teſtamento accepta eſt, quod more prudentium factum non apparet, Bal. d. l. furioſum. ſiue totum, ſiue quædam eius pars, in his verò Tabulis, de quibus in propoſito diſceptatio eſt, nihil huiuſmodi deſideratur. Totas enim ſapien- ter ordinatas eſſe, vt maximè itaq; tempore furori proximo conditæ probentur, infir- mari nihilomagis debent. Necaliud Oldra- dum Baldumq́; exiſtimaſſe, qui teſtamentũ tempore furori proximo, ſapienter copo- ſitũ, exploſa furoris ſuſpicione, valere ſcri⸗ in bunt. d.l. furioſum. Reiectam t deniq; eſſe tempor. diſtinctionem,& ab Angelo, Ful⸗ goſio, Paulo Caſtrenſi, Pontanoq́; impro- bari, Alexander Tartagninus refert. d..fu rioſum.illud vnum ſpectandum exiſtiman⸗ tibus, ſanæ mentis homini ordinatio cõue-

niat nec ne, quò magis valeat infirmave eſſe exiſtimetur,

110 nntli ?oxX hrrdi ha

7 5

2 1 u riulan be dali 1 pni eret Loe fouifen nn m kpaarüdetu 6 nel nr— zacltionl

7 ita

1 t. b nſt nectg nllitn intntlmi dadid Dailfuriolu- uuli äaniopinio kpient iobtäm, anch damrei bo imchelle: tuwt udedcelucceſsio eikKoh. Wolrncongrä ſecq ſeerſimage ſui dlrcatera, ermjo vntehwenti, nogwotme eacno inlaniæ! ſertig aenton viorumt coumit derndmgsseci tatſſe Uwuirurcten, prmmini gele qumago 2 orfe,e Itmaferrpiud, viabenan rarprqures nir rige mauua rerriech magch drebahine n

b Il. V andn düdo olstelnme

8

Ww

A 1 diuylpimwlt 3 1 Aälerdit Non

bn inn None

contem 1 e& qud dol opuſtge 4 Aula prud mena haunman lüchtbin Pintme pulken Kmlutui

„, dſ denciihln mllent

pue al denan b raplencn nüin dün ſeninwn daded raraagral,s A 4 etis,e pla wai