In d, MalKinſond 2 ellt.hh 41 ſern baauſt 9 A e öld Darzli 2 do. fat; vteſ 1

M

ARdcum t 20n üh 00, Alet enn. Quirfuore 4 Vunemaſ zam lomunemunem um, eerevugo lineca Ina. lla: at Medico nol ren, On. 1„ 1 R 4 Upelſ dulppe S.mn. mediciinldias tit 2, tios. 9.hfl. de 8 n etamvelabeatau zurn dicamentbreiſua 7, var.&ataordi. O.¹ z.C.de tanſact. eid maiusaocturiaut Ia tatemeiſamcre um citas..licuti.ſf.ch ch tineriinvitavult beu elle: quaſiſuperſ: an

.. A'

medico auzrove u- ti non obtempet::ii T. Hel n. zdhibuille incuſ u ſi mancipiũſ.4 ⁸8 0. 2 dahhol„Clcd dor. inl.ſiabhol C. * nidt Wül f ſol. mat. Cid 8 uat ledico eleſſ u „ 71

externam ullm 3 1 malittz dil a non inlnix eritſ 2 Tantundem „,, afte Mit mortitena ſ alt- vod tgraul 1 Gt. S Sſel a. 9 onificationeslcpf“ d 0, 4, KI un in lblis, G 1⸗ um in i al retatione tli 62

b.“ N fn nter cætetalbo Ne interc 9 3 1'

1

——

DECIS16 kEiTrvA NfCA T

currũ per deſerta agere ſibi viſis, idem Ar- temidorus lib. eodem, capite duodeſexage- ſimo ſcribit, mortem imminentem ſigniti- cari. Sanè qui in ea cauſa eſt, niſi vana eſt, ſomniorum fides, contrà quam priſcis eis- demq́; grauiſsimis authorib.& in ijs Hip- pocrati ac Platoni in Critone,& poſt hos Ariſtoteli& M. T. Ciceroni placuit:fruſtra Medici opẽ implorat, nihil profuturi. Qua- re ſi Medicum hicnon adhibeat, eiisve di- cto audiens non ſit, deſipere non eſt cre- dendus. Sed etſi t ſanari poteſt, factum non adhibentis Medicum, aut adhibiti dicto nõ audientis, coniecturam inſaniæ nequaquã continet. Ex pluribus enim i hiobabell bus cauſis id fieri poſſe, non eſt ambigen- dum. Quas Nicolaus Abbas lib. 4. Epiſto- larum Decretalium cap. cùm infirmitas. de pœniten.& rem. vide. Tiraq. de nobili. c. 31. num. 28².& 293. apud Innocentium iij. eius

9; nominis Pontificem Max. refert. Nam aut

morbus à Deo, inquit, eſt emendandorum hominum gratia: aut puniendorum. Sanè qui ſuorum flagitiorum maleq́; antè actæ vitæ ſibi conſcius, inualetudinem forti ani- mo atq; conſtanti fert, nec leuari ope medi- ca morbum, quem ſuo merito ſuſtinet, pa- titur:ſed verſis in melius ſtudijs,& vitæ in- ſtituto, diuinæ voluntatis exitum expectat, laudandus eſt. Nec ille minus, qui aà Deo æquanimitatis experiundæ cauſa morbo af⸗ fectus, caſum ſuum patienter tolerat, non autem accitis Medicis eum depellere cona- tur: quam laudem inter priſcæ ſanctitatis procereslob vir inclytus propriam quidem habet, qui tot malis atq; ærumnis Dei per- miſſu afflictus, nunquam ab animi ſui recti- tudine dimotus eſt, aut externam opem vl- lam leuandę calamitatis ſuæ cauſa quæſiuit. Fruſtra alioqui diuinæ voluntati obuiam iturus, vt& is, quem Deus morbo immiſ- ſo, tanquam pœnarum futurarũ initiò pu- nit: quod paſſum Herodem Nicolaus Ab- bas ſcribit. d.c. cùm infirmitas. Suam quoqʒ vtilitatem habent morbi, ſanctos enim vi- ros ijs tentatos, quaſi fortiores factos glo⸗ riari ſolitos accepimus. Periculum quippe eſſe, ne ſuperbia efferantur, quod ne Paulo Apoſtolo, miraculo ſingulari in tertium cœlum rapto, accideret: cauit Deus, dato ei carnis ſtimulo, 2. Corinth. 12. Illuſtrandæ de- niq; diuinæ gloriæ cauſa, morbi immittun- tur, quod in eo Hieroſolyma vidit, quem captum oculis edidit mater, vt aà Chriſto il- litis luto oculis,& inde curatis inuſitato miraculo, lucem aſpiceret. Enimuerò ſi cau- ſa eſſe alia poteſt vlla, quàm quæ ſupra ſunt

94 perperamreferri, cùm t probatio neceſſa-

os mandum. Quippe, t vt in Catone maiore

96 eamq́; ſempiternam. Quamobremt idem

97 giam, valde recuſem. Huc t pertinet vete-

1 enumeratæ, quibus nulla ratio ſinit, vt Me- dicorum opem æger imploret, quia huma- no tamen iudicio percipi non poteſt, exa- lia an ex vna de ſuperioribus cauſis ægritu- do ſit, dicendum erit: factum Medicòo non auſcultantis ſuſpicione inſaniæ non eſſeo- nerandum, idq́; ob cauſæ incertitudinem. Receptum namq́; eſt, quotiens quid ex va- rijs cauſis fieri poteſt, id ad vnam aliquam

rio non ex incerto debeat concludi. I. ne vatales.cum concor. C. de probat. Dicam deniq;, ſi ex neglecta Medicorum arte, aut non neglecta, dementiæ coniecturam, aut prudentiæ facere licet: contrAâ eſſe exiſti-

belliſsimè Marcus Tullius ſcribit, ſapien- tiſsimus quiſq; æquiſsimo animo moritur: ſtultiſsimus iniquiſsimo. Vnqde ſit vt hic, tanquam qui mortem deprecatur, Medici opem imploret, ille contrà ſpernat, non ignarus; ſe ad meliorem vitam proficiſci, Marcus Tullius ſenio prouectus in eodemn libro, ſi quis Deus mihilargiatur, inquit, vt ex hac ætate repueraſcam,& in cunis va-

rum Poëtarum ſententia fùͤnera, exiſtiman- tium lætitia non luctu eſſe ac lamentis exſe- quenda, quam Euripides in Creſphonte ſubiectis verſibus expreſsit: Nam non decebat eætus celebrantis domum Lugere vbi eſſet aliquis in lucem editus, Humanæ viæ varia reputantis mala, AHtqui labores morte finiſſet grauis, Nunc omnes amicos laude& lætitia exſéqui. Ille in Græcis, in Latinis Ennius non igno- bilior. Nemo me lachrymis decoret, in- quit, nec funera fletu faxit. Horum forte perſuaſionem ſequutus Patauinus quidam Doctor, cauiſſe teſtamento ſuo memora- tur, ne ſe vita functum vllo luctu, ſed tuba- rum concentu, cadaueris condendi tempo- re, proſequeretur hæres: nèue atratus more lugentium, ſed purpuratus lætantium ſpe⸗ cie iuſta ſibi faceretr. Quanq́ Paulus Caſtrenſis beluinum id præceptũ eſſe ſcripſit, nec hęredi ſequen- dum. l. nõ oportet. C. de his quib. vt indig. furoris quidam coniectionem inde faciunt: quorum ſententiam Ludouicus Pontanus meritò improbauit, l. i. col. 6. ff. de verb. ob- lig.& alij pleriq;. Alex. 1. ſi cùm dotem. 9. ſi marit. col. penul. prope fi. Andre. Tiraq. de Nobilit. c.⁊. nu. 469.& Paulo quidẽ Apo- ſtolo, i. Theſſa. 4. c. authore, qui vetat nos in aliorũ obitu mœſtos eſſe, illorũq́; ſimiles,

G qui

———

—y—————— 1 ————

——