3

d

111

u1

1

f 111 6 9

da mentin n, ma 1Au u Nle- 6

eaae 3 8.

h

AADefe

. A Neul c, Lut moht, 1 In m n Meuent dg

Muntaagiit M Aecheum nonaa 3 ge

nauaceidunt

Pcnex nect VM Elaat. 3 Räſ.

biereiſe

chinnſimus e

tur: ſaltiſim 4

1 410 Tullius X 5 Un

nu vrzire, in a8n

Onſaboẽte fun u 4* dmn Ctu T dmentis Sa

Tnylunjey A¹ 4e

Detenen ſapien Anaa dlo Locrats.

Secrsten i udii au n! vec ludicil aA d amoſſerz 1

Orata Sberatts n

Duuddinſei*

h 1

Pualus Apoſtol t ihn

( 10.

Cummortu op X rata Mecici 0& Et ſi mnins e umn ltemperaut] 3 Non efl lnuuſſ aren dio ac ſtationg ei Non ſenheren d WI.

unt. Tranin nl L Fum ag dlucid ass ne mentus nch 2 I „e ſibie à— 7 cltc udſ49 1 0 04 fu 1971165 39 47 ſarvi yros 1 tponiu, exq E den carrn 2uthorl e 4 adum dit 7⁰* dum eft, aut? u J„ nnatunsh, zabentium, A* I 6 jus qus hu uu ſu ain

etuypeae g

—

dEeISIO LITVANICA I.

s Fu ſpicio furoris, qui ex alienis deridendiss ſer- monibus arguitur, ex ſapienter dictis dilui de- bet. 4

un Nibil tam naturale eſt quam ex contrariis con-

traria proftciſci.

u Ex ontraris effettis cauſæ contrariæ deprehen- duntur.

g In dabio homo ſecundi naturam ſanæ eſſé men- tis præſumitur.

o Qui pey furorem hominem occidiſſé dicitur, hæœ- nam non effugit: niſi fimulatæ mſaniæ nulla ſit ſuſpicio.

i Pleriq ciuilium munerum effugiendori gratia furorem mentiuntur.

n Peruſi quidam, maiorum Bartoli temoore, fra- ternam, furorem cæde per biennium ſimulato, vindicauit.

3 Vlyſſes, ne ad bellum Troianum proficiſceretur, furorem commentus eit.

4. Solo, vt Reipublicæ prodeſſet, idem fecit.

n Quod furioſus dilucida habens interualla quan- doq fecit, ac ſi dilucidis fattum interuallis eſ- ſet, haberi debet.

126 Dinrurnus furor perſeuerare ereditur, non diu- turnus non creditur.

7 Quantum momenti habeat Tabellionis enuncia- tio, teſtatorem inte gra mente fuiſſé præſati, in Iingularem diſceprationem reijcit author.

8 Ordmaria Reſcriptori Principalii poteſtas eſt ſolennia ſupplere: nõ autem conſirmare, quod ꝛure factum non eſt.

uo? Municipalis Maideburgenſium lex valetudine aduerſa laborantib teſtamenti faciendi alie- nandive quid, ſine hæredum conſenſu, vltra tres ſolidos aufert facultatem.

330 Qui Broumciali Savonum lege teſtamentũ con- dere poteſt, aliquid de de ſuo alienare, tam firma eſſe valetudie debet, vt ꝓræſcripto quo- dam modo armatus abſque externa ope equum conſcendere poßsit.

11 Experimenti virium ita oſtendandarum extra militares homines non habet locum.

= Vtrum verdò exigi id aà milite pedeſtri militiæ dſueto oporteat, tractatur.

Icem an, qua equeſtrem pedeſtremq́; militiã exer- cuit, ſecundum hanc potius aut illam ſpecimen edere debeat?

Miles pedeſter teſtamentum facturus, quemad- modum vires ſuas oſtentare debeat, arbitrio ꝛuidlicis relinquitur.

In agricola rem ſuam alienaturo Vires requi- runtur, quæ fuffictant per ſtadium aratrum re- genti.

36 Ia cike exigere, vt tantiſper eoram magiſtratu ſiare poſot, dum rem ſua alienat, ſententiæ le- gis Savonicæ non congruit.

137 Abſurdum est m rerum alienatione militem firmiore eſſe valetudine oportere qudm plebe- ium.

138 Perridiculum eſt, res mobiles aut ſe mouentes difficilius a milite alienari, quam a plebeio res ſoli.

139 Semper legibus præcipua habita eſt militum ra- tio.

140 Generaliter honeſtiorum quàm humilioru cau-

ſa potior ſa quaq fnit.

—

141 Cum ad res ſoli alienandas vires paululum ſtan- di m plebeio exigantur, perperam in eodem, ad rerum mobilium alienationem, perfecla corpo- ris Valetudo deſideratur. 8

In toto lure rerum mobilium ae ſe mouentium facilius permiſſa et alie natio, quàm immobi- lium.

Qui ægrotum exiſtimant alienare tantum poſſè, quantum porrigere extra lectum, vbi decum- beret, ſuts iůpſe Viribus queat, nullo lure ni- tuntuxr.

Similiter ey illi ſine lege loquuntur, qui ægrum tantum paratæ pecuniæ dare cui velit, poſſe putant: quantum manu apprehendere à nullo adiutus poteit.

145 Imô vtraq ſententia contra legem eſt.

144

1446 Pecuniæ appellatione, quidquid in hæreditate eſt, contmetur.

147 Parati ox,& quod numero non conſtat, latins ſcientibus demonſtrat.

148 Lui Iurisdictioni præeſt, indulgentior eſſè quam lex non debet.

149 Iudex ſeruire legis verbis habet neceſſé, non ſu-

am putationem eis præferre.

150 QLuidam in alienatione ſecundum Saxonum Ius ab ægroto facienda ſuorum hæredum conſen- ſum exigunt.

15 Haredes ſui ſunt, qui in poteſtate parentum pri- mum locuim obtment.

152 Verba, quorii plenior eſt demonſtratio, ad præ- cellentiora& nobiliora arclari ſolent.

153 Huris Ciuilis appellatione lus Romanum intelli-

gitur.

Nuada Poëtæ appellatio Latinis I ergilii, Græ-

cis Homerum ſiguificat.

155 Sui hæredes cæteris præſtant: primamq; in ſuc- ceſßione cauſam habent: dominach; quodam mo- do in vita parentum exiſtimantur.

156 Sui bæredes defunctis parentibus non tam per- cipere hæreditatem quam liberam bonori ad- mmiſtrationem conſequi videntur.

157 Sui hæredes licet inſtituti non ſint, domini ta men ſunt. b

158 Pro hærede gerere eſt pro domino gerere.

159 Superior ctas hæredes pro dominis appellabat.

160 Suorhimne, an& quorumcunq hæredum ab æ- grotoalienare volente conſenſus exigi debeat, tra ctatur.

161 In dubio illa ſequenda eſt interpretatio, ſecun- dum quam Ius(ommune minus læditur.

162 Luorumcunq bæredum non ſubrum tantùm in alienatione ab ægroto facienda cõſenſus eit exi- gendus.

163 Appellatione hæredis omnis hæredum ſpecies

continetur.

Generalis ſermo omnia comprehendit: etiam ſi

non par in omnibus ratio ſit.

165 V bi lex non diſtinguit, non eft diſtinguendum.

Lex Theutonica, quaſi omnium legitimorum

hæredum in alienatione ab ægro facienda exi- gat, hactenus intelletta eit.

Minime ſunt mutanda, quæ interpretationem

certam ſemper babuerunt.

Suis hæredibus non extantibus proximoru quo-

rumcunq; conſenſus eſt deſiderandus, quibus conſultum lex yoluit.

8 2 169 Legiti-

———