4 4

EPS TOLA.

ſllos Græcarum rerum publicarum, hos Polonę tuæ, olim moderatores, nulloue ope- rę prętio eiuibus ſuis populisq́; ampliſsimis leges ſcripſère?& nullo certè dicere con⸗ ſequens eſt, ſi quà quis homo eſt, iuris peritus eſt, nihilq́; aliud eſt lex, quam, quod illt aut illi, nullis etiam literis legumue præceptis aut prudentiũ conſultis inſtructo fortè videtur. Sed ex iſtis quæro, qui vniuerſam iuriſprudentiã cum nutricis lacte ſu- xerunt, aut potius ex vtero materno omnis iuris atque iuſtitiæ conſulti prodierunt, ſi nihil aliud eſt lex, vt illi aſſeuerant, quam ratio quædam naturalis, vt non repetam ſu- peruacuam eſſe omnem legis lationem, non minus diuinæ, quam humanæ⸗, fruſtrac in iure condendo à quoq́; nauatã olim operam. Quæro, inquam, cùm Romani 4Gr⸗ cis ciuitatibus leges miſsis oratoribus petendas putauerunt, excideratnè eis ratio na- turalis, quam iſti legem eſſe dicuntr aut illa orbem terrarum domitura Vrberelictaaq Græcos tranſuolauerats illũdue mihi reſpondeant, cùm eadem ſit omnibus homini- bus naturalis ratio, cur non eædẽ leges apud omnes gentes ſint imò verò cur non eg⸗ dem ſemper apud eaſdem gentes/ quis enim, pręter delira iſtorũ capita neſciat, ius po- pulo reddituris legum, quibus ille populus vteretur, eſſe cognitionem neceſſariãcve- cordium profecto eſſe, arbitrari ratione naturali omnia percipi ſcio quidem plæraqʒ legibus contineri, quæ homo non vulgari prudentia præditus, exactioreq́ iudicio, ſuapte cognoſcat, idemq́; quod ignoratis legibus cautum eſſet, quandoq; reſpondeat: * hoc tamẽ fortuna quadã ac caſu accidere, nemo negauerit: eum autem, qui iuriſdicti- Conſaltò, nõ oni præeſt, conſultò, nõ caſu ius reddere debere, quod in illa ſpecie reſponſum didici, caſu,ius red- cũm iudex poſt accepta controuerſiæ inſtrumentamodico temporis interpoſito ſpa deadum. tio pronunciãſſet. Placuit enim, licet legibus conſequens, quod pronunciatum eſſer, proponeretur, viribus carere, quia caſu non cõſulto pronunciatum eſſet, ſed vtin ijs, quæ iure naturali continentur, euenire poſsit, vt rationem ſequuti naturalem tanq́;in refixa atq; immutabili, conuenienter incognitis legibus, quandoq; reſpondeamus‚in ijs certè, quæ cuiuſq; ciuitatis placitis comprehenſa ſunt, diuerſum eſt. Natura quippe Ius naturale ius idẽ apud omnes gentes haberi, vt& rationem naturalẽ omnibus hominibus ean- apud omnes dem eſle, ita ferme, vt apud omnes gentes ignem calfacere: Ius verò ciuile, ne ineadem Semes idem. quidem ciuitate, idem ſemper eſſe, quin ſæpe, rebus ita fortè dictantibus, immutari Tiat ein aliudq́; pro alio conſtitui, quodq́; prids iuſtũ non fuiſſet, eſſe iuſtũ incipere. Ius quip- obnoxium. pe in ciuitate naſci, vt& hominem, adoleſcere& interire: annisq́; quodã modo ceuſe⸗ nio conſumi, indeq́; fieri, vt quas leges ſuperior ætas ſapienter conſtitutas putauit, Ius omne ho- eas ſequens, tanq́; parum prudenter latas, abroget, antiquet, irritasq́; eſſe iubeat, alijs minum cau- ſæpe deterioribus in ciuiũ perniciem ſubſtitutis, vt ſunt eorum, qui Reipub. moderã- ſatonſtituti. tur, ingenia. Nam quo, quęſo, iure manus ſibi adferre, mortemq́; ante diẽ maturare li- Aipenien- cere hominibus poteſt? Conſtat enim ius, quodcunq́; conſtitueret᷑, hominũ eſſe cau- ſum in eor, ſa conſtitutum, ſeruandorũ quidem, non perdendorum. lllud itaq; ſcelus exoſi Athe⸗ qui mortem nienſes in eum, qui mortẽ ſibi conſciſſet, ita vindicaàſſe, quidã authores prodiderunt, ſibi conſeiue- vt manum, qua id flagitium perpetratũ eſſet, abſciſam ſeorſum, tanq́; cæterorũ mem- Iunt, Hæna. prorum inimicam, à reliquo corpore humandam præciperent, deteſtati, vt poterant, Nadra peſsimum facinus in ſe ſæuientium. Etſi verò mortem ſibi conſciſcentium conſilium 2eu ume maximum grauiſs imumq́; flagitiũ contineat: repertus tamen eſt Hadrianus Impera- Euphrati tor, qui hoc lege ſua iuſtum eſſe voluit. Euphrati enim Philoſopho, vt Dion author Philoſoho eſt, meminitq́; Cælius Rhodiginus lib.lectionum antiquarum xxviij. Cap. xxviñ vi mortem ſibi tæ pertæſo, annis confecto ac ſenecta, grauiẽ aduerſa valetudine laboranti, idcir- eerdn, coq́; mori, occupato ſua manu fato, affectanti, licerec; id ſalua exiſtimatione ſua atqʒ illæſa poſtulanti, adnuit, cauto, ne factũ necem talibus ex cauſis ſibi adferentis igno⸗ minia ſequeretur vlla, aut infamia. Si lex ita naturæ repugnans, vlla Principis autho- ritate rata eſſe poteſt, etſi nõ defuturos putem, qui hæc cæteraq́; legũ monſtra kera⸗ Sardanapa- ſua non vacare autument, tanq́; viri ſit ita vitam tinire. Nam& hoc indardanapa u 8— lus mortem laudatum, qui, cùm ſe opesq́; ſuas rebus acciſis in pyram ad hoc extructã immillllet,

Hibi conſci- ea re ſola, cùm cætero vitæ actu vt fœmina egiſſet, virum imitatus ſeribitur, ſiue 119, Ken mori gi Pompeij hoc eſt, ſiue luſtini, illius hiſtoriã perſtringentis, qui lib. i. Sardanapali

Ort 1———.... 12„— 7 ₰ 1 us ſe e ceſſum ſeribens, ita ſubiecit, in tanta ergò ingeniorũ varietate, vnde tanq́; exfonti 5 2. 7..—...„„.„ leges manant, alijsq́; ſublatis aliæ ſufficiuntur, quis certam iuriq́ʒ alicuius ciuita tis

„..„.„=7 7.. in⸗ ſentientè proferre ſententiam ſe poſſe promittit, niſi cui cognitũ id ius ſit? idemqi vt non ſemel in qu

buſdam

terdum in ipſo iure, quod natura conſtat, vſu venire poteſt,

er tnon Me vcg amelkenin m, V 9 awmicetrallelan in naere lrrunch pla däomehodelnlo 1 ipeangunsch igra Komauit ſegiltan W, noinlagenli u Cathe uinsauxrann femper, lät weuntna qldd ei ſns iaetwbiwnenndn erub enc Aäkelmnanwmtiquata R bremoceaotibus inte b itpequitönlliyeteres Ilndumboniics ne dica an zpxunadecte qualt dum lncie Kenmliuemit ann h d glamennenilupplt wriſt met, maumqulalu oneſt ſllent,enentacun

duoiß wmtekaiumet Sedo. zre g

deei krac nm 0g Ld

aduew gucim mur, ulhnrlemiln n6 Rdlãl

lilinrnrena, 1 lam ipendner nd e dödlorane nanup ur

PIp

Sall agteadg bit dm 5 4 e 6

3 I tan 5 19 d 3 quame⸗ ſetn* Jnkadt. cui-. 4

+

80. Raura duidn deun cn dLd pauintz th

83 Aeh pe

1

' 1 Tue. Namb hocan hr rlu ) Aeh ttüab le ſktumiat Wan KTeesf wawn 4 nun