Ioannis Tar-

dde d 4

unäin n en E P 1 8 T 0 L A.

— d Afe 1 2 11⸗. 2.

lnusah 1atme tem terere eos facilè patiantur, ſed ſui illis facti ratio conſtat, cur enim ea dulciſsimis a andd 1 Lini libei sſuis proponãt ſtudia, à quibus abhorrẽt ipſi⸗non dignaarbitrati, quę addiſcan- olos. terid i ur. Nam, quod lIoannes Tarnouius, Comes, Polonici Senatus ſecundũ teolim prin-

dod 5 4 ec dqe Sa t lhnn 1 netunru Amll diſe dlecundd. arebühu baha umſyan R dum 5 mraaie *) dlot Alagi 1 deseareoft Aaii wen

ceps, cuius exceſſu magnum atq́; intolerabile damnum hæc fecit Reſpubl. quantum otijab imperatorio munere, quo ſtrenue ac fideliter& magna cum diui Sigiſmundi pa t tris tui gloria functus eſt, ſuppetijt, id totum ad legum Romanarum lectionem con- emuh pät tulit atqʒ cognitionem, miraculo adſcribere licet,& inter rara prudentium huius gen⸗ tis conſilia ponere, quaſi vnus intellexerit, ad patrias leges cognoſcendas, quarum il- le conſultiſsimus fuit, externi iuris notitiam, priſci illius Quiritium præſertim, ma- gnum habere momentum, vt re vera habet. Nam importunas illorum voces quis fe-

nouij lauſ.

then A„„„.. 2 1 tac.u düüe rat? qui Polonos ſuas habere legesaiunt, externisq́; nullis indigere, quaſi verò& alij

tiähowit 2 d populi, æqué atq; Poloni, liberi, non quoq; ſuas habeant leges? Quid enim ampliſsi- en louis ilian Sul d ma Hiſpaniarum regna? quid Galliarum cæteraq́; fermè omnis Europa, vt ditioni-

deineatione rand dm pus quibuſdam alia atq; alia natio diuiſa eſt, nonne ſuas quoq; ſinguli populi propri-

iiatemad aaan“u ascghabent legesc verùm, cùm quid in ijs deſideratur, parumiũte plene, obſcuriusue

6

aui ciptun; enlru comprehenſum eſt, ad Quiritium leges, quæ hodie Cæſaris authoritate valent, con- Krelevidet—Nn n fugere non erubeſcunt, non quaſi ea reagnoſcere Cæſaris imperium videantur. Con-

diangt.*

lpga„ los putare dicamus, attollentes tot iam annos inteſtino bello aduerſus Cæſarem cri⸗ rmithdli lun a de ſtas: apud quos quidem has ipſas leges, quibus de ſermo eſt, maximo in honore, ſi vſ⸗ äuitiu di 6 quam in Europa‚ atqʒ dignitate eſſe, nemo neſcit.In vſurpãdis itaq; Quiritiũ legibus, Eauuinie a ti nec Hiſpani, nec Galli, alij ue liberi populi hoc agere ſunt exiſtimãdi, quaſi agnoſcere lem a e u Cæſarem videantur, eiusue maieſtatem vereri, ſed leges ab ijs optimas, atq; ſumma nnagg ans prudẽtia latas amplecti. Quod ſi Polonis tuis te authore totius propè Europæ exem- arcumacpſ 5 mi plo permotis in mentem aliquando tandem veniat, vt, cum ſuis deficiuntur, illis vtan⸗ Opratexoſuß anmm tur, nihil quicquam mea ſententia peccabitur. Hæc diſputatio ad eas leges pertinet,

m ſtatenim Hiſpanias liberas eſſe, ſuosq́; faſces Cæſari non ſubmittere. Quid autem Gal

Hiſpaniæ li- beræ.*

rumqterum aiemn quibus ſuorum Regum latione acceptis equeſtris ordinis homines in Polonia ditio

parett, coler: anxin ne tua viuunt:ad alterum verò ius quodattinet, id eſt, Theutonicum, partim Saxoni- religoonehom atnci cum, partim Maideburgenſe, quo omnes tuæ ditionis ciuitates, Pruſsiaq́; ipſa tota, nisadpimen Sican non poſtrema Polonici regni portio, vtitur: Negare non poſſumus, Romani iuris tes polle ſede ain ſcientiam eſſe perneceſſariam, id quippe, cùm illud, quod proprium habent, ſiue Sa- „vtdloquenti? cſenin xonicum, ſiue Maideburgenſe, minus plenum eſt, tanquam commune vſurpant, liti- te obiinere pi aetlber gatoribusq́; reddunt. Quod qui ignorat, ignorant autem plurimi, quomodo ipſe, T niblat, 2eunn. quæſo, tibi in ampliſsimo regno ius ciuibus tuis dicturo dubitanti atqʒ hærenti ‚vt Le drd0 AflG inter cauſas diſcutiendas vſu venire ſolet, conſultus reſpondeat? hærebitnè& ipſe⸗- imptobos 4 aus imò verò è veſtigio ſuam proferet ſententiam. Nemo enim hominum celerius, nemo L ipub ſtaus t 6 ocyus, quaàm rerum quibus de interrogaretur, ignarus reſpondit: in ore imperitorum centuradinil wenn ſern per parata reſponſio eſt, ſemper præſens, vt inconſiderata ſemperatq; inconſulta, os elſe: dam min nam& quo quiſque iuris indoctior eſt, hoc in reſpondendo, promptior atq; expedi- um Solonem?&. 4 tior. Nonne ſæpe audire ſolemus ſpecioſa illa quorundam oracula, ſic libet appellare, us openmac mim, cũm deiure, cuius ne iota quidem vnum tenent, forte interrogantur, ita ſibi videri ris cocrceripo-= inquientium, illud æquum, hoc bonum, ipſorum ſcilicet eſſe iudicios nec pudere ri- et perlimiles, ente, diculos homines, ſe ius, de quo reſponſuri ſunt, ignorare etiam pręfari. Occurrunt au⸗ rinent, fottiort un tem mox, ne parum ſuæ famæ conſulere videantur, temeritatem tacite accuſantibus, nedicam èò An de iure ignotoreſpondentium, quidaliud inquientes lex eſt, quàm ratio quædam na-

12 tut anr turaliscqua nemo homo præditus noneſt, ita ſatis ſuailla oracula ſarta tectaq; fore ra- 20—(um ti, ônos ſtultos atq; imprudentes? imò vecordes, qui tot periculis aditis, tot maria niliorumülta ud emenſi, patria, dulciſsimis parentibus atq; neceſſarijs relictis, ex Hiſpania in Galliam, u. lulos besn inde in Italiam difficillimis itineribus atq; impeditiſsimis ſuſceptis, capeſcendæ iuris lurtsautholii Kcientiæ amore, infimorum ſæpe hominum abiectorumq́; indignis obnoxij iniurijs atrocimantur 13 atqʒ contumelijs, eſſe prope modum exules extorresq́; inſtinemus, ò inanes noſtras ſendunt tuen„ Ngilias, vanamq́; curam, totq́; euoluendis libris irritos labores, quibus, quæ intra lnctiusel e nain ipſo mentis noſtræ ſeceſſu, quaſiq́; ſinu habemus, id eſt, naturalem rationem, um exprotelt quaquiſq; noſtrũm præditus eſt, foris quærimus? Sed& illorũ ſapientiſsimorũ viro- norumde,gu— 9 tũſuperuacuũ ſtudiũ accuſare licet, atq; adeò damnare, qui ciuitates legibus latis fun- entia ſttudium i2 riu uuke. Quid Dracones, Solones, Lycurgos loquar? quidue, quod huc attinet, pro- ſey E Püusch eſt, Caſimiros, Ludouicos, lgellones appellemprudẽtiſsimos ſanctiſsimosq;ʒ acacam pah A ij illos

m ore impe- ritorum para

ta rePouſio.

Carpitur de

ꝛure temera

reſpõdentes.