te pa ²epa- uni:n Jiu- tſecdi s K ſſe pi? Afue quo ea tus quar g am lerett üb- omine nem ichat ara- re pof lec. n Epſa* legit z en- cfies
mex** V eſſe d? d
doct sryra- it inddm, eſtare um uibus que 2d nol oOn quän miin- I. Ja aus am hi 1ue
OE CVMENICOC. 21
Sapiens: Vidiſtin' hominem, qui ſibi ſapiens eſſe videturè ſpes eſt de ſtulto, quam de eo mul
tò maior: Nam qui ſunt præfracto animo, nihil vt niſi quod ipſi intelligunt, rectum eſſe pu-
tent, quamuis ad rem potius quaàm ad cõponenda dogmatum in Eccleſia disſidia idonei eſſe
videntur. Quam in ſententiam etiam à Ioanne Chryſoſtomo ſcriptũ legimus: Præſtat pro- h enn ba ignoratione detineri, quàm falſa opinione mancipari. Nam qui neſcir, facilè ratione duci- Tnue quum tur: qui verò ſcire credit cum neſciat, non poteſt facilè veritatem ſuſcipere, ſed maiori ſudore folαie opus eſt, vt antequam vera inculcentur, falſa ex animo eius eiiciantur. Nam& in charta vbi 1 aſtat. nihil ſcriptum eſt, facilimè ſcribitur, literis verò plena, non ſimiliter: neceſſe enim eſt priora
deleri. Et terra facilius aratro proſcinditur, quæ nihil haber, quàm quæ vepribus eſt referta.
Nihil igitur impedit, quominus eſſe Concilia dicantur Epiſcoporũ, etiam ſi non ita, vt de-
berent, in ſacris literis omnes Epiſcopi ſint verſati, cum præſertim neque fuerit, neque futu-
rum ſit Concilium vllum tam œcumenicum, vt omnes ad illud orbis Chriſtiani totius Epi-
ſcopi conueniant:neque mitti fere conſueuerunt ex vnaquaque prouincia, niſi de quibus eſt
opinio doctrinæ ſingularis.
Verùum interfuerunt Imperatores& Reges Conciliis. Quis negat interfuiſſe? cùm eos concilir genera⸗ etiam noſtro tempore literis Pontificiis ad Concilium inuitari, nemini ſit obſcurum. Quod ibus Imperaro- verò de cauſa fidei iudicauerint, hoc eſt, quod conſtanter negamus. Euoluantur omnia Con ln E, Kese fi⸗ cilia, quæ à nato Chriſto habita ſunt ad hæc vſq; noſtra tempora, nullum reperietur, in quo 53, d ſtescen ſibi quiſquam Imperatorum de fidei cauſa iudicium arrogauerit. Longum autem eſſet enu- Iu ſententias di merare omnia, præſertim prouincialia, quæ rectè Gratianus ad definiendum& conſtituen-"""aui iudites. dum inualida eſſe docet, de quibus etiam Canonem quendam legimus octauæ Synodi ge- Aclione 10. neralis, in quo hæc verba reperiuntur. Illud autem tanquam peroſum quiddã ab auribus no ſtris repulimus, quod à quibuſdam imperitis dicitur, non poſſe Synodum abſque principali Conciltis prouins præſentia celebrari, cum nuſquam ſacri Canones conuenire ſeculares Principes in Conciliis Fai es Sedach 1 ſanxerint, ſed ſolos antiſtites. Vnde nec interfuiſſe illos Synodis, exceptis Conciliis vniuer- 2 dczlaeae ſalibus inueniemus. Neq; enim fas eſt ſeculares Principes ſpectatores fieri rerum, quæ Sa- Diſtinct. s. terdotibus Dei nonnunquam eueniunt. Contilia geume⸗
Cæterùm recẽſet idẽ Gratianus,& ante eum Iuo Carnotẽſis, octo Synodos œcumenicas: asser aie quarũ prima Necæę habita eſt anno à Chriſto nato trecẽteſimo triceſimo plus minus: in qua qui Chriſtũ creaturam eſſe aſſerebat,& eiuſdem cum patre ſubſtantiæ negabat, Arrij hæreſis ELasepa: eſt extirpata. Secunda quinquaginta ſex annis, vel ſi Georgio Cedreno credimus 6õ0. annis poſt Conſtantinopoli: in qua Macedonius eſt damnatus, qui Spiritum ſanctũ eſſe Deũ infi- ciabatur, ſimul& Apolinarius, qui Chriſtũ, ipſe demens, eſſe ſine mente blaſphemabat. Ter- tia quadraginta annis interiectis, Epheſi: in qua Neſtorius eſt anathemate redditus execra- Fereuici in coun bilis, qui propria ſtultitia ſeductus, aliũ ante ſecula Deũ verbũ, aliũ verò ex Virgine pro no- cilii geue’clihs ſtra ſalute incarnatũ nugatus eſt. Quarta poſt interuallũ annorũ triginta Chalcedone: in qua damtun, Eutyches vnà cum Dioſcoro, qui duas in vno Chriſto naturas incõmutabiliter vnitas nega uerat: vnam autẽè naturã ex duabus fuiſſe cõpoſitam prodigioſe pronunciauerat, infinitis exe crationibus eſt deuotus. Quinta centũ& duobus annis poſt, iterũ Conſtantinopoli: in qua Origenes, Euagrius, Didymus propter falſa quædam& peregrina dogmata ſunt damnati. Sed Germana quinta Synodus primũ in lucẽ prodiit anno 156 67. Nam quæ legitur in priori- bus editionibus ſecundi tomi Conciliorũ, nõ fuiſſe videtur Germana quinta Synodus œcu- menica. In hac igitur quinta Germana ſicut etiam à Gregorio ſcriptũ legimus, Epiſtola quæx Lib. Sfiſ. 24. Ibę dicitur, erroris plena reprobatur. Theodorus perſonà mediatoris Dei& hominũ in dua- bus ſubſtantiis ſeparans, ad impietatis perfidià cecidiſſe conuincitur,& ſeripta Theodoreti perq; B. Cyrilli fides reprehenditur, auſu demẽètiæ prolata refutantur. Sexta poſteaquã Len. tum vigintinouem anni interceſſerunt, tertium Conſtantinopoli: in qua Sergius, Pyrrhus Petrus, Polychronius, qui vnam tantum in Chriſto voluntatem& operationem e-leconten debant, è cœtu piorum eiecti,& anathemate ſunt percusſi. Quod idem aliquot annis ante factum fuit à Martino Papa in Concilio Lateranenſi. Septima ſexaginta Pôſt annis, ite- rum Nicææ in qua qui demoliti fuerant imagines,& eas idola vocabant, Bafilius Thedo- ſius, Siſinius,& alij nonnulli ſunt heretici pronunciati. Octaua, poſt centũ plus minus anno- rum interuallã, quartũ Conſtantinopoli in qua Photius, qui per vim de ſede ſua deturbato 7n toneihis fue⸗ Ignatio Conſtantinopolitano Patriarcha in locũ eius inuaſerat, legitimè de eo deiectus,& Aentiate tanquã nouus Dioſcorus,& qui cũ Iconomachis facere videretur, anathema pronũciatus eſt.
Interfuit Nicænæ Synodo Conſtantinus Imperator, ſed quomodo interfuit? Cùm Pau- Louſfantin mu⸗ cis poſtremus omnium ingreſſus, poſita modica quadam ſede, non prius conſedit, quàm an- lenemaine nuiſſent Epiſcopi: cumꝗ́; de concordia& pace pleraque diſſeruiſſet, diligentiorẽ dogmatum 1 inquiſitionem ipſorum ſententie permiſit, ſicut in hiſtoriis ſuis Fuſebius, Socrates, Theodo Euſeb:li.z de vrs ritus, memorię prodiderũt. Itaq; trecentos decem& octo Epiſcopos in eo Concilio ſubſcri- ua onſientin pſiſſe legimus, Conſtantinũ ſubſeripſiſſe non legimus. Quin illud de eo tradit Z0zomenus, Tanehanefhehen quod cuùm ipſi fidei ſeripruram artificioſe conſtructam Arrius obtuliſſet, arbitratus fuit Impe 2oxom. ia.c.a7. rator eum contormia cum illis ſentire, de quibus in Nicęna Synodo cõuenerat: quo nomine
D 3 gauiſus