————aJ-J—
Cap. 23.
Euagr. lib.3. c.31.
A.;.
Oregor. libr.7. epi 102. 2.5. C. 5.
T heoſl. in vita Naceiæ.
Saul lib. 21. Zonarras lib.3. Iui in ſuo Lexico
Aff. 7. Epiſt. 2.
Anafl. in Præf. 8. Gnodi. Paul. l. 21. ſuo l. .·(ap.30. Gratian. diſt. 1s. cap. 6. Nycepho. ca. I. Tom. z0.
——-———— OꝭO.OO.—¶———C—C——-— s—O— ————— 3—
dE CO NCILI O.
ex actis Nicęenæ ſecundæ Synodi, quę fuĩt ſeptima vniuerſalis, cognoſcere licer) Manichos, Marcioniſtas,& eos qui Chriſti naturas confundebant, quorum Princeps Fullo fuit, imagi- nes reſpuiſſe narrat. Preterea Xaneam quendam Hieropolitan ũ prius Epiſcopum quam ettet Chriſto per baptiſmũ initiatus,& Seuerũ hęreticũ. Porro Xeneæ ſiue Nenais tribuit elogiũ Euagrius, quòd verè vir fuerit à Deo alienus. Nicephorus verò& ante eum Georgius Ce- drenus, cuius Annales nuper in lucem prodierunt, peridoneum ſathanæ miniſtrum& impie tatis mancipium vocat. Primus inquit Xenaias. O audacem animum Xos impudens, qui vocem illam euomuit Chriſti& eorum qui illi placuerunt, imagines venerandas non eſſe. Floruit autem Xenaias hic ſub Anaſtaſio Imperatore, poſt annum Chriſti. 5oο. Ioannes verò Monachus vicarius Orientalium Epiſcoporũ, in eadem ſeptima Synodo primum au- ctorem huius hærefios eſſe vult quendam Haraiapechim, quem officinam diabolorum appellat hominum præſtigiatorem& veneficum,& Eccleſiæ Dei hoſtem implacabilem: qui quo tempore vixerit, non ſatis conſtat. Eodem autem ſeculo quo Xenaias, fuiſſe videtur. Serenus quoq; Maſilienſis Epiſcopus, verum plus quam. 80. annis interiectis: quem grauiter à Cregorio primo reprehenſum eſſe legimus, quod imagines confregerit. Quanuis autem primus ex Imperatoribus idem fecerit Philipicus, qui non ſolum ex templis eas eiicere, ve- rum& ſextam Synodũ œcumenicam ex omni hominũ memoria tollere conatus eſt, primũ tamen huius hereſeos auctorẽ Theoſterictus eſſe vult. Leonẽ Iſaurũ, qui proptereà vocatus
etiã eſt Iconomachus atq; Theomachus, quẽ hoc nomine tribus libris grauiter inſectatus eſt
Ioannes Damaſcenus, quibus tam piè, tam docte, tam diſertè cultũ imaginum defendit, vix vt quicquam ea de re ſcribi melius potuerit. Quòd autem hic Imperator imagines deiici, ab- radi, conteri, comburi iuſsit, fecit in duorum Iudæorũ gratiam,& fecit reclamante Patriar- cha Germano, viro non minus doctrina, quam vitæ ſanctimonia celebri: quem etiam libĩ- dini ſuæ reſiſtentẽ loco mouit ac ſua dignitate priuauit. Quod facinus minimè ſibi ferendũ duxit Gregorius Pontifex. Itaq; cum tres anni nondũ interceſsiſſent, Conciliũ Romæ con- gregauit, ad quod cùm Epiſcopi prope. 1000. conueniſſent: imaginum veneratio cõprobata. Leo auté Imperator,& cõmunione fidelium& Imperio priuatus eſt, quodꝗ́ per ſummam iniuriam Germano Patriarchæ fecerat, idem ipſe optimo iure paſſus eſt. Huic autem ſceleſto patri multò ſucceſs it ſceleſtior filius Conſtantinus, non ſine cauſa Copronimus appellatus. Hunc Theodorus quem Greci Studitam vocant, malitię domicilium,& multorum capitum draconem appellat. Hunc ingenti crudelitate præditum Venerem coluiſſe, dæmones inuo- caſſe, nocturna ſacra in quibus pueros mactabat feciſſe. Paulus Diaconus, Zonarras& Sui- das, Georgius Cedrenus,& alij nonnulli memoriæ prodiderunt. Is igitur talis cum eſſet,& Romæ Synodum à Gregorio tertio congregatã, ingenti Patrum numero venerationẽ ima- ginum approbaſſe cognouiſſet. Congregauit ipſe quoq; Conſtantinopoli Synodum, quam ſeptimam Oecumenicam dici voluit, in qua quòd Principi placuit, legis vigorem obtinuit. Eiectis igitur ex templis imaginibus, interdictũ eſt omnibus ne quis eas venerari deinceps auderet. Quod eius decretũ cium poſtea Conſtantinopolitanus Patriarcha ſibi diſplicere non obſcurè tuliſſet: primùm in exilium eſt miſſus, deinde cum fuiſſet reuocatus, alapis cæſus, aſino impoſitus, in Iudis Circenſibus circunductus, conſputus, puluere conſperſus, ad extre- mum capite truncatus eſt. Oecumenicũ quoq; profeſſorem in ſchola Conſtantinopolitana, cum. iz. collegis in ædibus Regiis noctu ſubiectis ignibus idem tyrannus cõburi fecit. Adeò libera fuit illa Synodus, quam noſtri quoq; temporis hæretici ſeptimã œcumenicã fuiſſe vo- lunt:cùm tamẽ& à tyrãno coacta, tyranniceq́; geſta fuerit,& in ea nullus Romani Pontifi- cis Legatus adfuerit. Quin& ab aliis Catholicis ſoliis(libet enim vti Georgij Cedrini ver- bis) nimirũ Alexandria, Antiochia,& Ieroſolyma nemo præſens aderat. Indixit autem Ro- mæ Stephanus Papa paulò pòſt Conciliũ, ad quod cùm frequentes Patres vocati veniſſent, Synodus illa Conſtãtinopolitana quæ ſe dici volebat œcumenicam, tanquam execrabilis& pernitioſa fuit abrogata, ſimul vt reſtituerentur imagines vnanimi Patrum conſenſu decre- tum eſt. Cuius etiam ſucceſſor Adrianus Pontifex iterum Niceæ ſub Conſtantino Copro- nimo filio& Irene matre eius verè Conciliũ œcumenicũ conuocauit. Sic enim de eo ſeri- bunt Patres in eo congregati, Spirituſſancti inſpiratione in hoc ipſum conuenientes, eiuſ- dem cooperatione omnes in idem conſenſimus: Oriens, inquam, Occidens, Septentrio,& Meridies, in vnam vnionem, vt ita dicam, conuenimus, vbi conuenerũt Patriarchæ, ſi minus per ſe, ſaltem per Legatos ſuos, vbi totus Oriens, Qccidens, Septentrio, Meridies, congrega- tus eſt: quis ibi dubitet qcumenicum Concilium fuiſſe: cùm preſertim etiam octaua Syno- dus habita Conſtantinopoli& Florentie,& Anaſtaſius& Photius in libro quein de ſeptem œcumenicis Conciliis conſeripſit,& Paulus Diaconus,& Iuo& Gratianus,& Nicepho- s,& alij multi, eam pro œcumenica agnoſcant. Contra quam tamen editus eſt liber qui- dam ſiib Caroli Magni nomine, anno. 3 49. cum tamen nihil minus Carolus Magnus co- gitauerit, quam vt Synodum illam oppugnatam veller. Scripſit autem Adrianus Papa libel- lum quendam ad Carolum Magnum, quo liber ille confutatur. Fuit alia quog; Synodus ha- bita ſub eodem Adriano Pontifice Francoforti, quo tempore Carolus Imperator Magnus
reglla—
—,—
19 arpole u Sccll un diumt lere n ffüttha m ülbalc 1 nunt, a ciplſe Ab. N ie cp. i. ontene nctum ncppit in iilumat u Sekher d m renn * niccolu d boapulu lſin n weegol mrron 4 fam g minc R dphiam In Kcleli 8 CLicj
ur iüſu
legi b lo 1 narj le 33 kecm.
mncht