Sevipturæ ſenſus vncle petendus & quomodov, Ron. 12.
Ron. 11.
Eſa. z.
E/ai. 66.
Libr. 10. reco: Enitionum,&
epiſtol 5.
Lib. 4. tap. 49
F i5. 2. eccle. pi⸗
Hlo. cap..
Lib. 1. eap. 4. vide Bernard.
Patrum auz cloritas
Ad ſcripturarum jntelligentiam vut requiratur.
Ioan 5. Mar. 7. 2. Cor. 10.
Eceleſſaſricæ traditiOnis Vig.
Lib. I. 2.
De natura re* F(ap. 42.
———ÿ—ÿ—ᷣᷣ——:rõ—— ————ę—᷑—᷑—ꝛ—᷑—;=zpYA ·-˖—————
HE EI PD E
humilitatis, charitatis, vnionis,& pacis, nõ ſu Sgerit, vt reiectis Patrum interpretationibus, innitamur prudentiæ noſtræ, neq; vt ſepoſitis ſacris literis, ſolis homimum commentariis inhæreamus, ſed ſuggerit, vt intellectũ ſcripturarũ& e ſeripturis apertioribus,& à ſacris in- terpretibus,& ex antiquis Eccleſiæ traditionibus addiſcere ſtudeamus. Quare qui verum è ſcripturis elicere ſenſu m conatur, ei cauendum eſt imprimis, ne velir eſſe prudens apud ſemetipſum. Non alta ſapientes, dicit Paulus, verùm humilibus conſen- tientes. Noli altum ſapere, ſed time. Grauiter enim talibus ber Prophetam côominatur Deus, dicens: Væ qui ſapientes eſtis in oculis veſtris,& coram vobiſmeripſis Prudentes Abhorret ab huiuſmodi ſanctus ſpiritus, qui non requieſcit niſi ſuper humilem,& quietum,& tre- mentem ſermones ſuos. Quamobrem illud ſeruari oportet, quod beatus Clemens Petri ſuc- ceſſor admonet: vt cùm lex Dei legitur, non ſecundum ingenij proprij intelli gentiam lega- tur ſeu doceatur: Sunt enim multa in ſcripturis diuinis, quæ poſſunt ad eum ſenſum trahi, quem vnuſquiſq; ſibi præſumit. Et ideo ſcripturarum intelligentiam oportet ab eo diſcere, qui eam à maioribus ſecundum veritatem ſibi traditam ſeruat. Quem ſéequutus Ireneus: Vbi chariſmata, inquit, Domini poſita ſunt, ibi diſcere oportet veritatem, apud quos eſt ea, quæ eſt ab Apoſtolis Eccleſie ſuccesſio,& id quod eſt ſanum& irreprobabile ſermonis con- ſtat. Hi enim& eam quæ eſt in vnum Deum fidem noſtram cuſtodiunt,& ſcripturas ſine periculo nobis exponunt. 1 Hoc ipſum factum legimus à Gregorio Nazianzeno,& Bafilio magno, præcipuis Gręco- rũ theologis:de quibus in Eœccleſiaſtica hiſtoria ſcribit Ruffinus, quòd cum omnibus Gręco- rum ſecularium libris remotis, ſolis diuinæ ſcripturæ voluminibus operam dediſſent, eorum intelligentiam non ex propria præſumptione, ſed ex maiorum ſeriptis& auctoritate, ſeque- bantur, quos& ipſos ex Apoſtolica ſuccesſione regulam intelligendi ſuſcepiſſe conſtabat. De Bernardo quogq; ſcribir Gulielmus æqualis eius, quòd legabat ille quidẽ diligenter Ca- nonicas ſcripturas, ſed ſimul etiam ſanctos& Orthodoxos earum expoſitores humiliter le- gens nequaquam eorum ſenfibus ſuos ſenſus æquabat, ſed ſubiiciebar formandos& veſti- giis eorum fideliter inhærens, ſæpè de fonte vnde ipſi hauſerunt& ipſe bibebat. Hoc à reli- quis quoq; ſanctis patribus obſeruatum fuiſſe videmus, quoties illis cum hæreticis congre- diendum eſſet: qui cum ſub vnius vmbra ſcripturæ verſarentur,& in hac ſola tanquam in cardine quodam, omnem ſuæ diſputationis vim conſtituerent, non ad cõfirmationem veri- tatis, Veruùm ad perfugium erroris, cui non potuit honeſtius magisq́; populare patrocinium inueniri, ſcripturas Patres reuerenter accipiebant, ſed qui ſenſus ab hæreticis allatus eſſet, eum productis maiorum interpretationibus refellebãt, ſimul Eccleſiaſticam ſæpè traditioné opponebant. Non ſatis eſſe putabãt, ſi veræ, ſi ſalutares, ſi diuinæ ſcripturæ eſſe crederentur, & dicerentur(credunt enim hoc& Iudæi, totius legis& Prophetarum ſeripturas eſſe veriſ- ſimas, eſſe ſaltares, eſſe diuinas) ſed ſicut illi nos falſo, ſic nos verè vicisſim illos malè intelli- gete ſcripturas,& ſecus interpretari arguimus. Credunt& hæretici magna ex parte, verisſi- ma& certisſima eſſe omnia, quæ in ſcripturis continentur, nihil nõ ſalutare, nihil non planè diuinũ in illis haberi, qui ſubinde etiam contra Catholicos& Orthodoxos illos illud pro- ferebant: Scrutamini ſcripturas: Quærite,& inuenietis: quemadmodum ex Tertulliani li- bro contra hæreticos ſeripto videre licet: Verùm id nunquàm ſufficere viſum eſt catholicis & orthodoxis. Illud prætereà neceſſarium eſſe iudicauerunt, vt quis in captiuitatem redi ge- ret intellectum ſuum in obſequium fidei: ſcripturasqᷣ; veras eſſe crederet, non ſecundũ ſuum ſenſum, quem fibi præſumpſiſſet: multè minus autem ſecundũ adulterinas interpretationes eorum, qui ſegregauerunt ſemetipſos, ſed ſecundum antiquam Eccleſiæ traditionem expo- ſitas: quam ſancti patres tanti fecerunt, vt non alia machina contra ſuorum temporũ hæreti- cos vſi magis fuerint. Hac vſus eſt antiquisſimus Ireneus contra Valentinũ hæreticum: hac Tettullianus contra Marcionem: hac Origenes contra Celſum: hac Nicænum conciliũ con- tra Arrium: hac Baſilius contra Eunomium& contra Pneumatomachos ad Amphilochium ſcribens: hac Hieronymus contra Vigilantium, Iouinianum& Luciferianum: hac Cyrillus Alexandrinus contra Neſtorium:& ad Armenios ſcribens Proclus Conſtantinopolitanus Epiſcopus:hac Theodoritus in Polymorpho contra ſui temporis hæreticos: hac Auguſtinus contra Donatiſtas& Iulianum: hac Leo, Gelaſius& loannes Romani Pontifices& Vigi- lius Epiſcopus Tridentinus contra Eutychen& Neſtorium: hac Fulgentius contra Arria- nos:hac Maxentius in libello fidei, quem ſedi Apoſtolica legatis obtulit, contra diuerſos he- reticos: hac ſexta Synodus contra Monothelitas: hac ſeptima contra Iconomachos: hac Be- da venerabilis, vbi de diuerſitate lunaris diſcurſus agit, hac Petrus Cluniacenſis contra Hen- ritianos& Petrobruſianos: hac æqualis eius Bernardus contra Petrum Habailardum: hac Euthymius contra varios multorum temporum hæreticos: hac reliqui ſancti Patres ad hæc. vſq; noſtra tempora contra diuerſi generis hæreticos vſi ſunt. Non fropterea non eſſe conſenſum batrum in ſcripturis interpretandis/ equcndum quod unus aliquis aliquando errauerit. G 4A PEV T. XIILX.
Sed hic
—ÿ—
—
8 uich E atnn * Prradh Fpnſü u öenre corusco 4 Imadic ³ max ullclece u nhon
pam
en dd 1 rrexert ¹ Hrutuse 1 Lones g
d audalte 4 lbropher u Nnon in. 3 Veenn n Fußd E ſber doc ſexamen lo ſtäcun 4 ficeipuur
tatotius — ſoiwmot * kaigtur 8 mritin
„ he pildi
8 Malqu d andan,
tec 1
1 Jeng MMll
fkealas
.