niſipra d Ded 18: Ld nea cale harian der Ape vos eſt
Corita am, q inis, 1
inis V 1à Spil titur a
2DtlS: ificat*☚ PLuang
r po OA len
— 8= B ☛ 2 7 44
Ä
te: ſed ex eo potius diſcitur, in ſceripturis interpretandis non debere q
FE T SIM B0I O0. 12
teſtatur noſtri temporis hæreſeon architectus. Non quòd certum ſenſum ex eis pridem Pc- dleſia non elicuerit, ſed quoôd non defuerint, quibus nõ placerent, niſi ſingulares intellectus. Sic à Cyrillo quoq; ſcriptum legimus, quòd omnes hæretici de ſcriptura diuinitus inſpirata ſui colligunt erroris occaſiones, ea que à Spiritufancto rectè dicta ſunt, ſua malitia corrum- pentes,& ſuper ſua capita flammam inextinguibilem haurientes. t Sic ex aliis Chriſti verbis, Pater maior eſt me, certum ſenſum elicuit Eccleſia: quæ, quate- tenus exinaniuit ſemetipſum Chriſtus, formam ſerui accipiens, in ſimilitudinem hominum factus,& habitu inuentus vt homo, maiorem eo patrem fuiſſe confitetur, quatenus autem in forma Dei eſt, Deus ipſe& Dei filius, æqualem eum eſſe Patri aſſeuerat. Verium Arrio non ſatisfecit hic Eccleſiæ ſenſus, ſingularem ſuum intellectum attulit, ac per omnia patrem eſſe filio maiorem aſſeuerauit. Si quis explicare conatus eſſet, qua parte inferior, qua parte fi- lius eſſet æqualis patri, tanquam humanas traditiones afferentem prorſus eum reſpuebat, neq; audiendum eſſe putabat, non aliò ſemper, quàm ad ſcripturas prouocabat, ſubinde& ipſe vociferans, verbum Domini, verbum Domini: Euangelium, Euangelium. Oſtendi ſibi ab Athanaſio poſtulabat, vbi ſcripta vox hæc Homouſios in Euangelio reperiretur, quòd extra ſcripturas nihil eſſe recipiendum diceret. Sic Eutyches in Chalcedonenſi concilio ſolas ſe ſcripturas ſcrutari profitebatur, tanquam firmiores patrum expoſitionibus: Et quærebat, In qua ſcriptura iacent duæ naturæ? A quo vicisſim quæſitum eſt, quæ ſcriptura diceret Ho- mouſion. Cumqᷓ; ille diceret. Ego à ſanctis ſcripturis non didici de duabus naturis, dixit Ma nas vicisſim. Neq; de Homouſio à ſanctis ſcripturis edocti ſumus, ſed a ſanctis patribus, qui ſcripturas& pie intellexerunt,& fideliter expoſuerunt. Non ergo nulla eſt in ſcripturis certitudo, ſed verum eſt, quod ab Hilario dictum eſt: Forma fidei certa eſt, ſed quantum ad hæreticos, omnis ſenſus incertus eſt. 4
Certus eſt ergo ſcripturarum ſenſus in Eccleſia, ſed in priuati hominis intellectu tãtè mi- nor eſt certitudo, quantò ſuæ magis innitens prudentiæ ſuũ admirans in genium, atq; ideò ſemetipſum ſegregans, nô Eccleſie, ſed ſuum ſpiritum ſequitur, dum ſingularem aliquem in- tellectum anteâ in Eccleſia nõ auditum adferre conatur: Quod faciunt homines audaces, ſi- bi placẽtes, qui ſectas nõ metuũt introducere, dum nihil eis placet, quod receptum,& quod eſt Eccleſiæ iudicio comprobatum. Non itaq; nutat verbum Dei in Eccleſia, neq; nihil è ſcri pturis elici certi poteſt, ſed quod de Paulinis epiſtolis dicit Petrus, eſſe in eis quædã intelle- ctu difficilia, quæ indocti& inſtabiles deprauant, ſicut& cæteras ſcripturas, ad ſuaà ipſorum perditionẽ: hocde cæteris quoq; ſeripturis rectè dici poſſe manifeſtũ eſt. Neq; proptereà du- bitationis& fluctuationis aculeus animis fideliũ infigitur
— ¹.— 1 e b) eid erLla. 1„quòd è ſcripturis protulit ſenten- tias Arrius, quas ipſe iudicauit inexpugnabiles, cũ tamen Eccleſiæ auctoritate ſint expugna-
1 quenquàâ ingenio ſuo fi- dere, non debere ſuum priuatum& ſingularem, ſed Eccleſiæ ſenſum& conſenſum ſequi.
Quod non liceat ad ſuam cuiq; mentem ſcripturam accommodarc. CA PVT XVIII.
Erùm hic iterum quiritabuntur Martini„ Verbum nos ad Eccleſiam accommodare V velle, cùm Eecleſià ad verbum accommodari potiuùs oporteat. Nos verò nõ hoc vo- lumus: quin rem indignam eſſe iudicamus, ad Martinorum ſenſum accõmodari ver bum,& ſecundum eorum dogmata ſcripturas torqueri, tantumqꝗ; tribui ſiio iudicio velle Martinos, vt id Eccleſiæ totius iudicio anteponãt. Vetus eſt hæc Baſilij quoq; querela, quòd Veritatis deprauatores non ſuã ſcripturæ mentem accommodant, ſed ad ſuam voluntatem mentem ſeripturarum trahunt. Hoc nos minimè ferendum exiſtimamus, neq; fas eſſe cui- quam putamus, ſecundùm ſpiritũ ſuum, aut, ſecundùm ſenſiuum humanum ſcripturas intelli- gere, cum, quo ſpiritu factæ ſunt, eo legi deſiderent, eo& intelligi velint. Quare cùm huma- num eſſe conſtet Martinorũ ſpiritum, fas non eſſe putamus, vt ad eorum ſenſum ſcripturæ tor queantur, verium illum ſenſum retinédum eſſe cenſemus potiuùs, quem tot ſeculis Eccle- ſiam tenuiſſe videmus. Glorientur Martini quantum volent de ſpiritu, quòd certò ſciant ſe um habere: glorientur ad eundem modum& Anabaptiſtæ,& Sacramentarij,& Suermeri: Quin& nobis dubium non eſt, quòd ſicut illi, ſic& Martini ſpiritum habent, ſed eum, de quo alter eorum non obſcure fert, quòd non vnum ſalis modium cum illo comederit: Hunc ſpiritum, dolenter quidem, ſed concedimus illis tamen: verum abſit, quòd ſecundum illum interpretari ſeripturas velimus. Eccleſię fanctum ſpiritum eſſe promiſſum,& miſſum certò ſcimus, quo nunquam deſtituitur, ſed eo afflatur, fouetur, vegetatur. Quare cùm illius mentem ſequimur, non hominis, ſed Dei mentem ſequimur, neq; iuxta hominis, ſed iuxta
Dei ſenſum, per os Ecclefiæ loquentis, Dei verbum interpretamur.
Elaborandum eſt omnibus, vt ſcripturas eodem ſpiritu, quo ſeriptę ſumt, intelligere queãt: ſed non ideò ſpretis Patrum interpretationibus, aut Conciliorũ definitionibus, quod ab he- reticis factitatũ ſemper legimus,& nunc etiam fieri videmus, ſux quiſq; debet inniti pruden tiæ: cùm ſcriptum ſit: Ne innitaris prudétiæ tue, ne ſis ſapiens apud temetipſum. Spiritus ve- ritatis olim Eccleſiæ datus manens cũ eadem Vſq; ad coſummationẽ ſeculi, cium ſit ſpiritus
humi-
Cyril Epiſt. 29. Hild. cont. Conſt. Epiph. in epiſt. ad Ioan. Hieroſo. de Or gene. Et in ca. 23. Hieri.
Ioan. 14. Philip. 2. Hæretici ex ſeri: pturis colligunt ſui erroris occaſiones.
Athan in diſpus tatione cum Ar⸗ rio coram Probo juclice halita Aione.l.
Lib. 2. de Tinita.
Jeripturar cer- tus ſenſus tan⸗ lum in Secle.
2. Pet. 2.
2. Pet. 3.
Hæretici ad ſuà mentem ſeripen⸗- ras deonme: dari volunt.
In lib. he⸗ xameron. Homilia. 2.
Bernardus ad fratres de monte Dei.
Luthe’ us.
Patrum inter pretatione?* Conciliorũ defini: tiones retinendaæ. Prouer.3