Cap. 12. DE FIDE.
pœnitẽtes excludit, nec vlla hora ſera eſt, cui compunctio diſtricta occurrit, nec eos qui vitæ Naum.J. ſuæ quocunq; temporis articulo veri ſunt ludices, iterum iudicari. Neq; enim bis in idipſum En phr zus⸗ Deus iudicat, cùm& Paulus dicat: Quod ſi nos ipſos iudicaremus, nõ vtiq; iudicaxemur. Im caremus, Oc. pœnitentes itaq; Deus iudicat& damnat: Pœnitentes verò quia ſuſcipit 4 ſeipſis iudicatos, abſoluit: neq; iudicio, quod humanæ pœnitentiæ ſeueritas protulit, aliquid iuſticia cœleſtis Exod.14. apponit. Iudicari ſunt Aegyptij, cùm redeuntibus ſuper ſe maris fluctibus inuoluerétur. Iu- dicati Sodomitę, cùm ſuibuerſis vrbibus eorum ſulphureis flammis cremarent ur: ſec ſi in eiſ⸗ dem ſubuerſionibus gemerent, pœnitentes, temporali pœnæ non ſuccederet æterna: ſed eſſet ĩllis pro reme dio ſupplicium,& pro abſolutione tormentum, neq; corde cõtritos æternum contereret& aggrauaret iudicium. Sic in cruce latro côfitens non tantuùm indulgentiã me- ruit, ſed etiam Chriſti familiaris effectus, præmiſſus eſt in Paradiſum,& regni factus eſt par- ticeps. Ad hunc modũ etiã eos, quorũ omnis vita in omni flagitiorũ genere volutata eſt, no- luit mater Eccleſia de peccatis ſuis deſperare, ſed cõcepto de illis iuſto dolore, ad crucis Chri- ſti remedium confugere, atq; inde ſalutem expectare iuſsit, nullum vt genus hominum fue- rit, cui nõ maximè, cùm alia omnia, tum hoc præſertim crucis& mortis Chriſti beneficium
ſit manifeſtare conata.
Aomodo dacerdotes& Epiſcopos ad contemplandum perpetuò crucis& mortis Chriſti bene ficium excitare mater Eccleſia conata eſt. CA P. XII.
Vod quoniam populo frequenter inculcare, proprium ſacerdotum eſt munus, hos verò non alia in re dies, noctesq;, quam in eius aſsidua meditatione verſari voluit,
Hiore eoniee ex eo natæ ſunt preces, quas vocant horas canonicas„Vt ſepties in die laudem Deo P l. ug. dicerent ſacerdotes, quò ſic implerèt illud, quod ab Apoſtolo ſcriptũ eſt: Sine intermiſsione 1. Theſ.. orate, ſimul illius immenſi Chriſti beneficij recordarentur, per vulgò notos omnibus ryth-
mos: Patris ſapiẽtia, veritas diuina, quid maturina, quid prima, quid tertia, quid ſexta, quid nona, quid veſpertina, quid hora cõplerorij de Chriſto factũ ſit, per ſingula ſuppliciorũ gene ra, cũ grati animi ſignificatione recolẽtes, omne vt vitæ ſuæ tempus in hac vna cogitatione traducere ſacerdotes voluerit. Porrò quoties Miſſæ peragunt ſanctũ ſacrificiũ, tum vero, ſi- cut anteà mentio facta eſt, quicquid eſt in Euangelio, quod ſcire omniũ intereſt ad ſalutem, id nõ verbis explicãt modò, verũ& habitu,& geſtu,& ſignis,& cæremoniis ſub aſpectũ po puli ſubiiciunt, illud præ cæteris inenarrabile patsi, crucifixi, mortui Chriſti beneficiũ, nõ au ribus magis, quàm oculis hominũ inculcãtes. Inde ſigna crucis tam crebra, cùm ſingulæ cru- cis ſingula tormentorũ genera deſignãt, quæ propter nos nocẽtes, innocens agnus ille, cuius ſanguine redempti ſiumus, perferre dignatus eſt. Cum dicit ſacerdos: Indulgentiã& remiſ-
Miſſæ ritus.
1—
ſionẽ,&c. ſignũ crucis effingit, at per crucẽ nos reconciliatos& indulgentia, remiſsionem d-
+ peccatorũ noſtrorũ cõſecutos eſſe meminerimus. Idẽ facit Euangeliũ lecturus, vt nihil aliud Euangeliũ, quam crucis eſſe predicationẽ intelligas. Idé quoties protectionis ab æterna dam natione, ereptionis, benedictionis& ſanctificationis facit mentionẽ, vt nobis in memoriam reuocet, quod omnis protectio ab æterna dãnatione ereptio, benedictio& ſanctiſicatio no- ſtra nõ eſt aliundè, quam à cruce Domini noſtri leſu Chriſti. Similiter cũ dicit, Pax domini: crucẽ effingit, vt in memoriã nobis reducat quod à Paulo ſcriptũ eſt: Pacificãs per ſanguiné crucis eius, ſiue quæ in terris, ſiue quæ in cœlis ſiint. Quo ſic planũ fiat omnibus, quod indul gẽtia, remiſsioq́; peccatorũ noſtrorũ, quod protectio& ab æterna danatione ereptio, pax& recõciliatio noſtra, quod benedictio& ſanctificatio noſtra, nõ eſt niſi crux domini noſtri Ie ſu Chriſti, in qua ſola gloriamur, in qua ſola ſpẽ& fiduciã noſtrã omnẽè collocatã habemus.
Aebræ z. Iam ad quorũ officiũ pertinet nõ modo ſacrificiũ offerre pro populo, verumetiã ſacrificãti- bus præeſſe,& eos gubernare, atq; vniuerſo gregi attédere, cuius generis ſunt Epiſcopi, ne- quaquã ſaris illis eſſe iudicauit, vel cum ſacris operarẽtur, vel cum precũ ſuarũ penſum abſol
uerét, Chriſti crucis meminiſſe, quin punctũ tẽporis nullũ propè prętermitti voluit, pręcipuè
Oucemcu e quoties domo prodeundũ eis foret, quò crucis beneeficiũ non recolerèt. Hinc ille mos, quòd
rant&eερᷣα pendenté de collo crucẽ geſtãt Epiſcopi, nõ ob id modò, ne parũ aliquãdo ſint memores be-
tnne. neficij per crucẽ accepti, verumetiã vt admoneantur, quò crucifixi veſtigiis incedãt, vt ſicut ille verèe bonus paſtor poſuit animã ſuã pro ouibus ſuis, ita& ipſi à bono paſtore paſtores ouiũ eius cõſtituti, ne dubitarent, ſi res ita ferret, exẽplo domini ſui ponere animas ſuas pro ouibus ſuis,& qualibet acerba ſupplicia in ipſius præſidio fiducia collocara, ſuſtinere. Hoc
Benedictio Epi: enim eſt quod a ſuis exigit Chriſtus, cũ tollere crucè ſuã iubet, qui ſequi ſe vult. Quin etià
Heaaae quò ſe cunctis crucis eſſe m iniſtros declarẽt, cùm alias, tũ pręcipuè quoties primũ in ſuę dice
4 ceſeos ciuitates ingrediũtur, cruce ſignant obuios quoſq;, idꝗ; magis, maioreq; ſolennitate quadã, cùm ſacris operantur, ſigno crucis benedicũt hominibus: ſimul illud in memorid eis reuocantes, quod per crucem peccatorũ remiſsio nobis obtenta eſt, neq; fructus huius tanti beneficij niſi per crucis memoriam, perq́; fiduciam in illa collocatã ad nos redundare queat.
44 „„.„. he= 24 1Sc Crux 9 hne CLxterùm Archiepiſcopo vltra crucem de collo pendentẽ præfertur etiam crux quoties in ratur rchiebi⸗
haopi publicũ prodit, quòo nunquã non ante oculos pſius verſetur, vt quemadmodũ Princeps eſt Epiſco-
1 h
&⸗
ccel ril otult
uda
bus.
ui rar bus eis lorum ote tel 12 numn cum epue Nop (
5
f
lu fuert. Dlusan obſcura fuerit an ualoxad rimect crpthe jone hol zentertr üblege, mdo a excuced te wcemp nö polee Naqhe brgum Ssxwu Citen arrc quid im dus&c auodmo lbdus ſg lud ſäre lopacio ls, Hice