——————— ..———.

——õ————

Cap. ii.

My ſteria fidei in crace ſignatione guc.

Caluiniſiæ uo- kantur.

Cy rill. lib. s. con⸗ tra Inl.

Crueis ſigna con⸗ culcanda hæretici quidam docent.

DE 81 G NO C RVICIS.

Ecœce quãta fidei noſtre myſteria vnica ſignãdi nos cruce forma, nos mater Eccleſia docuit, vt ſi nihil prætereà ſciret rudis homo, qui ſatis aſſequi cętera nõ poſſet, vel hoc propè ſolum ad ſalutẽ illi ſufficere queat. Hic incarnatio, hic paſsio Chriſti, hic cauſa paſsionis, hic ſimul extremũ illud iudiciũ,& ſpes noſtræ vocationis, hic myſteriũ trinitatis, per quà redempti ſu mus vnica ſignatione crucis exprimitur, quandoquidẽ adiungũtur hæc verba: In nomine Pa tris,& Filij,& Spirituſſancti. De qua nos proptereà paulò fuſius in hac nouiſsima editione noſtra, nobis agendũ eſſe duximus, quod exiſtere quoſdã hoc infelici ſeculo noſtro videmus qui nõ dubitẽt affirmare, magiã exerceri, quãdo fideles vt ſe cruce ſignãt, docẽtur, qui Iulia- num etiã apoſtatã impietate ſua ſiuperare vidẽtur, qui tanquã probruù obiiciebat Chriſtianis, quod crucis lignũ adorarent, imaginẽ illius in fronte& ante domos pingẽtes. Cuius picturę cauſas, hæcillius impia verba refellens profert Cyrillus Alexãdrinus, qui etiã enarrans illum Eſaię locũ: Erit altare Domino in regione Aegyptiorũ,& columna ad cõfinia eius. Columnà interpretatur, S. Crucis ſignũ, quo obſepiri credentes ſolẽt. Vſi enim, inquit, ſemper ſumus hac re, cum omnẽ diaboli inſultũ euertimus:& dæmonũ impetus infringimus. Murus enim infractus nobis eſt crux,& in ea eſt gloriatio verè ſalutem adferens.—

Quin etiã eo progreſsi ſunt audaciæ, atq; amentiæ quidã, quos deflet Apoſtolus, inimici crucis Chriſti, vt nõ modò nõ venerandã atq; adorandã, verumetiã confringendã& cõcul- candã eſſe crucẽ doceant,& ſtrenuè quod doceant exequãtur. Henricianorii& Petrobuſia- norum impietatè referentes, quos ante quadringèẽtos annos preclara quadã Epiſtola Petrus

Clumiacenſis confutauit,& quæ ſit ſigno crucis veneratio tribuenda, pie, diſerteq́; docuit.

Chriſtiani aſina: rii vocati. Tert. in apologe eico cap. 16.

Lib. 2. contra gentes.

In Pſal.141.

3 In Pſal. 48.

Cruciſixi imasi- nes,& vexilla. Crux in ſupplica⸗ tionibus cur præ⸗ feraiur.

Galat. s.

Apocah p. 19. Philip.2.

Rom. 5.

Quid autẽ non audent homines hoc infelici noſtro fæculo: nõ dubitauit quidã dicere, idem Afinariam eum profiteri, qui prædicat Ieſum Chriſtum,& hunc crucifixũ, idqꝗ; ſigno crucis frõti impreſſo teſtatur. An autẽ hoc multũ eſt ab eo diuerſum, quod olim Chriſtianos aſina- rios eſſe vocatos Lertullianus ſcribit,& eum ſecutus Arnobius, cum illis caput aſininum,& cætera quædã inſignia obiicerẽtur. Scripſit autẽ ante. 700. annos& Ionas Aurelianenſis Epi ſcopus aduerſus blaſphemias Claudij I aurinẽſis libros tres: in quorũ primo meminit, quòd is in dehonorationẽ crucis aſinũ adorandũ docuerit,& multa vt mẽtis inops deliramẽta ſub- texuerit. Quem videtur quidã ex noſtri temporis hærericis, in ſua nõ diſsimili blaſphemia proferenda, ſecutus. Quem quaſi perſtringès ante. 1200. annos ita ſcripſit Auguſtinus: Inſul- tet ille crucifixo Chriſto. Videã ego in frõtibus Regũ crucẽ Chriſti, quod irridet, ibi faluor. Nihil eſt ſuperbius ægroto qui deridet medicamentũ ſuum: ſi nõ derideret, acciperet ipſe& ſanaretur. Crux illa ſignũ eſt humilitatis. Ille autẽ ſuperbia nimia non agnoſcit vnde ſane- tur tumor anime ſuæ. Si autẽ ego agnoſco, in via ambulo, vſqueadeò de cruce non erubeſco: vt non in occulto habeam crucem Chriſti, ſed in fronte porté. Multa ſacramẽta aliter atque aliter accipimus: quædã ſicut noſtis, ore accipimus: quædã per totũ corpus accipimus. Quia verò in frõte erubeſcitur, ille qui dicit: Qui me erubuerit corã hominibus, erubeſcã eum co- ram patre meo qui in cœlis eſt: ipſam ignominiã quodãmodo,& quam Pagani derident in loco pudoris noſtri cõſtituit. Hactenus Auguſtinus. Idem alio loco: Qui Chriſti crucem irri dent, à dæmonibus tanquàã à beſtiis deuorantur. Quid autem aliud per hos miniſtros ſuos nolitur ſathanas, quam vt ſublato ſigno crucis, nulla crucifixi mentio remaneat, ſublato cru cifixi vocabulo, mortis& paſsionis Chriſti recordatio fit ablata. Extincta paſsionis memoria nulla redẽptę ſaluris ſpes, euacuato redẽptionis precio ſuperſit. Sed nos cætera perſequamur.

De Crucifixi ſimulachro.

CA PV I XI.

quæ præferuntur, quoties fiunt ſupplicationes(quas proceſsiones vulgò vocãt) vna cum vexillis, quæ ſunt Chriſti triumphantis,& in cœlum ſcandentis inſignia, in qui- bus& ipſe Chriſtus ferè depingitur ſiue ſculpitur cruci affixus. Preferũtur autem hæc ideo, vt indicetur nobis atq; ante oculos noſtros ponatur, in quo gloriari, in quo ſpem noſtram habere nos defixam oportet. Per crucis enim vexillũ fortior armatus Dominus noſter Ieſus Chriſtus morte mortẽè ſuperauit,& effractis inferorũ portis, aditũ in cœlos piis omnibus pa- tefecit. Abſit igitur nobis gloriari, niſi in cruce Domini noſtri Ieſi Chriſti: abſit in alio quo- quam fiduciã noſtrã collocare, quam in hac, que ſalus eſt& redẽptio noſtra. Nam que poteſt maior eſſe nobis gloriãdi materia?quàm quòd Rex ille Regũ& Dominus dominantiũ, cui donatũ eſt nomen, quod eſt ſuper omne nomè, vt in nomine Ieſu omne genu fiectarur, cœ leſtiũ, terreſtriũ,& infernorũ, quòd ille Dei filius, Deus ipſè, relicto excelſo ſolio, regni ſin cœleſtis, dignatus eſt in hanc lachrymarũ vallè deſcendere,& eouſq; ſe deiicere, vt ſerun ſpe- ciem in ſe ſuſciperet,& quidẽ ſerui nocentis, cùm ipſa eſſet innocentia: dignatus eſt ceu fa- cinoroſus aliquis capi, alligari, flagris cędi, cõſpui, probris innumeris affici dignatus eſt, quod vnũ omniũ& probroſiſsimũ fuit:& atrociſsimũ ſupplicij genus, morte crucis ad extremum condemnari:dignatus autẽ eſt hec omnia tam dura perferre propter nos, qui ſerui, qui pecca tores,

4 D hunc ſignandi nos cruce morem adiecta pretereâ ſunt Chriſti crucifixi ſimulachra,

——y— 3———— —— 5 8

. eoll hand agor

U

jjüdt ſom 3 igha emuſ. S pro antap niſlI rmſ

qe pol Ilc in. Doh un von NA- nenti fiit exatta num ſf densm Acn putaui ſen De eſepetl gulltc font tr lunlc

1

digenn, Rliubn Num ab. birauig hags pe fckcaſt bem abüc bacedos geketet„