H=wer 4Ir.
„—
-—„— .
dDE CRVCE.
Et alio loco: A primis, inquit, annis filios veſtros ſpiritualibus armis muniatis, tem ſibi ſignandam muniaris,& priuſquam per ſe ipſi facere poſsint, vos Ex his Chryſoſtomi verbis, tum aliorum ſanctorum Doctorum videre licet, quam creber vſus illo tempore fuerit ſigni crucis, quo perſuaſum erat dæmones etiam ipſos fugari, quos, etiam vel inuitos confeſſos aliquando fuiſſe(ſcribit Ioannes Damaſcenus) Dominicæ cru- cis vexillum ſe ſuſtinere non poſſe. Qua de re multa ſcribit Lactantius quoq;, quanto ter- rori ſit dæmonibus hoc ſignum, cuius rei documenta etiam aliquot profert. Clariſsimum autem documentum fuit illud, quod adfert Gregorius Nazianzenus,& eum ſecuti Theo- doritus, Zozomenus,& Nicephorus, quod cùm Iulianus apoſtata, qui fidem Chriſti deſe- ruerat, ex conſuetudine priſtina crucis hoc ſignum ingruentibus dæmonum terroribus ti impreſsiſſet, ſtatim omni timore liberatus eſt, procul dæmonibus fugatis. Athanaſius quo- que, omnia damonum praſtigia ſigno crucis propelluntur. Qua de re plura etiam reperies in eo qui proximè ſequitur libro. Qui ſcribit etiam Antonium Abbatem docuiſſe ſuos, vt cum dæmones viderent, tam ſe quam domos ſuas crucis armarent ſignaculo. Confeſtim„ inquit, ſoluentur in nihilum, quia metuunt illud tropheum, in quo Saſuator greas expolians poteſtates, eas fecit oſtentui, ac murum inexpugnabilem ſignum erucis appellat. Quam doctrinam diſcipulus eius Hilarius eſt ſequutus, de quo ſcribit H ieronymus, quod cum in fronte crucem ſignaſſet, tali caſside armatus, fortius contra dæmones præliabatur. Quod cùm alij ſimiliter plerique fecerunt omnes, tum Gregorius etiam ille T'aumahirgus, de quo narrat Gregorius Niſſenus, quod ei non alia contra dæ mones arma fuerint, quàm ſignacu- lũ crucis,& Chriſti nomen. In Panoplia quoq; ſia refert Euthymius, quòd idẽ Gregorius, iuſſerit cruces ligneas quibuſdam in locis à ſe collocatas adorari„R ad eas tanquam ad ſacra perfugia concurri. Chryſoſtomus quoque cruces argenteas& ardentes faces ad ſupplica- tiones adhibuiſſe memoriæ proditum à Socrate legimus. De Ioſepho Scitopolitano ſcri- bit Epiphanius, quòd accepto vaſe aquæ, crucis ſignaculũ proprio ſuo digito vaſi impoſuir, & inuocato nomine leſu, ſic dixit: In nomine Ieſii Nazareni, quem crucifixerunt patres mei, fiat virtus in hac aqua, ad reprobationem cuiuis incantationis ac magiæ quam infece- runt. Et ad efficaciam potentię ignis, ad perficiendam domum Domini. Et ſic accepit aquam in manum,& de aqua ſingulos fornaces reſperſit,& diſſoluta ſunt incantamenta. Quamobrem etiam in ſacris operationibus magnus ſemper fuit crucis vſus, quemadmo- dum ex his, quæ citata ſunt ex Chryſoſtomo videre licet, a quo non diſſentit e ſtinus, cum dicit: Niſi crucis ſignum adhibeatur, ſiue frontibus regenerantur, ſiue oleo: quo Chriſmate vn guntur, ſiue ſacrificio, quo aluntur, nihil eorũ ritè perficitur. Et alio loco: Hoc ſigno, inquit, crucis, cõſecratur corpus Dominicũ, ſanctificatur fons Baptiſmatis, iniitiãtur Presbyreri,& cęteri gradus eccleſiaſtici, omnia quæcunq; ſancti- ficantur, hoc ſigno Dominicæ crucis cõſecrantur. Et iterũ: Huius crucis miniſterio, rudes ca- techiſantur, eodẽ myſterio fons regenerationis cõſecratur, eiuſdẽ crucis ſigno per manus im- poſttione, dona gratiarũ accipiunt. Cum eiuſdẽ crucis charactere Bafilica dedicantur. Altaria conſecrantur, Altaris ſacramenta cum interpoſitione dominicorum verborum conficiuntur: Sacerdotes& Leuitę per hoc idem ad ſacros ordines promouentur. Et vniuerſaliter omnia Ecclefiaſtica Sacramenta in huius virtute perficiuntur. Et alio loco: Non ſine cauſa ſignum ſuum Chriſtus in fronte nobis figi voluit, tanquam in ſede pudoris, ne Chriſti opprobrio Chriſtianus erubeſcat. Hoc ergo in conſpectu hominum ſi feceris, ſi inde coram hominibus non erubueris, ſi in conſpectu filiorum hominum nec ore nec factis Chriſtũ negaueris, ſpe- ra tibi perfici dulcedinẽ Dei. Ante vtrunq; verò Cyprianus: Quicunq; ſint ſacramentorum
id facite.
fron
tiam Augu- credentiũ, ſiue ipſi aquæ, qua
7
& cruce fron Hoil t. ireps.
1*d Corimib.
Damaſ. in vita Barlaam& Ioſaphat. Lactd. li 4 c. 274 Gre. Nax. in rio re contra Iulianã orationc. I he. lib 3. cap. 3. Eccleſ. hiſt. Soxo. li.5 cap. z. Nice. lib. 10. ca. 3. Aug. tract. 148. in Ioannem. Aug. ſerm. i8r. Aug. ſermn. i9. de Fantlis. In prima oratio⸗ ne cõtra Idola. De humanitate verbi, eiusi ue corporali aduẽtu. Iu vita Antenii. Eut hym.i. tit. ꝛ0⸗
Foerctt. lib. 6. c.ſ.
In Eſal.30. Coucil.z
Cypri. ſerm. de
.. 1 111 Srieh n, d miniſtri, qualeſcunq; ſint manus, quę vel mergunt accedentes ad baptiſinũ, vel vngunt qua- Sſteone cerchl-
lecunq; pectus, de quo ſacra exeunt verba, operationis auctoritas in figura crucis omnibus ſacramentis largitur effectum,& cuncta peragit nomé, quod omnibus nominibus eminet, à ſacramentorũ vicariis inuocarũ. Meminit idem ad Demetrium ſcribens, de more frontem cruce ſignandi. Quamobrem, quæ tanto conſenſu Patres ferè omnes affirmant ‚diuinam eſſe traditionem dubitandum non eſt.
Videtur autem totius fidei noſtræ compendium in hac vna cruce ſignandi ratione con-
nineri. Signum crucis tribus digitis exprimendum eſſe docet Innocentius, ad ſignifican- Ln 4......*.. altart K. dum Trinitatis myſterium. Quod etiam non tacuiſſe videtur Propheta, cum dixit: Quis Srſu in. appendit tribus digitis molem terræ? Ducitur autem primum a vertice c
apitis ſiue frontis, êus prin is digius vſque ad vmbilicum: vt indicetur, de ſummo cœlo egreſſum in viſcera matris deſcendiſſe facierdum.- Dei filium: atque ex puriſsimis illius ſan
guinibus carnem noſtram ſuſcepiſſe. Deinde à ⁵⁴* ſiniſtro brachio ad dextrum, vbi cauſa ſimul incarnationis exprimitur. Nam propterea deſcendit de cœlo in terram, proptereà reliquit domum ſuam, dimiſit hæreditatem ſuam, dedit dilectam animam ſuam in manus inimicorum ſuorum: vt nos, qui eramus à finiſtris inter hœdos collocandi, transferret ad dextram inter oues ſuas, vbi vocem illam deſidera-
tam audire nobis liceret: Venite benedicti patris mei, poſsidere paratum vobis regnum à NMauth.:5- conſtitutione mundi.
Hiere. 12⸗
B Ecce