lom— us ogi ccat— ulo— nqu— ded— ac— ſolutm mo— off— 1 reic

₰ 5 ιᷣ

8 4

3

4 —* 6l

41451 o b

8

—

4 1 h 4 n

GA

E T 5MBOL O. 3

vinculum charitatis, confiterentur alterutrum peccata ſua, ſimul veniam peterent, darentò;

vicisſim. Quod qui ſecus facerent, quique implacabile odium erga proximum retinerent, ij

grauius etiam quam ipſi Iudæi flagitium deſignarét, rurſus crucifi gentes ſibimetipſis filium Dei,& oſtentui habentes, vt merito à ſacris arcendi, quin etiam è piorum cœtu homines im pij, neque digni, qui Chriſtianorum appellatione gaudeant, exterminandi ſint.

Et quoniam duplex eſt pœnitentia, priuata vna, publica altera, ſicut ſuo loco fuſius dice- tur: illam quidem quocunque die fieri permittit Eccleſia, hanc autem alteram ſtatam ſolen- nem non exiſtimauit, niſi feria quinta ſanctæ hebdomadæ peragi oportere. Eſt quidem ita, quod omni tempore fungi debent Epiſcopi legatione ad reconciliandos peccatores de qua loquens Apoſtolus, cum dixiſſer, Deus erat in Chriſto mundum reconcilians ſibi, non repu- rans illis delicta ipſorum,& poſuit in nobis verbum reconciliationis: protinus adiunxit: pro Chriſto ergo legatione fungimur, tanquàm Deo exhortante per nos. Obſecramus pro Chriſto, reconciliamini Deo, viſum eſt tamen, vt iſto potisſimum die legationis hoc mume- re fuingerentur, quò ſummus Pontifex noſter Ieſus Chriſtus asſiſtit vultui Dei pro nobis in multitudine miſericordiæ ſuæ,& ſemel Sacerdotij ſecundum ordinem Melchiſedech of- ficio perfunctus, cùm ſacrificium incruentũ corporis& ſanguinis ſui ſub panis& vini ſpe- ciebus in vltima illa cœna Deo patri obtuliſſet, ac eiuſdem corporis& ſanguinis Sacramen- tum ſub iiſdem ſpeciebus poſt factam oblationem ſuis diſcipulis tradidiſſet, paulò poſt vt ſacerdotio ſecundum Aaron finem imponeret, poſteaquam nouum illud inſtituerat, ſacrifi- cium pro nobis cruentum factus eſt, ſemetipſum tradens oblationem& hoſtiam Deo in odorem ſuauitatis:capi ſe, ligari, conſpui, flagellari, variis probris affici, ac poſt multos gra- uisſimos cruciatus ſibi Hatos, tandem ſe in crucem agi paſſus, atque ibi pro nobis iuſtus pro iniuſtis mori dignatus eſt. Quam autem ob cauſam ligata eſt miſericordia? niſi vt miſeros peccatores à nexu peccatorum ſuorum ſolueret pœnitentes. Quam ob cauſſam vita mori pro impiis,& mortis æternæ reis dignata eſt? niſi vt, ſicut iam toties dictum eſt, propitium nobis& placatum patrem ſuum redderet, apud quem propitiator nobis factus eſt Chriſtus in ſanguine ſuo.

Quamuis igitur à diuitiis bonitatis Dei nullum tempus vacat, hoc tamen tempus ad re- conciliandos grauioribus flagitiis obrutos, viſum eſt maximè accommodum, quo ſemotis aliis curis omnibus, ac poſtpoſitis quibuſcunq; ſeculi cogitationibus per Chriſtum in cruce factæ contemplationi vacatur, quo remisſionis peccatorum nobis per mortis illius meritum obtentæ memoria refricatur: nulli vt iam quamlibet grauibus preſſo criminibus dubitare fas ſit, quin qui proprio filio ſuo non pepercit, ſed pro nobis omnibus tradidit illum, is nun quam ſit commiſſurus, quin ſimul cum illo ſit nobis donaturus omnia, ſit conceſſurus ve- niam& indulgentiam peccatorum noſtrorum omnium: cum præſertim ob hoc ipſum, eum tradiderit. Quandoquidem per Prophetam teſtatur, quod non ob aliam cauſam niſi propter ſcelus populi ſui percuſſerit eum. Qua de re ſic aliquando ſcripfit Cyprianus aut quiſquis au thor fuit ſermonum de Carnalib. operibus libri quem ex priſcis patribus& excellenti do- ctrina praditum fuiſſe conſtat. Is enim loquens de die cœnæ Domini. Hæc, inquit dies no- cti illi contigua eſt, qua abſolutionis noſtrę principium Dominus inchoauit: qua à Principi- bus Sacerdotum ad Romanum Præſidem ductus Iudex omnium ſuſtinuit iudicari, paſſus eſt Rex illudi,& vita occidi, deſcendensq́; ad inferos captiuam ab antiquo captiuitatem re- duxit. Hoc Eccleſiæ ſuæ hodierna traditione exemplum relinquens, vt fieret in Eccleſia ab-

ſolutio peccatorum,& hæreditati redderentur eiecti,& præcedentibus beneficiis quæ ſupra

enumerauimus libertate donarentur pœnitentes: qui ſecundum merita, niſi gratia ſubueni- ret fuerant condemnati. Et omnino conuenit, vt eo tempore quo Chriſtus capriuos eduxit ab inferis, reconciliati peccatores ad Eccleſiam reducantur:& quo confacta ſunt infernalis repagula carceris, iudiciaria ſeueritas manſueſcat:& quo ab infernalibus tormentis ceſſatum eſt, humana ſupplicia crudelitatis horrorem deponant. Ex quibus verbis videre licet, quod per ceremoniam hanc, etiam illius articuli, deſcendit ad inferna,& quemadmodum inde ca- ptiuos reduxerit admonemur.

Hinc perſpicuum cuiuis eſſe poteſt, quod non ſatis habuit Eccleſia commonefeciſſe nos, pasſi, crucifixi, mortui Chriſti, ſed ſimul indicare voluit, quem eſſemus fructum ex hac illius pasſione& morte conſequuti, nimirum peccatorum remisſionem,& cum Deo patre cœle- ſti reconciliationem.

Quod in die Paraſceues rectè deploraretur Chriſti paßio. CAPV I. V.

„— VA quidem ex re,& ſi gaudere nos æquum eſt& exultare, quod in cruce ſalutem

noſtram operatus eſt Chriſtus, non ſine cauſſa tamen gaudium iſtud in aliud tem-

pus differendum, ſanctam verò hebdomadam hanc omnem, præcipuè verò diem Pa raſceues in mœrore, luctu, lachrymis conſumendam eſſe cenſuit Eccleſia. Gloriari quidem nos oportet in cruce Domini noſtri Ieſu Chriſti, atque ingentem ex eo conſolationem ac- cipere, quòd nos dignos iudicauerit, quos non corruptibilibus auro& argẽto, ſed præcioſo A 3 ſangui⸗

Iacο. 5.

Hebr. s.

Pænitentia da⸗ plex publica& Priuata. Epiſcopi& ſa: cerdotes Chri⸗ ſii legati.

2. Cor. 5.

Hebr. 9.

ſalm. 102. Mat. 26.

Ephe.;.

I. Pet. 3.

Rom. 3.

Ron. 9.

Eſa.⸗z. In ſermaue de Chriſmats.

Paſvionis Chri. ſti fruclus.

Paraſceues

luctus⸗

Gala. ge