QVOD FIDES FVNDA
MENTVM SIT RELIGIONIS C HRISTIANAE. 3
CAPVT 1.
VI fidem ſanctiſsimæ religionis, doctrinæq́;, Chriſtianæ fundamentum, ſimul ianuam& viam in vitam, ac recurſum quendam atque reductionem à corru- ptione ad incorruptionem, immortaliratemque eſſe dixerunt, ij verè vim eius expreſsiſſe videntur. Nam per hanc acceſſum habemus ad patrem, qui vitæ no —yAbis& immortalitatis auctor eſt. Credere enim oportet accedentem ad Deum. Accedit ad Deum, qui inuocat eum. Quomodo autem inuocabunt, dicit Apoſtolus, in quem non crediderunt? Fides itaq; cumprimis eſt neceſſaria, ſine qua impoſsibile eſt placere Deo: Quam qui non habet, fruſtra accedit ad Deũ, fruſtra loquitur, fruſtra inuocat Deũ, intellexit hoc Propheta, cùm dixit: Credidi propter quod locutus ſum. Quin& Apoſtolus: Et nos, inquit, credimus, propter quod& loquimur. Prima ergo vox eius, qui ſe Chriſtianũ profi- tetur, eſt, Credo. Hinc eſt, quòd non Sophi, non Philoſophi, ſed fideles appellamur.
Verùm quid tandem illud eſt, quod credere nos oportet? nihil aliud quaàm Ieſum Chri- ſtum,& hunc crucifixum. Hæc eſt fidei noſtræ ſumma, vt credamus, nos, qui primorum pa rentum noſtrorum culpa facti eramus filij iræ, filij gehennæ, rei mortis æternæ, nõ potuiſſe, neq; poſſe à morte liberari, niſi per vnum mediatorem Dei& hominum, hominem Chri- ſtum Ieſum, qui dedit ſemetipſum redemptionem Pro omnibus: qui factus eſt propitiario pro peccatis noſtris: non pro noſtris autem tantum, verùm& totius mundi: qui lauit nos à peccatis noſtris in ſanguine ſuo: Qui cùm inimici fuiſſemus, reconciliauit nos Deo patri. Quomodo autem reconciliauit? Vt ſicut per inobedientiam vnius hominis peccatores con ſtituti fuimus multi: ſic per vnius obedientiam iuſti conſtitueremur multi. Factus eſt enim obediens patri vſque ad mortem, mortem autem crucis, quò ſic lueret inobedientiæ pecca- tum, per primos parẽtes noſtros admiſſum,& nos ex impiis iuſtos factos, per obedientiam ſuam, quam in perferenda morte crucis oſtendit, cum patre ſuo cœleſti in gratiã reduceret. Hoc qui corde credit, ſiifficit illi ad iuſtitiam: qui verò confitetur inſuper ore, conſequitur ſalutem. Hoc ſolum ſcire ſe Paulus gloriabatur, ſcribens ad Corinthios: Cuùm veniſſem, inquit, ad vos fratres, veni non in ſublimitate ſermonis aut ſapientiæ, annuncians vobis te- ſtimonium Chriſti. Non enim iudicaui me ſcire aliquid inter vos, niſi Ieſum Chriſtum,& hunc crucifixum. Non veni, inquit, ſyllogiſmorum captiones, non ſo ophiſmata, non aliud quippiam huiuſmodi vobis afferens: verum ſic me vobis exhibui, quaſi nihil aliud ſcirem, præter crucem Chriſti.
In hac ſola gloriabatur Paulus, hanc ſolam ſe noſſe profitebatur,& præ ſe ferebat: Ab iis Verò vehementer animus eius abhorrebat,& eorum conſuetudine interdicebat, qui ſuper- bi, nihil ſcientes, languebãt circa quęſtiones& pugnas verborum, ex quibus oriuntur inui- diæ, contentiones, blaſphemiæ, ſuſpiciones malæ: cùm ſeruum Domini non oporteat litiga- re, ſed eſſe manſuetum ad omnes, docibilem ‚patientem,&c.
Vod fides Mediatoris, poſt lapſum brimi hominis, fuerit,& eſt omnibus ad ſalutem neceſſaria, neque potuerit aut poſsit quiſquam abſque illa ſaluari. SAPVT I. 1
TAEeſt igitur fides noſtra, in cuius fimplicitate regnum eſt Dei, non in contentione H ſermonis: vt credamus& confiteamur, quòd non eſt aliud nomen ſub coœrlo darum
² hominibus, in quo ſaluum quenquam factum, aut fieri oporteret, præter nomen il- lius, qui proptereà vocari voluit Ieſis, quòd ſaluũ eſſet facturus populum ſuum à peccatis eorum. Ac fides quidem hæc, ante lapſum primi hoininis minime fuit neceſſaria. Neque enim alia cauſa fuit quamobrem veniret in mundum leſus Chriſtus„ quam vt peccarores
ſaluos faceret. Non illum de cœlo ad terram merita noſtra bona, ſed peccata traxerunt.
Tolle morbos, tolle vulhera„dicit Auguſtinus,& nulla eſt cauſa medicinæ. Sufficiebat igitur primis parétibus noſtris priuſquam prolapſſi fuiſſent, credere, quod Deus eſt,& quod inquirentibus ſe remunerator eſt.
4 5. ℳ. 0«*—. ·. BPoſt admiſſum verq per illos peccatum, iam illud credere nequaquã ſufficiebat: neceſſaria
ſuit pręterea fides mediatoris, quem cum ipſi, tum liberi eorum,& poſteri, ſancti Patriarche c Prophetæ magno deſiderio venturum expectabant, certa ſpe,& fiducia fururum, vt per
eum Deo patri reconciliarentur,& de diaboli poteſtate eriperentur. Quis autem futurus eſſet mediator ille, Deine filius, an angelus, an alius quiſpiam, de eo serti aliquid perſuaſum habere non fuit omnibus neceſſe: ſatis erat ad ſalutem in genere . A
credere,
Chy ſoſt. homi. de fide Abrabã E immolations Iſaae Tomo.1. Gtono. 4. Homil.de fide, ſpe,&charitate- Cyril.li.4. ſupeꝛ Ioan.cap.ↄ. Non. 5. Hebr.Ir.
Rom. 10. Hebr.If. Pſal. iʒ.
2. Cor 4. chriſtiani prima vox, credo. Fidei C briſtianæ ſumma.
E phe. 2.
1. Tim. 2.
1. Ioan. 2. Apoe.1. Rom. 5. Inobedientia pris mum Adæ peccatum.
Pbꝛlip.ꝛ.
Gal. 6.
2. Tin. G.
2. Tim. 2.
Orig. homil. z. in( ant. Augu. ad Dard. epiſt. 57 · ad Hila. 83 ad Iunoc. 95. ad Optati. 15 de peccato originali cõtra Pelagianos ca. 27. in Pᷣſal.77. Hieron. cap. ⁊. et 4·epiſt. ad Gal. I. Cor. 4. Ambro. lib. 1. cap. 3 de fide. A. 4.
Mat. l.
EFilius hominis cur leſus vocetur E in mundum venerit.
1. Tima. 1.
Fidei gradus. Aug. ſer. G. s. de verbis Apoft. Hebr. 13.
————
————ÿ——